onbespreekbaar mijn dromen
me overgolvend
met haar zilte frisheid
vervloei ik vol van haar
weliswaar met tranen
in mijn ogen
want wat ik in één ogenblik
bij haar gevonden heb
raak ik zo weer kwijt
wanneer ik terug
landinwaarts trek
midden oneindigheid
geef me het nachtelijk beeld
van een hemelschittering
dat leidt tot opbloei
van sensualiteit
een broedplaats vol liefde
midden oneindigheid
schluchsee
het is haar rustige glans
die me naakt
voor haar laat staan
want hoe wil ik haar
voelen op mijn huid
innig mee palaveren
met haar zacht geruis
blauwe spetteringen
laten vervagen tot
wondere regenbogen
gedachteloos genieten
van wat leven heet
simpelweg
gelukkig wezen
waterval van Triberg
nog hoor ik
hoe het water valt
gefluister dat uitgroeit
tot een werveling
die juicht en zingt
loskomend
van beslommering
als een droom in haar verga
licht van adem
dieper en dieper
mezelf achterlaat
hopeloos verliefd
voortbestaan van liefde bloesemt
in een ogenblik
bloeit een herinnering open
als wat ooit is geweest
immer zal zijn
een werkelijkheid
die vol in zicht
het voortbestaan
van liefde bloesemt
fluisteren we de hemel terug dicht
omdat het zo moeilijk is te wennen
aan dagdagelijkse realiteit
wanneer wij
in elkaars warmte
liggen weggestoken
fluisteren wij
de hemel terug dicht
met enkel
hier en daar
een sprankje licht
als de dag tracht de zon
hoog aan de hemel te zetten
Dom van Blasien
hoe licht ze leven op
in tegenstelling
met andere gebedshuizen
waar nadruk wordt gelegd
op de zwaarheid mijner zonden
donkerte
me hemels waardig
niet langer
een onheilskind voel
dat het moet doen
zonder liefde
van mijn schepper
Feldberg
het zijn de wolken
die schaduwen werpen
op de berg die ik
beklommen heb
die me de heelheid
van licht en schaduw
leven
heeft leren omvatten
een gevoel van geborgenheid
waarbij liefde zich
in mij openbaart zonder maar
één innerlijke versluiering
een droomwereld waar ik
op verslingerd raak
slechts een fase
als men
mij niet zoekt
niet wordt gemist
gevangen zit
in de tijd
die te stil
te vluchtig is
om te verdromen
laat me
dan doodgaan
herontwaken
naast wie mijn
werkelijkheid bemint
foto cor van Vliet
eenzaamheid
de nacht bracht
de stilte nog dieper
alle woorden vervaagden
verward in een lege droom
achtergebleven tijd dwong me
tegen een muur van vergetelheid
geloofwaardig
door me te verdiepen
in haar groei
ontdek ik het vermogen
open te bloeien
zoals men herinnert
wil worden
een standvastigheid
die ruimte en tijd
heeft vervormd
tot een geloofwaardige oase
waar schoonheid immer
hoogtij viert
keuzes maken
mee met een niet te stuiten rivier
tot waar alles aanspoelt
uit troebel woelig water
op de oever wordt gesmeten
als bewijs van bestaan
opsta en verder ga
in plaats van mezelf
tussen ’t wrakhout te begraven
leven draait om keuzes maken
moeite doen om ieder moment
te blijven beleven
trouw aan wie ik in essentie ben
de herinnering blijft
achter veranderlijkheid
schuilt zuivere schoonheid
heeft ze me laten ontdekken
door subtiel
haar eigenheid open te bloeien
zo volmaakt mooi
ik bestendig
aan haar verknocht blijf
al floreert ze kort
de herinnering blijft
de werkelijkheid van mijn twijfel
midden de gloed van
een ondergaande zon
verwaait hij mij
met een nieuwe wind
in zijn verhaal
waarom kan ik
niet omgaan met jong zijn
het refrein inademen
is het omdat ik hem zie als
als een droom
met een beetje werkelijkheid
de werkelijkheid van mijn twijfel
gedachteloos geweld
als een in woede
ontstoken meute
haar driftig te grazen
wil nemen
al de illusies die
ze ooit heeft gedroomd
met geweld
tracht mee te nemen
haalt zij hen
met een sprong
in de nacht
onderuit
ketent hen
gedachteloos vast
aan de sikkel van
een ondergaande maan
omdat zij wil verdergaan
met leven
ten volle wil bloeien
iedere morgen
een eeuwigheid lang
een drijvende kracht
laat ik me los
in de fantasie
waar tijd stilstaat
hoe echter dan echt
dan wie ook ben jij
tillen samen nevels op
drinken hetzelfde
zoet zachte licht
zien de ochtend blauw
ervaren aarde
als een honingzoet bed
ons blijvend vasthouden
een drijvende kracht
dat me telkens
terugbrengt naar jou
weet je nog
weet je nog hoe wij
stenen verschikkend
buitenkamers zijn geraakt
op zoek gingen
naar de kleuren
van geurende bloemen
dat stukje blauw
welke wij vanuit
het dakvenster beleefden
ergens verder dan de horizon
met alles wat goed voor ons was
dag morgen hebben gezongen
in een nieuw begin
raakte ooit
midden je bloei
verslingerd
driftte mee
deelde verhalen
geheimen
tijden van liefde
verlies
en verandering
tot ik verweerd
maar nog steeds
een glimlach rimpelend
in de holte van je stam
stil slapend
ging bedenken
dat als dit het einde was
ik er ons heel graag
in verdroom
met evenwel een nieuw begin
binnen handbereik
weerspiegel
in verrassende varianten
waarachtigheid
nodig me uit
om er te blijven
bij stilstaan
tot ik binnen handbereik
jullie als verhevenheid
durf neer schilderen
het ultieme zijn
wanneer ik zie hoe jij
met diepzinnige nuances
eigenzinnig
volkomen jezelf
midden een verharde wereld
in voortdurende verandering
spontaan ontluikt
neem ik deze levenslust
helemaal tot mij
bloei naast jou
met weliswaar
eigen karaktertrekjes
het ultieme zijn
helemaal open
weet ik lieflijkheid
1 reactie op dit bericht
Treurig
weet je de zee en de zee aan liefde raak je nooit meer kwijt !