lichtleven
in schemering
stil zichzelf
vermoedend
zoekt ze hoe
haar eigen geur
te verbreiden
vooraleer
te verstrengelen
met lichtleven
lichtleven
in schemering
stil zichzelf
vermoedend
zoekt ze hoe
haar eigen geur
te verbreiden
vooraleer
te verstrengelen
met lichtleven
in de zon
dein en golf
zacht los
van grauw
en grijs
gestrand
in warm zand
en licht getint
door zon
weerspiegel ik
voor jou
mijn warmte
in eindeloos



wanneer ze zich kwijtend
van eigen bolstering
onthand op d’aarde vallen
is het enkel
met een blik terug
dat we hun toekomst zien
zware tijden
![949391417_3_Hh6N[1].jpg](http://94.100.120.176/1401050001-1401100000/1401054401-1401054500/1401054448_16_djyY.jpeg)
als regen en wind
jouw fluister
verdringt
dan zal ik
je bewegen
bezingen
tot je in totaliteit
weer
welig gedijt
het teloorgeganegemis
weeft het teloorgegane
samen tot herinneringen
die geen haast kennen
het hart
te verlaten
als de dagals de dag over
mijn ogen wrijft
het morgenlicht
zacht trilt
verhul ik mij
in zuiver ijl
geniet nog even
van mijn droom
tot jouw schaduw
mij verder leidt
ik smacht
naar onze werkelijkheid
toegedane dromen
laatste stukje zomer
![394137926_3_EruX[1].jpg](http://94.100.120.100/1399100001-1399150000/1399139701-1399139800/1399139731_16_RzHD.jpeg)
er wacht verval
wanneer wind
me de geur
van gehooid gras brengt
rozen vervuld
van zelfbeklag
hun uitgebloeide
bloembaden wraken
kreten van
krassende kraaien
laatste stukje zomer
wegsneren
met zielsgerucht
er wemelen nog vlinders
over een landschap
dat zo godvergeten oogt
klaar om met zielsgerucht
afscheid te nemen
van een morgen
waar eindeloos mededogen
troost zal vinden
in winterse gehechtheid
hartbrekend
hoe schrei ik
in zijn plaats
tranen
wanneer ik hem
met wijdopen
rooddoorlopen ogen
in weggeteerd gevoel
onafgebroken roerloos
zie kijken
naar spelende stofdeeltjes
die in een zonnestraal
wemelen