kristallen dromen
na het stugge grijs
waar de dagen
te zwaar
om dragen waren
liggen weilanden nu
rijkelijk gedrapeerd
met kristallen dromen
zo mooi dat wij
heel dicht bijeen
als vage schaduwen samen
deze winterrilling willen dragen
als ’s nachts
de wind
zijn kleuren geeft
een wassende maan
in gekozen richting
blijft meelopen
ongebonden wolken ons
in woelende verrassingen
onderdompelen
waarom dan nog
naar overdag trachten
die dromen uitsluit
met een kwinkslag
verdriet roert zich inert
tot leven het met
een kwinkslag treft
eerder tussentijdse
melancholie kwiek
wordt dwarsgezet
de kracht van groei
hoe leek hij
verzonken in rust
ingekeerd en stil
zichzelf te verzwijgen
tot warmte
de kracht van groei
in hem joeg
ons aandachtig maakte
dat hij wou gaan bloeien
tot wat wij
niet in hem zagen
versteende verdediging
Is het omwille van herinnering
dat de versteende verdediging
van een eeuwenoud tijdperk
vast in gebaren ligt te strijden
met hemelsbreed
de ziel voldaanop slechts een golflengte
van hem verwijderd
durft zij het aan
eerder woelig wedervaren
te verdrinken
om vrij gebarend
in stil water
de ziel voldaan
vol overgave
naar hem toe te zwemmen
regenbrenger
als ik zie hoe zij
die voorbestemd als regenbrenger
zich vastklampen aan leven
ondanks doodstemming
die ’t aangezicht van d’aarde kent
ontdek ik diepste wezen
tot de wind gaat liggen
hoe gegrond
rimpelt het
tijdloze momenten
tot de wind
gaat liggen
zicht
ontmantelend
laat varen
als vol overgave
verzonken
in kringloop van tijd
laat de tijd
bij twaalf maal slaan
een zucht stilstaan
met hart in mijn keel
even naar adem happen
om erna
in de realiteit
van een weer stervend jaar
haastig naar
dat ene moment
op zoek te gaan
Fijne jaarwisseling iedereen !!!!
een blinde vlek
in de stilte
krassen kraaien
een dode herinnering
vals tot leven
klauwen
de dunne wondrand open
en pikken haar koud
tot blinde vlek
een vergezicht
ochtenddauw
maskeerde kil
het volmaakte
omtreurde stil
het pas ontwaakte
in diepgrauw
ik laakte
het vergrijsde
droomde in blauw
een vergezicht
omzoomd met zonnelicht
vol overgave
als zonnestralen
zijn naaktzijn tot begeerlijk
hebben verpuurd
zal hij honingzoet verlangen
op de lippen
blijven proeven
net zolang
tot hij haar met wakkere
armen ontvangt
zij behaaglijk lang uitgerekt
bijzonder intiem
op hem kan liggen
vol overgave
samenzijn ademen
gaandeweg
de weg
bezaaid met stenen
langswaar ik haastig
toekomst zocht
heeft na jaren
zichzelf verwaaid
tot een pad
met losse kiezel en zand
waar ik gaandeweg
traag mezelf verlies
in adembenemend
nieuw zicht
verzinken in stilte
in een trilling van licht
blinkt de wereld
zijn schijn
laat klaagzangen zwijgen
verzinken in stilte
kerst zal ingetogen zijn
Fijne kerstdagen iedereen !
graag zien
je wou mijn stilte
niet verstoren
streek heel zachtjes
langs me heen
nog heel even
als een vreemde
heb je mij
jouw lach gegeven
laten verstaan
om nader te komen
ik alleen jouw hand
moest nemen
in de weerschijn
hoe vertwijfel ik mijn wereld
wanneer ik zie hoe zij
die dag in dag uit
in rusteloosheid rondzwerven
zich trachten te verliezen
in de weerschijn van kerstgloed
omdat het hun hart
wat warmte aandoet
op vlindervleugels
wanneer ik
na een diepe slaap
het breekbaar mooie
van mijn droom
in het ontwaken
verder draag
de klaarte
van de dag
mij de vleugels
van de vlinder laat
dan is het
omdat vreugde
ligt vervat
in het naakt
van de gestalte
die mij wakker tracht
in verbinding mee
de robijnrode lichtbewegingen
die het duister doorklieven
om zich te verdrinken
zijn mijn drijfveer
om in verbinding
los van omwille leven
mee op zoek te gaan
naar de parels
op de bodem van de zee
donker zoeken
zonnestilstand
weeft leven dicht
laat rouwen
om verborgen zicht
donker zoeken
naar een glimp
van klank en kleur
reeds door de ziel bespeurt
storm
in warme habitat
van omstrengelde armen
verhoop ik
de donkere hemel open
om niet in verhevigde
ogenblikken van storm
terecht te komen
die tederheid benijdt
morgen verbiedt te zijn