Dat ik niet in een of ander hokje geduwd wil worden qua fotografie heb ik al vaker aangegeven, afwisseling is mijn motto. Sedert ik, nu alweer enkele jaren, ook een drone gebruik om soms op afwijkende standpunten originele foto's te scoren zijn de opties weer wat talrijker. Jammer genoeg zijn er de laatste tijd nog maar weinig momenten dat het mag, de weersomstandigheden, de zonneactiviteit, en de steeds strenger wordende wetgeving zijn evenzovele stoorzenders. Ik ben nog altijd een van die mensen die zich aan de regels houden en als er zich dan eens een mogelijkheid aandient ben ik er als de kippen bij. Vanavond tussen 17h en 19h was het volgens de UAV app groen en ik ben dan ook meteen naar een plek gereden waar ik al langer een foto wilde maken van uit de hoogte. In Heerle, tussen Lichtaart, Poederlee en Herentals is er een spoorwegovergang waar nauwelijks autoverkeer voorbij komt en daar kun je ongestoord de drone niet al te hoog naar een punt vliegen zonder iemand te storen. Ik had eerst even gekeken op de site van de NMBS om de tijden te noteren en toen we (de drone en ikzelf) goed op tijd in de ideale startpositie zaten kwam de trein Herentals - Turnhout voorbij geraasd. Ik kon net drie foto's scoren. Bij de eerste was de trein nog niet helemaal in beeld, bij de tweede was er blijkbaar een forse windruk want die was niet scherp maar de derde vond ik sowieso de leukste. Da's dan ook mijn keuze voor vandaag. De eerste zet ik morgen wel op Facebook.
De vrijdag voor de crocusvakantie, op de vooravond van carnaval, vieren de kinderen in ons dorp hun eigen verkleedfeest. Ik de namiddag trekt de stoet met de in carnaval-outfit aangetooide leerlingen van de drie basisscholen, De Parel, de Pagadder en 't Bosvriendje, door de straten. Ik ben er met mijn fototoestel naar toe gewandeld, zoals ieder jaar trouwens, en ik heb er enthousiast op los geschoten. Het weer was een beetje twijfelachtig maar we hebben het toch de hele tijd droog gehouden. De kleinsten, da's natuurlijk het leukste en uit het ruime aanbod koos ik dan ook een beeld waarin een aantal feestvierdertjes uit die leeftijdgroep te zien zijn.
Zwart-wit, lange sluitertijd, nachtfotografie, beweging... het zijn allemaal onderwerpen waar ik me wel in kan vinden als we het hebben over fotografie. Ik lig eigenlijk nog steeds in de lappenmand maar om met een foto aan de slag te gaan kan ik toch meestal wel wat energie opbrengen. Dit is trouwens geen resultaat van Photoshop geknutsel maar wel van een preset en dan wat finetunen in Nik Silver Efex. Het is ook geen foto van vandaag, wel van een andere 12de februari... St. Jozef Olen is de dichtst bijgelegen deelgemeente van Olen en het stationneke heb ik wel vaker bezocht (horeca!!!) en gefotografeerd. Dit beeld vroeg me om in zwart wit omgezet te worden toen ik nog eens door mijn niet eerder gebruikte foto's scrolde. Voor de aardigheid voeg ik er de exif gegevens weer eens bij. Canon Eos 5D Mk IV met de 16-35 mm er op. F 11 - Iso 400 - 30 sec.
Toen ik enkele dagen geleden even met het vrouwke naar Herentals moest had ik het al gezien. De feestverlichting die er nog altijd hangt was een beetje veranderd. De grote centrale ronde objecten zijn ondertussen vervangen door rode harten. Tja, het is Valentijn binnenkort he... en in Herentals denken ze daar aan! Ik ben er vanavond speciaal naar toe gereden om er enkele foto's van te maken en voor de gelegenheid heb ik de naam van de stad ook even veranderd: Hartentals.
Da's ondertussen al 6 dagen en het gaat nog steeds niet beter, ik voel me nog steeds zo slap als een voddeke. Ik probeer er wel eens op uit te trekken om wat lucht te scheppen maar de puf raakt vaak snel op, ook al omdat het weer niet altijd meezit. Vandaag was ik nog geen 200 meter van huis geslenterd toen het, verdomme toch, begon te regenen. Snel terug naar huis, natte kleren buitenkant, maar ook natte kleren ondergoed... van het zweten. Tja dan weet je dat je nog niet opnieuw de oude bent he. Ik heb me dan maar voor de Mac gezet en ik heb mijn Photoshop-skills nog eens uit de kast gehaald om wat te spelen met een beeld uit het bezoek aan het verjaardagsfeestje van enkele dagen geleden. Kenny, neefje van het vrouwke en twee van zijn zoontjes verjaren in dezelfde week en dat is sowieso al speciaal. Ik vond het het leuk om er ook eens een niet alledaagse bewerking op los te laten.
Het vrouwke wilde dringend naar Herentals. In normale omstandigheden zouden wij daar zonder twijfel een leuk fietstochtje van gemaakt hebben. Maar normale omstandigheden zijn dit niet op het ogenblik. We zijn er met de wagen naar toe gereden. Ik kon parkeren op de Belgielaan en terwijl het vrouwke haar ding deed ben ik toch weer even op fotojacht gegaan. Het begijnhof is dan vlakbij en dat is altijd een interessant onderwerp. Thuis gekomen heb ik de oogst in Photoshop een beetje terug in de tijd gecatapulteerd en uit het aanbod koos ik voor dit beeld vandaag.
Euhhh... ça va... en daar bedoel ik niet mee dat ik al juichend de dag doorgebracht heb omdat de ziektesymptonen weg zijn, integendeel, ça va betekent in mijn geval: ik overleef dit wel, zucht. In de loop van de vooravond zijn we eens naar Knooppunt 30 gewandeld (de horecazaak he) en toen we er aan kwamen zag ik dat er net een relatief grote roofvogel neergestreken was of het muurtje naast een deel van het terras dat nog niet in gebruik is in dit seizoen. Ik ben er voorzichtig naar toe geslopen maar ik had toch al redelijk snel in de gaten dat het geen echte vogel was maar een metalen replica. Zonder gekheid... Stel dat dit kunstwerkje zou gemaakt zijn door een gerenomeerde artiest en ergens op een veiling of een kunstbeurs te koop zou worden aangeboden dan vraag ik me af of er niet enkele honderden, laat staan duizenden euros zou worden voor geboden. Ik het kunst? Is het kitch? Wie zal het zeggen, wie bepaalt dat? Ik vind het alleszins mooi (en in mijn drang naar variatie in mijn fotografie zeker een foto waard).
