nieuwe horizonten
mijn waarheid
beweegt zich
langs veldwegels
waar een schoonheid
te ontdekken is
die ik weiger
te plukken omdat
het me weerhoudt
tot verkennen van
nieuwe horizonten
bezwangerd met
wondere composities
zonder ook maar één schaduw
binnen eigen perceptie
bij windstil
al schildert de zon
hen nog even als stilleven
dra zullen ze hun vrijheid nemen
rood gekleurd
wervelend spelen
op de stroom van leven
tot ze bij windstil
zich warm gaan koesteren
in een tijdloos voortbestaan
samen
de akkers die zwaar
liggen na te hijgen
van een rijke oogst
herinneren mij
hoe wij samen
begin mei
onze mooiste zomer
ooit zaaiden
hij
wanneer zijn bladeren
verhalen ruisen
de zilveren stam bruisende
energie vertelt
reikende takken mij
naar de hemel
doen kijken
in blauw laat neervlijen
dan erken ik dat zijn leven
mij telkens verleidt
naar dromen
onmenselijk teder
in een nieuw getij
in een nieuw getij
waait hij
zomer heen
verkleedt boom en struik
in geel geruis
neemt de geur
van laatbloeiers mee
plukt zuchtend
rijpe vruchten
laat vogels vluchten
in zijn stroming
verplicht mij
tot verloren lopen
in de dansende schaduwen
die bij zijn bewegend spel horen
haar waarheid
lente was het
die haar liet leven
tot zomer haar
met illusies heeft bedrogen
en zij in de herfst van haar leven
alleen nog
door werkelijkheid
laat strelen
een stap verder
tussen vroeger en nu
ligt een wirwar
van donzig wit
een eindeloze vaagheid
waar ik bij neerhurk
en de tijd verzucht
omdat één stap verder
je niet meer mocht zijn
als werkelijkheid loert
weiger
aangegrepen te worden
door het levenseinde
een onschuldige dromer
de hemel mokt grijzig
spartelt tegen
wanneer de zon
door de wolken
wil breken
gunt een
onschuldige dromer
geen kleurrijk verhaal
wil dat hij zichzelf verliest
in het schrale
het neerdwarrelende
als koesteringen
midden de warme gloed
van een eeuwig lentegevoel
een neerdwarrelende zomer
die me de schoonheid van herfst
op het hart drukt
vleugjes mysterie
die het onbevattelijke
een naam geeft
zo heb ik het neerdwarrelen
van blaadjes vandaag
ervaren
mijn blik
mijn blik
hij laat geen sporen na
op wat ik ervaarde
zelfs geen omfloerste afdruk
die aan iemand
zal kunnen zeggen
hoe zwaar het was
om op te staan
ver weg te gaan
van wat ik
als vervoering zag
mijn lief
geef me een gedicht
zinderend
van belevingen
waar tussen de regels door
gevoelens dartel bewegen
ieder woord
verrukking slaakt
in de eindzin
helemaal mezelf
terugvind
hij
ik stel me voor aan hem
opdat hij zich aan mij
zou voorstellen
een oud gegrijsde stam
met diep gekerfde schors
die me verhaalt over
een voorbij leven terwijl
zijn kroon lijkt op een
opgewekt zacht ruisende wolk
een onweerstaanbare opwelling
in het tere licht
van een opgaande zon
die romantiek uit beleven haalt
een waarheid welke geen versies kent
omdat liefde éénig is
als anker
stuurloos
driftend
tot ik hem
als anker ontmoet
één en al gedrevenheid
mij overeind weet te houden
midden schemerige kwetsbaarheid
net zolang redzaam licht
een streep trekt
naar de overzij
op een zee van frêle
koestering verder drijvend
samen het strand bereiken
dat ons toekomst biedt
ik verlies je nooit
voel in de trillingen
van d’aarde
de diepte van mijn zee
haar immens
golvende aanwezigheid
in het licht
dat schijnt door
iedere venster
zie ik
haar waarheid
het opent mijn hart
zodat ik wil
verder spelen
met haar
met mezelf
en de liefde
zonder vergankelijkheid
vol leven
dat je zo verdient
inspiratie
zoekend naar inspiratie
vond ik het begin
van een levenslange romance
die me liet schrijven
met schitterende ervaringen
in ogenschouw
het mooiste hoofdstuk
van mijn leven
verfomfaaien
wat mij bij overkomen
gaande houdt
is de gedachte
dat er geen enkele rimpel
ooit mijn ziel
zal verfomfaaien
bewust gericht naar ’t licht
strevend naar eeuwigdurende bloei
zal voortbestaan
haar tweede bloei
pluk met mijn ogen
het één na ander
openwerpend bloemblaadje
als een lief klein gebaar
een lach
voor de hele omgeving
tot ze volmaakt mooi
zich met mij verenigt
helpt woorden te vinden
om mijn passie voor schoonheid
het gevoel van liefde
uit het hart neer te schrijven
wondere aanwezigheid
als een hoopvolle vonk
paars licht
bloeit ze open
zo innemend mooi
dat ik mezelf
in handen leg
van degene die de struik
uit eigen beweging
liet groeien
tot wondere aanwezigheid
houden van
ruisende schaduwen
heel licht aanrakend
kom ik tot je waarheid
de drang om mij
in jou te verlaten
als een blijvend ogenblik
vol van behagen
met sidderingen stoeiend
je te smaken
immer bij jou
weet je me stil
til me dan op
boven je verdriet
met blije herinneringen
in je hart
mijn lach op je lippen