mijn dochter liet mij net weten dat fientje vanavond op de regionale zender van avs komt. blijkbaar zijn ze gisteren op de school in ertvelde komen filmen.
fien gaat sinds gisteren ganse dagen naar school. voor het herfstverlof is ze halve dagen geweest en in het uz gent vinden ze dat ze het nu wel zal aankunnen om ganse dagen te gaan. je ziet haar op de foto op haar eerste schooldag.
deze morgen ontving ik een tekst via een mail van een vriendin, die ik jullie niet wil onthouden. als je wil, lees het eens door, het is echt iets om over na te denken.
de dochter van een beroemde predikant werd geïnterviewd tijdens een talkshow op televisie. de presentatrice vroeg haar : hoe kon God zulke gruwel toelaten? (feiten op 11 september) dit jong meisje gaf een even diep als scherpzinnig antwoord :
ik geloof dat God door dit alles even diep bedroefd is als wij, maar sinds vele jaren vragen wij hem om onze scholen te verlaten, uit onze regeringen weg te gaan en te verdwijnen uit ons leven. gentleman, als hij is, heeft hij zich rustig teruggetrokken. hoe kunnen wij dan nog hopen dat God ons zijn zegen en bescherming zal geven, als we blijven aandringen om ons alleen te laten ? in verband met recente gebeurtenissen, terroristische aanslagen, moordpartijen in scholen, oorlogen enz....denk ik dat alles begon bij Madeleine Murray O'Hare, die klacht indiende en eiste dat er in de scholen niet meer gebeden werd. we hebben JA gezegd. daarna heeft een ander gezegd dat we de Bijbel op school niet meer zouden mogen lezen. diezelfde Bijbel die onderwijst "ge zult noch moorden, noch stelen, en heb jezelf lief" en wij hebben JA gezegd. vervolgens was er Dr. Spock, die ons heeft gezegd dat we onze kinderen niet mogen slaan wanneer ze verkeerd of slecht handelen, omdat anders hun kleine persoonlijkheid vervalst zou worden, en dat we ze in hun eigenwaarde zouden aantasten. de zoon van deze dokter is spijtig genoeg omgekomen door zelfdoding. men zegt ons dat een expert weet waarover hij spreekt, eender wat hij ons vertelt. weer hebben we JA gezegd. nu vragen we ons af, waarom onze kinderen geen geweten hebben, waarom ze geen onderscheid tussen goed en kwaad kunnen maken, en waarom ze een vreemde, een ouder of zichzelf zomaar kunnen doden zonder emoties te vertonen. waarschijnlijk dat we ten gevolge van diepe reflectie tot de conclusie zullen komen , dat alles te maken heeft met het principe "te oogsten wat men zaait". het is eigenaardig vast te stellen hoe gemakkelijk het voor mensen is om God weg te gooien om zich daarna af te vragen waarom hun wereld een hel wordt, of hoe gemakkelijk we aannemen wat er in de kranten verschijnt, maar alles wat de Bijbel zegt in twijfel trekken. het is raar vast te stellen dat wij grapjes per mail kunnen versturen, die zich verspreiden als strovuur, maar indien we berichten ontvangen in verband met God, we tweemaal nadenken, alvorens ze met anderen te delen. misschien durf je ze niet naar je correspondenten sturen, omdat je niet weet waarin ze geloven, of je afvraagt wat ze wel over jou zullen denken. het is eigenaardig dat we meer begaan zijn met wat mensen over ons zouden kunnen denken, méér dan wat God over ons zou kunnen denken......
nog eens een dikke knuffel van me voor al die lieve mensen die me zoveel moed inspreken en toffe mailtjes sturen. de voorbije week was het even wennen. in het ziekenhuis lijkt alles zo makkelijk en voel je je goed, maar thuis voel je je al rap niet zo zeker. je bent bang om iets verkeerd te doen, verkeerd te eten of zo.... gelukkig is patriek er , die echt alles voor me doet, en ook de kinderen . ik heb wel nog heel veel geslapen, kan ook niet lang met iets bezig zijn. waarschijnlijk door die zware verdoving , kan ik me nog niet zo goed concentreren. maar dat zijn dingen die voorbijgaan. woensdag kreeg ik dan het nieuws dat ik er in het weefsel, van het stuk dikke darm dat ze wegnamen, nog twee poliepkes met cellen gevonden zijn, zodat ik zeker nog chemo moet krijgen. dat was efkes slikken, maar ergens zal het dan een geruststelling zijn dat er nadien geen (?) kwaadaardige cellen meer zijn. maar tis winter, en ik hoop tegen dat de zomer eraan komt, ik weer gezonder door het leven ga. momenteel heb ik maar één wens : genezen ! ik neem dag per dag en zie wat er komt. wat je vroeger als normaal beschouwt, lijkt plots véél belangrijker. de liefde die je krijgt, is véél intenser, de liefde die je geeft ook ! ik begon deze blog, gewoon om jullie te vertellen over de dekentjes die we maken voor pakistan, en later voor andere gebieden. stilaan word je blog méér dan een gewoon comunicatiemiddel met geïnteresseerden. je geeft ook steeds een beetje meer van jezelf bloot. je voelt je ook véél méér verbonden met de andere bloggers en bezoekers van je blog. ik heb héél toffe mensen leren kennen, heb ook héél véél geleerd bij het lezen van andere blogs. ik heb ook de poëzie op een andere manier leren kennen bij de prachtige gedichten van mensen , die geen "naam" hebben, maar voor ons, bloggers, des te méér. eigenlijk zijn jullie allemaal voor mij méér dan een knuffel waard ! dank U ! nog een prettig weekend !
Ik ben nadine, en gebruik soms ook wel de schuilnaam dino.
Ik ben een vrouw en woon in eeklo (belgië) en mijn beroep is huisvrouw.
Ik ben geboren op 24/09/1953 en ben nu dus 72 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: handwerken, kaartjes maken en lezen.
ik wou met mijn blogje mensen op de hoogte houden van mijn actie "deken voor pakistan" maar ik vertel er ook over mijn gezinnetje en over wat ik voel en denk bij de actualiteit.
laat ons een beetje meer rondom ons kijken en beseffen hoe goed we het hier hebben, dat we ondanks onze bescheiden bijdrage toch verandering teweeg kunnen brengen in deze wereld. laat ons er iets moois van maken, deel geluk, liefde en warmte, daar worden we allemaal beter van. dino
deze morgen ontving ik een tekst via een mail van een vriendin, die ik jullie niet wil onthouden. als je wil, lees het eens door, het is echt iets om over na te denken.
Ik ben nadine, en gebruik soms ook wel de schuilnaam dino.
