Het was vandaag een erg vruchtbare dag qua fotomogelijkheden. Toen ik uit bed gesukkeld kwam vertelde het vrouwke me dat ik maar beter mijn fototoestel nam om de felle sneeuwbuien vast te leggen. Als je dan gedurende de dag ook nog de familiehondjes in huis hebt, dan is de combinatie sneeuw en woefkes ook garant voor leuke plaatjes. Daarenboven was het vanavond de jaarlijkse kaas en wijnavond van onze fotoclub en daar zijn ook altijd wel leuke shots te scoren, maar... deze keer had ik bewust geen camera meegenomen, ik had al voldoende oogst om keuzestress te krijgen. De hondjes kwamen trouwens twee dagen geleden ook al aan bod en dus koos ik deze keer voor een shot van de intense sneeuwval deze morgen.
Ik moest vanavond nog even naar Herentals en omdat ik nog geen dagelijkse foto, geschikt voor deze blog, had gescoord heb ik tijdens de terugrit enkele ommetjes gemaakt. Toen ik iets over zessen voorbij Bobbejaanland reed bedacht ik dat de met veel lichtjes, eindejaars- en kerstdecoratie versierde ingang ook wel eens een interessant onderwerp zou kunnen zijn. Ik heb de wagen even aan de kant gezet aan de overzijde van de Olense Weg en met de camera op statief heb ik enkele shots gescoord. Hoewel er ergens in beeld "ingang" staat is het op dit moment van de dag eigenlijk "uitgang" en omdat de mensen naar buiten aan het komen waren heb ik enkele rustigere momenten afgewacht. Ik had een sluitertijd van 0,5 sec gekozen, de andere instellingen liet ik over aan de intelligentie van de Canon (en de ruisreductie en andere beeldverbeterende mogelijkheden van Photoshop). De bezoekers die in beweging waren staan er niet echt scherp op, maar dat vond ik niet eens relevant. Het gaat me om de in/uitgang en de vele mooie lichtjes.
We zijn deze morgen aan de wandel gegaan met onze logés, en eerlijk gezegd, het was een hele tijd geleden dat we weer eens op de paden kwamen waar we vroeger alle dagen wandelden toen we zelf ook nog honden hadden. Da's verleden tijd en dat hakt er in. Toen ik even in de fotoverzameling van begin vorig jaar bladerde zag ik dat ik op 1 januari op deze pagina ook een foto van een wandeling met hondje poste. Toen was het er maar een, Gustje, woef van zoon Michael. Ondertussen heeft kleindochter gekozen voor een labradoodle-puppy, Swa, als vriend en die mochten we ook als tijdelijke gast hondesitten tijdens de jaarovergang. Ergens tijdens de wandeling vond ik de tijd rijp om wat foto's te scoren en toen ik vroeg om even te poseren deden de woefen dat ook. Nu ja, eigenlijkheb ik ettelijke pogingen moeten doen voor ik de pose die ik in gedachten had kon vastleggen.
Lichtjes zijn leuk, lekker eten is fijn. Maar wat deze tijd echt mooi maakt is het samenzijn. Al 56 jaar zijn wij een gelukkig paar. Het vrouwke is mijn grootste cadeau het ganse jaar. Wij vieren Nieuwjaar met z’n twee. Hoewel… enkele familiehondjes vieren mee. Lieve vrienden al te gaar… … een spetterend en voorspoedig nieuwjaar !!!
Ik voel me nog steeds niet helemaal oké, maar na een dag niksen kon ik de kriebels toch niet bedwingen om vanavond weer op fotojacht te gaan. Gewapend met de Canon en de 16-35 er op, en de Sony, de lens op dat ding komt overeen met een 24-200, kon ik alle fotomogelijkheden wel de baas dacht ik. Daarbovenop had ik ook nog de drone meegenomen nu de omstandigheden en de drone-guide het eindelijk weer eens toelieten. Ik ben eerst naar de brug over het Kempisch Kanaal in St Jozef Olen gereden, enkele foto’s gemaakt maar het blauwe uurtje was nog niet op z’n best. Dan ben ik verder gereden naar het sluizencomplex op het Albertkanaal in Olen Centrum en ook daar heb ik enkele interessante beelden kunnen scoren. Tijdens de terugrit, opnieuw bij het Kempisch Kanaal in St Jozef heb ik daar weer een poging gewaagd en deze keer vond ik de omstandigheden perfect. Uit die shoot komt dit beeld. De voorste molen draaide heel erg traag en hoewel de sluitertijd 20 seconden is zie je toch te beweging van de wieken. Daar doe ik het voor. Morgen komen er wel weer enkele andere beelden voorbij op Facebook.
Ik heb zowat de ganse dag voor de TV gelegen, ziekskes. Pas vanavond had ik de puf om eens even tot in het dorp te wandelen, kwestie van toch even buiten te zijn en… mijn bijna obsessieve dwanggedachte achterna te lopen om alsnog een dagelijkse foto te scoren. De kerststal aan de kerk leek mij een goed onderwerp. Ik had wel geen statief meegenomen maar ik kon mijn Canon op een paaltje leggen en zo de instellingen aan mijn smaak aanpassen om een aanvaardbare belichting te halen. ( 16 mm - ISO 200 - F 11 - 4 sec. )
Of het nu een virus is of zijn het microben, geen idee. Is het verkoudheid of griep… of misschien nog iets anders? Feit is dat het vrouwke en ikzelf, we ons allebei erg zwakskes voelen. Snotteren, keelpijn, hoesten, moe, knikkende knieën… het zijn symptomen die ons vertellen dat we eigenlijk beter met een warme grog tussen de lakens zouden kruipen. Maar toch zijn we er op uit getrokken. Het weer was al te uitnodigend. Een winterwandeling is misschien ook wel een goede remedie toch? We zijn met de wagen naar Kasterlee gereden en daar zijn we vanaf de Neterust langs de Nete gaan wandelen, twee bruggen ver en dan langs de andere kant terug, goed voor nauwelijks zo’n 3 km. Ondertussen heb ik natuurlijk wel enkele leuke foto’s gescoord.
