WIE ZIJN WIJ? Mijn vrouw en ik zijn twee “oudere” senioren met een jong hart, vier kinderen en dertien kleinkinderen. We zijn beiden lid van een tafeltennis- en een wandelclub, genieten van klassieke muziek en moderne kunst. Ik speel af en toe piano in een nostalgisch salonorkestje, lees en praat graag over het heelal en ben sterk geïnteresseerd in veel aspecten van de Nederlandse taal en verkeers(on)veiligheid. Verder ben ik sinds 1995 bestuurslid van een zogenaamd "OKRA-trefpunt", een lokale afdeling van de grootste seniorenbeweging in ons land Vrouwlief schildert en tekent niet alleen, maar is ook een creatieve kokkin, houdt van bloemen en onderhoudt de tuin, naait graag en maakte vroeger avontuurlijke exploratiereizen naar Nepal, India, Mongolië, Atlasgebergte, … (is daar op mijn aandringen in 2005 mee gestopt). Ze leest snel en veel en houdt van Franse films.
oma tussen haar verfjes, kwastjes, papier, doek, javel enz.
Sommigen noemen me een kommaneuker (muggenzifter). Of ik die bijnaam verdien, moeten mijn bezoekers maar beoordelen. Op dit blog wordt in elk geval niet geneukt, misschien wel geluld (voor het eerste bestaan andere wipsites, pardon, websites). Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: http://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.
13-03-2012
Hulde aan oma en kleinzoon
Ons nakomelingschap telt nogal wat kunstenaars van verschillende disciplines, al dan niet professioneel. Binnenkort regisseert onze kleinzoon Jascha in het Museumtheater te Sint-Niklaas een musical over het sprookje van Aladdin. (Hij is met deze musical overigens niet aan zijn proefstuk, maar dat terzijde) Wetend dat oma creatief, vlot en graag stoeit met zowel penseel als naaimachines en aanverwanten, sprak hij haar al tijdens de eerste voorbereidingen aan om een reeks van speciale decors (op doek) te schilderen en kostuums te naaien. Intussen zijn we maanden verder en omas opdrachten naderen hun voltooiing. Die decors op schilderijformaat stellen taferelen voor die verwijzen naar het verhaal, de doeken zijn aan elkaar genaaid en vormen zo een rol, die door twee acteurs geleidelijk wordt af- resp. opgerold volgens wat er zich op het podium afspeelt. Het is met grootvaderlijke en echtelijke trots dat ik de affiche van de musical toon, evenals een drietal fotos refererend aan de enthousiaste medewerking van oma aan het gebeuren. N.B. Jascha liet mij inmiddels weten dat de middagvoorstelling al uitverkocht is
Hierboven allereerst een klunzige copie (sorry!) van de (veel mooiere) affiche, met in het midden de regisseur, die zichzelf ook een rol heeft toebedeeld; en links en rechts onder hem twee van de kostuums die oma heeft gemaakt. Voor mooiere beelden: surf naar www.muze-cal.weebly.com
Oma in haar naaikamer bezig met de vervaardiging van enkele tulbanden (zie ook mijn blog van 8.1.2012)
Eén "decor-onderdeel" is afgewerkt; links daarvan, aan elkaar genaaid, hangen/liggen de volgende doeken te wachten op de (penseel)streken van oma
Voordat ze de eigenlijke decors (zoals hierboven) mocht schilderen, maakte oma eerst de nodige voorstudies op kleiner formaat, die ze ter beoordeling voorlegde aan de regisseur... (Op de tweede rij, tweede van links, herkent u de voorstudie van het tafereel hierboven)
Al sinds vele jaren pleeg ik regelmatig ik schat gemiddeld zon keer of drie, vier per jaar - een lezersbrief naar mijn krant. Ik had er nooit enig probleem mee als mijn blabla niet gepubliceerd werd: tenslotte oordeelt een redactie eigenmachtig of een brief al dan niet voor publicatie in aanmerking komt, zonder zich tegenover de auteur te moeten verantwoorden. Sinds enkele jaren echter stelt de redactie zich blijkbaar veel soepeler op: bijna elke brief die ik schrijf, staat s anderendaags in de krant. Maar onlangs liep het eindelijk nog eens mis. Wat is er gebeurd? Ik voel soms medelijden met lezers die zo flagrant blunderen inzake keiharde feiten, dat ze zich belachelijk maken tegenover familie en vrienden. Toen een bepaalde lezer blijkbaar dacht dat een indexsprong hetzelfde betekent als indexering, kon ik me niet meer houden en schreef het volgende aan gvabrieven@concentra.be:
Het siert GvA dat ze haar lezersrubriek openstelt voor de meest uiteenlopende meningen. Maar soms vind ik dat ze een objectief blunderende briefschrijver tegen zichzelf zou moeten beschermen door zijn brief niet te publiceren of eventueel passend te wijzigen. In GvA van 29.2 bijvoorbeeld maakt een lezer een nogal zielige indruk door het begrip "indexsprong" te hanteren zonder het te begrijpen, ondanks de ruime actuele media-aandacht.
Omdat ik af en toe wel houd van een beetje zelfspot, voegde ik daar het volgende aan toe ter attentie van de redactie: P.S. Mocht u mijn reactie een blunder vinden, gelieve die dan niet te publiceren, waarvoor bij voorbaat dank!... Mijn brief is niet verschenen, misschien dus toch een blunder?!
