een met hem

midden mijn alleen zijn

heeft ’t verleden

me bij de arm gegrepen

bracht me naar de bank

achterin de tuin

bedacht hoe hij een tak

zoetigheid afbrak en sprak :

huil maar mijn stekelbeeske

ik droog je tranen wel

nu en later

zal nooit overgaan

maar in je hart verblijven

één en al aanwezigheid

samen zijn we naar binnen gegaan

een ogenblik verder

geldt er geen weg meer terug

slechts eenzaamheid

wenkt voor beiden

zij hier

hij aan de overzijde

enkel een schemering van wat

is geweest blijft hen nabij

een oudje van tussen mijn bundel

nog uit te geven gedichten gehaald

het is niet genoeg

haar te ontdekken

tussen ’t groen

groei met der mee

tot je in haar bloei

‘t hart voelt kloppen

meewaait

één en al tederheid

je was nooit

zal nimmer zijn

zoals je vandaag

te beleven staat

één en al

honingzoete sfeer

waar vele vlinders

naar toe worden gelokt

en hoe weliger

je gaat wuiven

net als ik

niet meer willen wijken

tot de dag ondergaat

je helemaal vergeten raakt

of zal ik je vannacht

nog dromen

me overgolvend

met haar zilte frisheid

vervloei ik vol van haar

weliswaar met tranen

in mijn ogen

want wat ik in één ogenblik

bij haar gevonden heb

raak ik zo weer kwijt

wanneer ik terug

landinwaarts trek

het is haar rustige glans

die me naakt

voor haar laat staan

want hoe wil ik haar

voelen op mijn huid

innig mee palaveren

met haar zacht geruis

blauwe spetteringen

laten vervagen tot

wondere regenbogen

gedachteloos genieten

van wat leven heet

simpelweg

gelukkig wezen

nog hoor ik

hoe het water valt

gefluister dat uitgroeit

tot een werveling

die juicht en zingt

loskomend

van beslommering

als een droom in haar verga

licht van adem

dieper en dieper

mezelf achterlaat

hopeloos verliefd

in een ogenblik

bloeit een herinnering open

als wat ooit is geweest

immer zal zijn

een werkelijkheid

die vol in zicht

het voortbestaan

van liefde bloesemt

hoe licht ze leven op

in tegenstelling

met andere gebedshuizen

waar nadruk wordt gelegd

op de zwaarheid mijner zonden

donkerte

me hemels waardig

niet langer

een onheilskind voel

dat het moet doen

zonder liefde

van mijn schepper

het zijn de wolken

die schaduwen werpen

op de berg die ik

beklommen heb

die me de heelheid

van licht en schaduw

leven

heeft leren omvatten

een gevoel van geborgenheid

waarbij liefde zich

in mij openbaart zonder maar

één innerlijke versluiering

een droomwereld waar ik

op verslingerd raak

als men

mij niet zoekt

niet wordt gemist

gevangen zit

in de tijd

die te stil

te vluchtig is

om te verdromen

laat me

dan doodgaan

herontwaken

naast wie mijn

werkelijkheid bemint

foto cor van Vliet

de nacht bracht
de stilte nog dieper

alle woorden vervaagden
verward in een lege droom

achtergebleven tijd dwong me
tegen een muur van vergetelheid

door me te verdiepen

in haar groei

ontdek ik het vermogen

open te bloeien

zoals men herinnert

wil worden

een standvastigheid

die ruimte en tijd

heeft vervormd

tot een geloofwaardige oase

waar schoonheid immer

hoogtij viert

mee met een niet te stuiten rivier

tot waar alles aanspoelt

uit troebel woelig water

op de oever wordt gesmeten

als bewijs van bestaan

opsta en verder ga

in plaats van mezelf

tussen ’t wrakhout te begraven

leven draait om keuzes maken

moeite doen om ieder moment

te blijven beleven

trouw aan wie ik in essentie ben

achter veranderlijkheid

schuilt zuivere schoonheid

heeft ze me laten ontdekken

door subtiel

haar eigenheid open te bloeien

zo volmaakt mooi

ik bestendig

aan haar verknocht blijf

al floreert ze kort

de herinnering blijft