de exodus

wanneer windvlagen

de korenaren

in zijn geel laat dollen

ver geroffel

ons plots

oorverdovend overrompelt

terwijl bliksemschichten

het landschap spookachtig

laat oplichten

vrees dan

geen aanslag

op ‘t zomers beeld

het is enkel een onweer

dat de natuur

verkoeling geeft

zelfs daar

waar rijpe vruchten

van de kerselaar

me bloedrood vragen

om ze in manden

weg te dragen

vind ik

moe van ’t drukke een plaats

waar de avond traag

over me heen kan gaan

aangedaan door de stilte

mijn kracht kan hervinden

wanneer ik bij zon

donker droom

het hoogoplaaiende

niet intoom

dan zal ‘t tempeest

met schoon leven

op de loop gaan

als alle wouden

worden geveld

alleen sprokkelhout

ons nog vertelt

hoe bomen vol groene weelde

leven geurden

de wind

verwijtend klaagt

hoe hij

in het ongerepte landschap

geen grenzen of bakens

meer vindt

slechts één schamele bloem

in een troostend aanschijn vertelt

dat niks meer is zoals weleer

dan sla ik de ogen neer

in mijn overleven

alsmaar kringen tekenend

dwarrelt ze

vlinderlicht omhoog

zoekt verdwalend

in het blauw

haar roos

omdat aards

haar wezen

steeds heeft verzwegen

nadat  het losmaken

van een bovenste knoop

ervoor zorgde dat kwetsbaarheid

werd blootgegeven

zocht hij beschroomd

verstrooiing

in het doorbladeren

van dode tijd

in plaats van

te genieten van het fysieke

dat zicht

hem bood

terwijl hij

als spraakwaterval

bij hoogtij

en volle wind

in geschiedenis uitmondt

laat zij zich

in stil water verliezen

hopend dat men

in het ruisen haar diepte

weet te vinden

zodat zij

in eigen reflectie

naar open zee

kan drijven

deze nacht zal niet

als een uitgeplooid doodskleed

over haar warrige

wereld hangen

maar gaandeweg

 zal ze in het licht

van een wassende maan

werkelijkheid zien oplichten

als bewegend zicht

zich vasthoudt

in een koelte

van steriele volkomenheid

zal arm leven regeren

behoed je

voor hoopoplaaiende emoties

die in het heetst van de strijd

vreten aan haar eigenheid

pas wanneer intensiteit smeult

zwartgeblakerde sintels in de as

van verbolgenheid achterblijven

zal ze terug zichzelf zijn

wat mij betreft

ben ik dood

voor jou

hoef je me

zelfs niet

te herinneren

zoveel makkelijker

voor jou

alleen

bij jezelf

naar binnen

te gaan

ontdekken

dat opsluiten

geen zin heeft

eigen bestaan

de reden is om terug

naar buiten te treden

wanneer het weer

over de schreef gaat

vele velden blank

 komen te staan

klaagt de boer

zijn nood

in plaats van

greppels te graven

er in te geloven

dat zelfs een magere oogst

hongersnood in toom

kan houden

gedoemd

ze te zien verschroeien

in stoffiger dan ooit

waagt ze zich langs

openbloeiende bermen

toch verder

als nieuwe herinneringen

zomaar opduiken

zal ik mezelf

erin moeten terugvinden

willen gaan verkennen

waar mijn eigen

zich al die tijd

verborgen heeft

zonder onrust

de sprong maken

vanuit het duister

naar helderdiep inzicht

je bent zo stil

dat ik

over jou

uitgeschreven raak

wegzink in dromen

zoveel mooier dan het verhaal

waarin je mij

hebt achtergelaten