TOE(kom)MAATJE. De begrafenisstoet bestond uit één lijkwagen en vijf volkswagens (uit: Een slipje van de sluier, taalkronkels verzameld door Onze Taal)
Ziehier de (onverwacht supersnelle!) integrale reactie van de VRT op mijn blog van 5.3 (de onderstrepingen zijn van mij):
Net zoals De Standaard, die daar als eerste over bericht heeft, hebben wij bewust een aantal stappen verzwegen. Onze bijdrage (of het artikel in De Standaard) bevat dus niet zomaar een handleiding om oneerbare dingen te doen. Maar het is natuurlijk niet mogelijk om hierover te berichten zonder een en ander uit te leggen. Ook geloven wij dat de hedendaagse internetgebruiker onze berichtgeving niet nodig heeft om te vinden wat hij zoekt. Ook zonder onze tip hebben zij die weg al veel langer ontdekt. Het is natuurlijk in de eerste plaats de opdracht van de politie- en inlichtingendiensten om de maatschappij te beschermen tegen criminaliteit. Als nu blijkt dat die beschermers niet in staat zijn ons afdoend te beschermen, dan is het onze journalistieke plicht dat niet te verzwijgen of weg te moffelen. Een maatschappij die niet weet welke bedreigingen haar boven het hoofd hangen, kan zich ook niet doeltreffend beschermen. De ogen sluiten voor de tekortkomingen van de veiligheidsdiensten zal de veiligheid niet ten goede komen Ik ga met de VRT natuurlijk geen polemiek beginnen, maar in mijn tekst pleitte ik voor passende terughoudendheid en niet voor het verzwijgen van feiten. Ik blijf van mening dat labiele of naïeve geesten door teveel details nieuwsgierig worden en zich nog verder willen informeren.
Verbijsterd keek ik vorige zaterdagavond naar het VRT-journaal, en besloot mijn verontwaardiging aan onze nationale omroep mee te delen. Volgende reactie die ik vandaag naar het contactpunt op de VRT-website stuurde, spreekt hopelijk voor zichzelf:
"Ik betreur ten zeerste de gedetailleerde aandacht die uw 19 uur-journaal van 3.3.2012 wijdde aan het gemak waarmee men via het internet allerlei drugs kan aanschaffen en anoniem thuis laten leveren. Hoewel overtuigd voorstander van persvrijheid, vind ik toch dat de "ernstige" media een deontologische code zouden moeten hanteren om in bepaalde gevallen een passende terughoudendheid aan de dag te leggen en de meer spectaculaire details desnoods over te laten aan de "boekskes". Ik moet er niet aan denken dat mijn (klein)kinderen nog maar op het idee zouden komen om de "les" van de VRT eens aan de praktijk te toetsen."
Ik ben benieuwd naar het antwoord maar maak me geen illusies...
Geloof het of niet, aan mijn groen voetgangerslicht van gisteren heb ik uuuren geschreven, geschrapt, toegevoegd, volledig opnieuw geschreven, tot ik het op den duur zo kotsbeu was dat ik er een eind aan gemaakt heb, enfin aan mijn tekst bedoel ik Vanmorgen herlas ik mijn blabla nog eens en dacht: hier kan geen mens nog een touw aan vastknopen, ik ga één poging doen om het kort samen te vatten. Voilà, ik begin eraan, benieuwd of het lukt:
Ongeacht de lengte van een zebrapad hoeven voetgangerslichten nooit langer dan pakweg 8 à 10 seconden groen te zijn: ook wie pas in die laatste groenseconde zijn eerste stap op het zebrapad zet, kan veilig de overkant bereiken, dus vóór het kruisend verkeer op gang komt. Op voorwaarde dat alle verkeerslichten op het betrokken kruispunt correct zijn afgesteld. Niet overtuigd?, waag u dan in vredesnaam toch (nog?) eens aan mijn woordenvloed van gisteren 29.2
GRAAG UW COMMENTAAR op mijn schrijfsels! Laat me vooral weten wanneer u het ergens mee oneens bent. Ik ben trouwens niet bang voor kritiek, integendeel: het kan me aanmoedigen om (beter) na te denken voordat ik iets schrijf. Ik krijg liever kritiek dan nietszeggende plaatjes of andere (goedbedoelde) “boodschappen” die niks met mijn blabla te maken hebben.
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
De meeste afbeeldingen uiterst LINKS zijn FOTO'S van schilderijen (op papier, doek of andere materialen) die vrouwlief in haar schildersatelier gemaakt heeft. In deze RECHTERkolom staan afbeeldingen die ze op computer heeft getekend. U kan er ook vinden op haar eigen seniorennet-blog ("computeroma") maar de laatste tekeningen daar dateren van 27.10.2008: ze haat nl. de rompslomp van een eigen blog.... Maar gelukkig mag ik op mijn blog af en toe een of meer van haar creaties tonen. Ze inspireert zich meestal op het familiealbum, foto’s uit de media of bestaande kunstwerken, maar ze houdt niet van braaf copiëren en het eindresultaat wijkt dus nogal eens af van het origineel en benadert soms zelfs het abstracte, waarbij ze haar aangeboren kleurgevoel de vrije loop laat (tijdens haar academie-opleiding kreeg ze daarvoor felicitaties).