krassende kraaien


zo sprekend nog
dat tekenend zicht
vol leven
louter golfstrelend
in gebaren
deze momentopname
waar maïs in
diep gekleurd oranje
zich uitstrekt
zelfs al prediken
krassende kraaien
reeds nakend najaar
krassende kraaien

zo sprekend nog
dat tekenend zicht
vol leven
louter golfstrelend
in gebaren
deze momentopname
waar maïs in
diep gekleurd oranje
zich uitstrekt
zelfs al prediken
krassende kraaien
reeds nakend najaar
de droesem
onwaarschijnlijke klaarheid

wakker wordend
in eindeloos
honend grijs
betracht ik
voorbije dromen
die me belonen
met onwaarschijnlijke
klaarheid
waaruit magie blijkt
vol overgave
hoe gegrond
rimpelt het
tijdloze momenten
tot de wind
gaat liggen
zicht
ontmanteld
laat varen
als vol overgave
verzonken
naar eigen uitzicht
in witte ruis wakker geworden
neemt hij de tijd te groeien
naar eigen uitzicht
volmaakt
een zomer lang
zijn vruchten te dragen
tot in kerende tijd
men zijn wezen afneemt
gevlekt met emotie
zeldzaam
zijn de dagen
waar de spiegels
van droom en leven
samenvloeien
ik dorst
naar woorden
om blinkende schijn
gevlekt met emotie
neer te schrijven
meedriften
hoe meer
het haastig wolkende
me omvat
des te zeer
wil ik grondeloos
meedriften
weg van een wereld
die niet in te kleuren is
warme verrukking
verdwaald rakend
tussen zacht deinende zuchtjes
die zijn ziel kussen
versmoort hij ze
draaikolkend van verlangen
als volmondig warme verrukking

bewaar dit etmaal
als de herinnering
waar wij ’t vlugge ontglipten
durfden voelen
hoe een zoete wasem
onze lichamen geurig onderdompelde
de tijd namen
het zilverfiligraan licht
naar beneden te zien vallen
liefdesdronken mooie
waarheid troonden

hoe dwingt hij zichzelf
tot spring in ’t veld
met open
wrochtend schouwspel
wanneer hij door
schokkende verdraaiingen
binnen harde randen
acht gaat slaan op vaagheid