regenbrenger

hoe gegrond

rimpelt het

tijdloze momenten

tot de wind

gaat liggen

zicht

ontmantelend

laat varen

als vol overgave

verzonken

in de stilte

krassen kraaien

een dode herinnering

vals tot leven

klauwen

de dunne wondrand open

en pikken haar koud

tot blinde vlek

ochtenddauw

maskeerde kil

het volmaakte

omtreurde stil

het pas ontwaakte

in diepgrauw

ik laakte

het vergrijsde

droomde in blauw

een vergezicht

omzoomd met zonnelicht

als zonnestralen

zijn naaktzijn tot begeerlijk

hebben verpuurd

zal hij honingzoet verlangen

op de lippen

blijven proeven

net zolang

tot hij haar met wakkere

armen ontvangt

zij behaaglijk lang uitgerekt

bijzonder intiem

op hem kan liggen

vol overgave

samenzijn ademen

de weg

bezaaid met stenen

langswaar ik haastig

toekomst zocht

heeft na jaren

zichzelf verwaaid

tot een pad

met losse kiezel en zand

waar ik gaandeweg

traag mezelf verlies

in adembenemend

nieuw zicht

in een trilling van licht

blinkt de wereld

zijn schijn

laat klaagzangen zwijgen

verzinken in stilte

kerst zal ingetogen zijn

Fijne kerstdagen iedereen !

je wou mijn stilte

niet verstoren

streek heel zachtjes

langs me heen

nog heel even

als een vreemde

heb je mij

jouw lach gegeven

laten verstaan

om nader te komen

ik alleen jouw hand

moest nemen

wanneer ik

na een diepe slaap

het breekbaar mooie

van mijn droom

in het ontwaken

verder draag

de klaarte

van de dag

mij de vleugels

van de vlinder laat

dan is het

omdat vreugde

ligt vervat

in het naakt

van de gestalte

die mij wakker tracht

de robijnrode lichtbewegingen

die het duister doorklieven

om zich te verdrinken

zijn mijn drijfveer

om in verbinding

los van omwille leven

mee op zoek te gaan

naar de parels

op de bodem van de zee

zonnestilstand

weeft leven dicht

laat rouwen

om verborgen zicht

donker zoeken

naar een glimp

van klank en kleur

reeds door de ziel bespeurt

in warme habitat

van omstrengelde armen

verhoop ik

de donkere hemel open

om niet in verhevigde

ogenblikken van storm

terecht te komen

die tederheid benijdt

morgen verbiedt te zijn

mijn aarzeling is

enkel de tijd verdrijven

om zo te blijven

de donkere hemel

die het landschap vertekent

ons met schaduwen doet spelen

dood smaken

nog voor bestaan

ophoudt met ademen

laat smeken om sneeuw

opdat zuiver wit

zou gaan overheersen

verborgen aanzijn

warmte wordt toebedeeld

om te heropleven

er heerst rust

nauwelijks een zucht

het sterven

een asgrauw zicht

en het leven

waait verder

zonder te beseffen

dat de dood kan treffen

van hel naar hemel

een spiegelend weten

langsheen fluoriserend

dat stroomt

bij schemering

als ruisende vertedering

kleurspelend telkens weer

revolterende gedachten

zacht nuanceert

tot oplichtend wit

ons voleindiging

laat weten

mooi mens

 

kracht puttend

uit eigen bron

verspreid jij je licht

in ’t leven van velen

laat zien dat wij

schoonheid binnenin

moeten ervaren vooraleer

te kunnen uitdragen