vervreemding
ondanks dat grijze bewolking
de windstille kruinen
in voortvarende verbeelding
warm tracht toe te dekken
spreekt vervreemding
koud op ons in
vervreemding
ondanks dat grijze bewolking
de windstille kruinen
in voortvarende verbeelding
warm tracht toe te dekken
spreekt vervreemding
koud op ons in
standvastigheid
zwaarzuchtend
in het grenzenstellend grijze
worden gehechtheden losgelaten
dwalen ze zwaarzuchtend
in onstuimige draaikolken
naar omwentelend leven
vuurwerk
in een ommezien
neemt ze stil
het beleven mee
om zoveel later
met verbeelding
de spinrag weghalend
naar eigen vermogen
te voorzien
van kleuren
rebellerend weliswaar
maar oneindig meer
genietend dan eerst
tweede bloei
koestering
zo lang verstrengeld
en gevangen
het eindeloos verlangen
dat voor bloei
telkens werd terug gesnoeid
tot jij het prille
zo diep in mijn schoot
de ruimte gaf
zich in alle openheid
te ontplooien
de liefdesbron
zo teder zacht aangeboord
maakte dat ik kan geloven
dat koestering ook
in mijn wereld hoort
elf november
als opvallende volkomenheid

het is passie die spreekt
wanneer ze zich als
opvallende volkomenheid
in het prille kille
weten in te nestelen
door hun donkere veren
laag na laag op te schikken
schoorvoetend

elk neergevallen blad
dat ik schoorvoetend aanveeg
spreekt stille vervreemding
van wat ooit gaande is geweest
sibillijns
sibillijns spreidende vleugels
namen mij mee tot net boven
de schemering van lover
een vlinderend hoge beloning
tot aardse levenshaast
de droom versmoorde