tussen de graven

tussen de graven
als vlokkend schuim
een lint van hechtheid
in eigen aard
laat ze diepwortelend
in eigen aard
zichzelf verheffen
tussen hemel
en aarde
hun schoonheid geven
ons leren
zonder beperking
te leven

als het diepbenauwde
zich zwart
tegen de ruiten plakt
het in zichzelf beslotene
niet meer ademen kan
omdroomt ze
‘t duister hartwezen
met licht
wanneer schichtig grijs
waarom in wurggreep
van takken zitten wachten
tot de zon opkomt
wanneer schichtig grijs
je reeds de weg biedt
naar openheid

onder het zilver
van dauw
vleit zich een droom
naar werkelijkheid
bloeit zacht
begeerte
in ‘t verblindend spel
van tederzachte beelden
toekomstgericht
met groei begaan
in herhaling blijven ervaren
hoe graag geef ik
mezelf de vleugels
van lang geleden weer
om als fee
droomzwevend
tussen lichtkleuren
met spelende magie
tovenaars en spoken
op afstand te houden