mijn aarzeling
mijn aarzeling is
enkel de tijd verdrijven
om zo te blijven
mijn aarzeling
mijn aarzeling is
enkel de tijd verdrijven
om zo te blijven
verborgen aanzijn
de donkere hemel
die het landschap vertekent
ons met schaduwen doet spelen
dood smaken
nog voor bestaan
ophoudt met ademen
laat smeken om sneeuw
opdat zuiver wit
zou gaan overheersen
verborgen aanzijn
warmte wordt toebedeeld
om te heropleven
in blind verlies
een asgrauw zicht
er heerst rust
nauwelijks een zucht
het sterven
een asgrauw zicht
en het leven
waait verder
zonder te beseffen
dat de dood kan treffen
voleindiging
van hel naar hemel
een spiegelend weten
langsheen fluoriserend
dat stroomt
bij schemering
als ruisende vertedering
kleurspelend telkens weer
revolterende gedachten
zacht nuanceert
tot oplichtend wit
ons voleindiging
laat weten

mooi mens
kracht puttend
uit eigen bron
verspreid jij je licht
in ’t leven van velen
laat zien dat wij
schoonheid binnenin
moeten ervaren vooraleer
te kunnen uitdragen
grenzeloze liefde
in uw licht
leer je me minnen
in uw schoonheid
bezieling kennen
in uw adem hoe mijn
schroom te laten varen
één in wezen
grenzeloze liefde weten
schijndood
sinterklaas
Lieve Sinttrippel, trappel, trap wat hoor ik op het dak |
advent