ik verlies je nooit
voel in de trillingen
van d’aarde
de diepte van mijn zee
haar immens
golvende aanwezigheid
in het licht
dat schijnt door
iedere venster
zie ik
haar waarheid
het opent mijn hart
zodat ik wil
verder spelen
met haar
met mezelf
en de liefde
zonder vergankelijkheid
vol leven
dat je zo verdient
inspiratie
zoekend naar inspiratie
vond ik het begin
van een levenslange romance
die me liet schrijven
met schitterende ervaringen
in ogenschouw
het mooiste hoofdstuk
van mijn leven
verfomfaaien
wat mij bij overkomen
gaande houdt
is de gedachte
dat er geen enkele rimpel
ooit mijn ziel
zal verfomfaaien
bewust gericht naar ’t licht
strevend naar eeuwigdurende bloei
zal voortbestaan
haar tweede bloei
pluk met mijn ogen
het één na ander
openwerpend bloemblaadje
als een lief klein gebaar
een lach
voor de hele omgeving
tot ze volmaakt mooi
zich met mij verenigt
helpt woorden te vinden
om mijn passie voor schoonheid
het gevoel van liefde
uit het hart neer te schrijven
wondere aanwezigheid
als een hoopvolle vonk
paars licht
bloeit ze open
zo innemend mooi
dat ik mezelf
in handen leg
van degene die de struik
uit eigen beweging
liet groeien
tot wondere aanwezigheid
houden van
ruisende schaduwen
heel licht aanrakend
kom ik tot je waarheid
de drang om mij
in jou te verlaten
als een blijvend ogenblik
vol van behagen
met sidderingen stoeiend
je te smaken
immer bij jou
weet je me stil
til me dan op
boven je verdriet
met blije herinneringen
in je hart
mijn lach op je lippen
Niels en Evelien
beleef hun woorden
als sierlijk bewegende
bloeiende liefkozingen
die leiden naar een aanhankelijkheid
waarbij liefde
eeuwigdurende lente fluistert
liefde verwoord
vol van beleven
lees ik je woorden
tot een gedicht
waarvan de inhoud
liefde verwoord
uit jou in mij geboren
vandaag
drift van ongedurig leven
verbleekt
tot een zacht bloeiend gerucht
dat zich koestert
in zomerend einde
een stilleven zonder grijs
met warme strelingen
van vruchtbaarheid
die leiden naar dat ogenblik
met een nieuw begin in zich
bij valavond
het is onrust
die me smeekt
stil te zijn
midden fluistering
berusting
te zoeken
bij iedere stap verder
eeuwigheid
in te ademen
waar dromen
in diepe schaduw
tref ik
het verlangzamen
welke het stil zijn voortrekt
verzonken raken benadrukt
dromen die
over een dageraad
mompelen
waar licht om
leven schreeuwt
een tedere toekomst
heb me verschanst
in onbereikbaarheid
enkel kwaliteit van aanwezigheid
kan me genezen
me echte warmte geven
mijn nacht
wanneer mijn nacht
alle licht uitdoet
om duisternis in te ademen
ontdek hoe zoet
lucht kan zijn
hoe fleem ik me
in dit welbehagen
zielroerend neer
emotie
mijn toekomst staat niet vast
wordt door mezelf bepaalt
als een gewicht drukt ze op me
ik vlucht naar ergens
nergens
hulpkreet
ik ben niet kwaad
laat woede en wanhoop
niet het laatste gevoel zijn
dat ik ervaar
maar omhels me teder
zodat ik nog een laatste keer
het verlangen naar
meer tijd samen mag beleven
naspel
zelfs al heb jij
onbegrijpelijke haast
om van de nacht
wakker te komen
vlij ik me graag
nog even tussen
onze dromen
die zo lieflijk zoet
met een overvloed
van hemels spelen
mij doorasemen
bloei van leven
in tedere ontmoeting
sterken gevoelens geleidelijk aan
hunkeren verlangen
mijn leven gisteren nog banaal
vandaag rijkelijk behangen
met een mooi verhaal
bloei van leven zit vol gezangen
verrijkt door eigen taal
een schat van emoties bij die eerste begroeting
in het geven en ontvangen
zit kracht van liefde immer gevangen
volmaakt
na je te hebben toegedekt
met schaduwgeruis
dat zo lekker naar stro ruikt
ga ik erover waken
niks je kan deren
in teder open bloeien
tot jij je helemaal vrij
voor niks beducht
losrukt uit je schuilplaats
jouw volmaakt mooie
met mijn ogen
rijk kan oogsten
zometijd
zie hem
rond de bloemen
in mijn tuin kringelen
neemt hen teder kussend
zachtjes sussend mee
van knop tot bloem
wijl ik dolend gelukkig
in de rand van het gebeuren
er mijn naam levenslustig bijteken
1 reactie op dit bericht