het kind in zich

het kind in zich
blindelings
zelfs als schemer wroet
in de hoeken van de kamer
waar ik slaap
blijf ik blindelings
vertrouwen in dromen
die me helder laten zien
gedrongen blauw
holle woorden
als er teveel holle woorden
te vloeiend
in verzen wordt neergezet
verzwijgt de inhoud
heel dikwijls de waarheid



danig vermoeid
hurken ze tussen
’t rijpe graan neer
herdromen
het zo broodnodig
lentefrisse van weleer
om de oogst
in de palmen van elkaars
handen te kunnen leggen
klapwiekend warmwanneer regen
mijn wereld
andere muziek geeft
voel ik diep in mij
hetzelfde groen danklied
van de vogels zingen
eindeloos zacht
één en al
klapwiekend warm
met een hart
dat nog zoveel
te beleven heeft

terwijl zijn hand
tegen haar wang
speelsgewijs vraagt
van hem te houden
steelt ze zijn lichaam
met haar ogen
om dichtbij
’t hart te houden
rustig ademend
slaap hervindt
wanneer de nacht
het alleen zijn glimt
gestulpt
toen ruchtbaarheid
ging wedijveren
met extreem
erupterend lichtgeweld
leek ik
te worden gestulpt
in een moment
verder weg dan eigen tijd
met de flow meeals grijze beperktheid
diepdroeve sporen trekt
over strepen groene mysterie
wil ik naar buiten
om met de flow mee
uit te huilen
voor ruimte en tijd
overvloeit naar
gitzwarte werkelijkheid
harmonie
gevangen
in het strijklichte
van de avondzon
wordt elk gebaar
geproefd
met gekleurd gevoel
vol geurend
nazomers wezen
trilt mijn wereld