duizend snippers

op doortocht

naar volwassenheid

ging je

met me spelen

hoe kon ik weten

dat achter

jouw goedlachse

waanzin zat

jij ervan genoot

mij draad voor draad

toekomstloos

in je web te kleven

en toen zon en wolken

mij deze morgen

in verduisteren en verklaren

zuiverste aanwezigheid

van eeuwig leven liet beleven

besefte ik hoe groot

de invloed van de verrezene

sinds het eerste paasgebeuren is

zij dit met hem inslapen

steeds in een nieuwe morgen ontwaken

ze draven door me heen

nemen alles mee

nauwelijks heb ik

hier en daar bestaan

ze gaven me

niet de tijd

het gemis van weten

te beleven

wanneer hij

boom tussen bomen

in winters zicht

is blijven steken

bang mee te gaan

in hun groei

zal lente hem

een tweede kans geven

of gaat  hij afknappen

zonder te weten

wat zomers vruchten

dragen betekent

wanneer een rij van gezichten

zweettrillend naar roem

een eigen verhaal instappen

puur en vol vuur

in uitslaande gloed

hun creativiteit laten spreken

zullen ze dan de nieuwe tijd

tot de hunne maken

zoals de oude de onze was

met schoonheid

menigeen op witte wolkjes

doen lopen

als ik je streel

wees dan even stil

geniet van mijn vingers

en weerkaats mijn gevoel

met bereikbaarheid

zodat we kunnen zweven

in hetzelfde licht

met regenbogen dwepen

geen waan gedogen

maar in samen begeerte doven

wanneer ik

dieper durf zwemmen

dan de schaduw

in het water

over de scheiding heen

tussen een warreling

van dromen

mijn ruisend hart blijf horen

zal ik

het stil geheim

van de verborgen groei

ontdekken

wanneer de aarde

zich schildert

in een zinderend

nieuw refrein

wij met de stroom mee

door een lachende zon

 in open bloeiend landschap

worden gedreven

kunnen wij niks anders

dan er ons als

  wit wolkende lentekinderen

in het klein bij tekenen

geef je over aan de wereld

die je voelt kloppen

laat jouw schoonheid

werkelijkheid worden

jouw leven bestaat niet

alleen uit schuchtere dromen

weet je aards

in je gedachten gedragen

hoe indrukwekkend

 mee te deinen

in  zijn ademhaling

voorbij het omheinde

van hunker bevrijd

toe te geven aan de verleiding

hij die even rust

en zijn veren schikt

blikt reeds

met de wind mee

langs duister zicht

naar schaduwloos wit

waar hij samen nestelend

haar zijn lied zal brengen

men heeft je aangewezen

als sterk geworteld

doelgericht heb ik

met vol vertrouwen

jou gesnoeid

zodat jij

bij zomertijd

in nieuwe uitmonstering

mij zoveel meer

vruchten zal geven

in de voortgang

van de tijd

heb je mij

traag uitgeademd

alleen zinledigheid

blijf over

van wat eens

onze liefde heeft verwoord

daarom laat ik je gaan

zonder traan

zal ik schaduwvrij

mijn eigen leven leiden

waar klank en kleur

me weelderig ontvangen

geur me de bekoorlijkheid

van intimiteit laat kennen

schoonheid van leven

me in verrukking brengt

daar wil ik de kunst

van minnen leren

in ongedwongen innigheid

mijn lichaam weten

in waanzin schuur ik mij

langs zware muren

struikel af en toe

in de gaten van het denken

raak bedolven onder ellende

tot ik me overgeef

aan chaos

van vergetelheid

de nacht donker en stil

voor altijd bij me blijft

wanneer mijn ogen ’s nachts

door het helklare

blind raken

er geen donkerte meer is

waar ik schaduw warm

in kan leven

sterrenluchten

niet langer mijn lichaam

stralend flemen

dan wordt het tijd

wij het kunstmatige

trachten in te dijken

geen onbehagen

maar zachte dromen

terug de nacht dragen

kist me niet

ben bang in het donker

maar strooi me uit

en laat me herademen

in de bloei van mijn boom

in een grijze morgen

lig ik te luisteren

hoe het zacht ademhalen

in mij schreit

zich wil bevrijden

in volkomenheid

een eigen bestaan leidt

vollediger volmaakter

dan dat het ooit

binnenkamers droomde

wanneer regen

het geploegde land

blank heeft gezet

zal hij blijven kijken

hoe maartse buien

traag verdwijnen

of gaat hij schuilen

bij dit tijdverlies

zichzelf nog even inkuilen

tot door het open raam

de zon hem laat verstaan

dat het zaaien kan beginnen