stenen rapen


wanneer rondom mij
heuvels zich
te hoog verheffen
ga ik rustig
stenen rapen
kracht vergaren
tot ik mij
weet
gedragen
mijn weg
vol levenslust
verderga
stenen rapen

wanneer rondom mij
heuvels zich
te hoog verheffen
ga ik rustig
stenen rapen
kracht vergaren
tot ik mij
weet
gedragen
mijn weg
vol levenslust
verderga
meidoorn

gebaarde je eerder
met bloesemend teer
het subtiele ontwaken
van zoetgeurende overvloed
vandaag verleidt
jouw rode hartslag
me warm
wil ik jou
telkens aanraken
zelfs al zal die
begeerte me bezeren
die zomerdag
hoe vaak wandel ik
in gedachten naar de plaats
waar jij met een blije
lach op je gezicht
me welkom heette
in jouw leven
lijkt zo lang voorbij
die zomerdag
maar sindsdien geloof
ik in gewoon gelukkig
die gevoed wordt
met levensecht
half oogst herinnering

weet je nog zus
hoe wij kleine ukken
samen met va
bloemhoofden van phloxen
gingen plukken
ze zo heerlijk roken
toen we ze ingetogen
over de kasseien gooiden
als het klokluidde
boos onze Weesgegroeten
aframmelden omdat
de Sint Rochus ommegang
hun kleuren vertrapten
(verjaardag van ons va ondertussen reeds 15 jaar overleden)
te jong om dragen

wanneer de
rijk uitgestrekte
jonge takken
één voor één knakken
oogst te zwaar
om dragen blijkt
onrijpe vruchten
in bolsters blijven
blijkt weelderigheid
mij te hebben misleid
zal ik dit jaar
weinig noten rapen
Diabeet
zelfs wanneer
prikkende brandnetels
terug rechtveren
langs mijn benen
klei mijn voeten
danig verkoelen
zal ik goedschiks
verder gaan
zonder aan morgen te denken
waar het verlangen
naar voel mijn leven
zal beheersen

weerspiegelt de hemel
een blauwe schijn
van weemoedigheid
dan zoek ik naar namen
verbeeld jaren
van lang geleden
pluk hun kleuren
voor ze in ‘t donker
dreigen te vergaan
schaduwen
zich met mij
vergroeien
als zacht zicht
heb je lief
we laten ons verdwalen
in ruimte en licht
gaan in stroming van beleven
op golven zweven
die ons leven verandert in
ik min je dolgraag
mijn schat
losraak van aarde