de herinnering blijft

midden de gloed van

een ondergaande zon

verwaait hij mij

met een nieuwe wind

in zijn verhaal

waarom kan ik

niet omgaan met jong zijn

het refrein inademen

is het omdat ik hem zie als

als een droom

met een beetje werkelijkheid

de werkelijkheid van mijn twijfel

als een in woede

ontstoken meute

haar driftig te grazen

wil nemen

al de illusies die

ze ooit heeft gedroomd

met geweld

tracht mee te nemen

haalt zij hen

met een sprong

in de nacht

onderuit

ketent hen

gedachteloos vast

aan de sikkel van

een ondergaande maan

omdat zij wil verdergaan

met leven

ten volle wil bloeien

iedere morgen

een eeuwigheid lang

laat ik me los

in de fantasie

waar tijd stilstaat

hoe echter dan echt

dan wie ook ben jij

tillen samen nevels op

drinken hetzelfde

zoet zachte licht

zien de ochtend blauw

ervaren aarde

als een honingzoet bed

ons blijvend vasthouden

een drijvende kracht

dat me telkens

terugbrengt naar jou

weet je nog hoe wij

stenen verschikkend

buitenkamers zijn geraakt

op zoek gingen

naar de kleuren

van geurende bloemen

dat stukje blauw

welke wij vanuit

het dakvenster beleefden

ergens verder dan de horizon

met alles wat goed voor ons was

dag morgen hebben gezongen

raakte ooit

midden je bloei

verslingerd

driftte mee

deelde verhalen

geheimen

tijden van liefde

verlies

en verandering

tot ik verweerd

maar nog steeds

een glimlach rimpelend

in de holte van je stam

stil slapend

ging bedenken

dat als dit het einde was

ik er ons heel graag

in verdroom

met evenwel een nieuw begin

elk met een eigen

zomerzachte melodie

in ’t dicht groene

lover van de bomen

houden zij niet alleen

de dag levendig

ze bevliegen

ook mijn gedachten

tot ik het innestel

om ooit weer

neer te schrijven

als ook mijn lied

is de dood ermee gemoeid

wanneer ik moegedragen illusies

weggeef aan de bloemen

in mijn tuin

die als vanzelf verder bloeien

naar herfst

of heb ik tijdens dit loslaten

midden alle eeuwigheden

mijn waarheid ontdekt

beleef ik leven nu echt

als de avond verstomd

wijl donkerte opkomt

een donkerte die me brengt

naar een nacht die

losstaat van werkelijkheid

is er een hartslag nodig

om boven stilte uit te komen

een hartslag die een nieuwe

dageraad beoogt

weelderige beelden meedraagt

nog voor de zon is opgestaan

verwachtingen verbleekten

toen het onverwachte

me nabij kwam

met trillende vleugels

neerstreek in mijn hart

een nieuwe wending

aan mijn leven gaf

waarbij ik niet langer hoopte

maar onvoorwaardelijke liefde

kon geven en ontvangen

het licht van de morgenzon

langs de randen van de gordijnen

zo volmaakt sereen naar binnen

zien glijden

begiftigd me met een verlangen

mezelf over te geven aan de meest

onvoorwaardelijke liefde

die ik ooit heb gevoeld

wijl zij zich

met mijn leven verbindt

als een stil

innemend gerucht

dwaal jij voortaan

in ons tekenlokaal

leven wij je verder

kleuren mengend

gelukkig uitstrijkend

als jouw lied

dat even opklimt

uit immens

innerlijk verdriet

in je haastig voorbijgaan

heb ik de neiging

om uit je wereld

te verdwijnen

in plaats van te bloeien

je een glimlach te geven

laat ik me in de onderstroom

van leven meedrijven

op zoek naar het geluid

van terugkerend getij

in een zee van bewustzijn

ware liefde mijn aandacht geef

leef