Archief

een bonte verfijning

werd als

allerindividueelste impressie

naar boven toe bewogen

om er als volmaakte zege

van weelde

zich op te richtten

naar ’t zonzilveren licht

met een gevoed hart

licht ontdekken waar klaarheid

transparantie mogelijkheid biedt

zich volwaardig te hervinden

doet me uit nevelige

weifelingen thuiskomen

zelfverzekerd eigen-zinnig

heel en volledig mezelf

eindelijk

alle rotsvaste

winterdwalingen heb ik

lading na lading

aan de nacht gegeven

om in open ruimte wensdromen

te creëren welke lichtglorend

zich verwennen met prille

voorjaarswervelingen

die mij een uitweg bieden

naar een geloven dat

de toekomst zonneklaar

in de kleine kamer

waar ik duister bang

wachtte op een laatste woord

van de man die ik vader noemde

heb ik enkel mijn stilte als aandenken

bij hem kunnen achterlaten

omdat hij ook dan zichzelf

is blijven verzwijgen

in voorjaarswaarheid

viel er sneeuw naar beneden

dekte de wereld toe

als winterse mijmering

die niet wilde wijken

onsterfelijkheid snerpend

geheim hield

tot warmte weer binnendreef

het herbeleven schichtig

                                                             ging ritselen

wanneer ik zie

hoe het weggegooide steentje

cirkels bloeit

weet ik dat het ooit

terug door een hand

zal gekoesterd worden

wordt ze zacht

met licht omkleed

streeft ze verrijkend verder

groeiend in haar waarde

openbloeiend als

een wonder

als onhergzaamheid

geen raad met me weet

donker laat gaan

terwijl ik

nog volop leef

zal ik haar

tot doem denken

en begraven

in mijn geest

met voldoening

zitten wachten

tot bloei als

mijn enige waarheid

weerkeert

naar hun schaduw

zijn ze gaan uitgroeien

tot leven stuwend stroomt

met glanzend blad

hun eigenheid oplichten

als wondere beheersing

mijn heuvelland

rijk aanzien geeft

binnen de grenzen

van gevoel

waar schaduwen bezwangerd

van het intieme

een glimp van hoop

stralen

geniet het hart

tijdloos