met hem

zeulend met takken en veren

heeft de kleine merel

tussen mijn blauwe regen

haar broedplaats klaar gekregen

gebruikt het als lokmiddel

om hem bij haar in ’t nest te krijgen

zodat zij in mei

 na arbeid rust zal kennen

hij voor haar en kroost zal werken

van dageraad

tot avondlicht

weerkaatst

je vlucht

een droom

die jouw aards

met ons verbindt

en ik zag hoe bliksem

 grond zocht

om te aarden

vol spanning

insloeg

op het braakland

de wereld hielp

zijn verdiept verdriet

bulderend los te laten

het huis waar stilte woedde

niemand de kans kreeg te groeien

staat nu ongestut  verloren

midden het landschap

waar wij het spel van kind zijn

lieten horen

groots opgroeiden

tussen een schoonheid

die bloeiend onze waarheid droeg

gebruikmakend

van schildersvrijheid

geef je kleur

aan haar wereld

gaat door

zonder ophouden

tot zij

gevleugeld oplicht

ongrijpbaar verder zweeft

boven de weelde

die je uitnodigend

hebt geschetst

wanneer hij

in bewogen rust

mijn gedachtegang vertelt

laat ik

hem baststrelend

verstaan

dat er tussen ons

wel degelijk

samenhang bestaat

als het papier

geurt naar verleden

me blind zoek naar eerder

handgeschreven weelde

doch verloren loop

tussen inktgevlekte regels

de verborgen kennis

niet meer kan lezen

zullen duizend snippers

mij van een vergeelde tijd genezen

op doortocht

naar volwassenheid

ging je

met me spelen

hoe kon ik weten

dat achter

jouw goedlachse

waanzin zat

jij ervan genoot

mij draad voor draad

toekomstloos

in je web te kleven

en toen zon en wolken

mij deze morgen

in verduisteren en verklaren

zuiverste aanwezigheid

van eeuwig leven liet beleven

besefte ik hoe groot

de invloed van de verrezene

sinds het eerste paasgebeuren is

zij dit met hem inslapen

steeds in een nieuwe morgen ontwaken

ze draven door me heen

nemen alles mee

nauwelijks heb ik

hier en daar bestaan

ze gaven me

niet de tijd

het gemis van weten

te beleven

wanneer hij

boom tussen bomen

in winters zicht

is blijven steken

bang mee te gaan

in hun groei

zal lente hem

een tweede kans geven

of gaat  hij afknappen

zonder te weten

wat zomers vruchten

dragen betekent

wanneer een rij van gezichten

zweettrillend naar roem

een eigen verhaal instappen

puur en vol vuur

in uitslaande gloed

hun creativiteit laten spreken

zullen ze dan de nieuwe tijd

tot de hunne maken

zoals de oude de onze was

met schoonheid

menigeen op witte wolkjes

doen lopen

als ik je streel

wees dan even stil

geniet van mijn vingers

en weerkaats mijn gevoel

met bereikbaarheid

zodat we kunnen zweven

in hetzelfde licht

met regenbogen dwepen

geen waan gedogen

maar in samen begeerte doven

wanneer ik

dieper durf zwemmen

dan de schaduw

in het water

over de scheiding heen

tussen een warreling

van dromen

mijn ruisend hart blijf horen

zal ik

het stil geheim

van de verborgen groei

ontdekken

wanneer de aarde

zich schildert

in een zinderend

nieuw refrein

wij met de stroom mee

door een lachende zon

 in open bloeiend landschap

worden gedreven

kunnen wij niks anders

dan er ons als

  wit wolkende lentekinderen

in het klein bij tekenen

geef je over aan de wereld

die je voelt kloppen

laat jouw schoonheid

werkelijkheid worden

jouw leven bestaat niet

alleen uit schuchtere dromen

weet je aards

in je gedachten gedragen

hoe indrukwekkend

 mee te deinen

in  zijn ademhaling

voorbij het omheinde

van hunker bevrijd

toe te geven aan de verleiding

hij die even rust

en zijn veren schikt

blikt reeds

met de wind mee

langs duister zicht

naar schaduwloos wit

waar hij samen nestelend

haar zijn lied zal brengen

men heeft je aangewezen

als sterk geworteld

doelgericht heb ik

met vol vertrouwen

jou gesnoeid

zodat jij

bij zomertijd

in nieuwe uitmonstering

mij zoveel meer

vruchten zal geven