WIE ZIJN WIJ? Mijn vrouw en ik zijn twee “oudere” senioren met een jong hart, vier kinderen en dertien kleinkinderen. We zijn beiden lid van een tafeltennis- en een wandelclub, genieten van klassieke muziek en moderne kunst. Ik speel af en toe piano in een nostalgisch salonorkestje, lees en praat graag over het heelal en ben sterk geïnteresseerd in veel aspecten van de Nederlandse taal en verkeers(on)veiligheid. Verder ben ik sinds 1995 bestuurslid van een zogenaamd "OKRA-trefpunt", een lokale afdeling van de grootste seniorenbeweging in ons land Vrouwlief schildert en tekent niet alleen, maar is ook een creatieve kokkin, houdt van bloemen en onderhoudt de tuin, naait graag en maakte vroeger avontuurlijke exploratiereizen naar Nepal, India, Mongolië, Atlasgebergte, … (is daar op mijn aandringen in 2005 mee gestopt). Ze leest snel en veel en houdt van Franse films.
oma tussen haar verfjes, kwastjes, papier, doek, javel enz.
Sommigen noemen me een kommaneuker (muggenzifter). Of ik die bijnaam verdien, moeten mijn bezoekers maar beoordelen. Op dit blog wordt in elk geval niet geneukt, misschien wel geluld (voor het eerste bestaan andere wipsites, pardon, websites). Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: http://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.
Begin jaren 70 mocht ik dankzij een puur toeval enkele keren samen met Jef Burm optreden als tijdelijke pianist-begeleider ter vervanging van zijn zieke vaste pianist (Vandenbergh). Dat kwam zo. Samen met enkele bevriende Antwerpse gezinnen brachten wij en onze vier kindjes onze vakantie door in een van de populaire Zwitserse CM-vakantiehuizen (ik meen in Leysin). Jef Burm maakte daar deel uit van de animatieploeg; tijdens een gesprek met enkelen van onze groep in de cafetaria vertelde hij dat hij onverwachts zonder zijn vaste begeleider was gevallen. Hij had ter plaatse wel een goeie Zwitserse pianist gevonden, maar die had nogal moeite met het typische karakter van dat Vlaamse Burm-repertoire. Mijn vrienden zeiden hem dat er in de groep een amateur-pianist was die hem misschien uit de nood kon helpen; en zo zat ik dan een uurtje later achter de piano met de partituren van Jef voor een soort proef-auditie. Tot ons beider tevredenheid klikte het onmiddellijk en na de nodige aanwijzingen en afspraken waren we klaar voor ons eerste avondoptreden. Ook de rest van mijn verblijf mocht ik s avonds (uiteraard zo fier als een gieter) een beetje delen in het applaus. Vooral met zijn nummer Harlekijn oogstte Jef en ik dus ook een beetje - veel succes. Een tijd later belde Jef mij met de vraag of ik hem nog eens kon begeleiden voor twee optredens op dezelfde dag, eerst ergens in het Brusselse en daarna in Hasselt. Ik hoefde geen moment na te denken (zou desnoods alles hebben laten vallen!) en zegde onmiddellijk enthousiast toe. Om praktische redenen nodigde Jef mij te eten bij hem thuis in Meise en daarna reden we samen naar de places to be. Onnodig te zeggen dat die onverwachte contacten met Jef Burm altijd in mijn geheugen gegrift zijn gebleven.
Parageinen, pleziekwoorden of synonieten zijn bestaande woorden (bij voorkeur te vinden in een woordenboek) waarvan één letter is verwijderd, toegevoegd of vervangen, en voorzien van een nieuwe definitie. Ook ou, au, ui, ij, ei, eu, ch, ck, aa, oo, ee, uu, ng mogen als één teken worden gebruikt
(Kleine!) selectie:
Acoleut Misdienaar die te diep in het kelkje heeft gekeken. Adom Legendarische man die domoorcodicil tekende en daardoor voortijdig een rib kwijtraakte. Agneusticisme Levensbeschouwing die aanneemt dat de mens God niet kan ruiken. Allerzeulen Rooms Kaholieke gedenkdag waarop men grote hoeveelheden bloemen naar begraafplaatsen sjouwt. Anaalfabeet Iemand die zijn eigen kont niet kan vinden als hij jeuk heeft. Bedwater Goede reden om het kind weg te gooien. Bef-etage Erogene zone tussen benen en buik ener vrouw. (enz. enz.)
In de Humo van deze week (22 maart) protesteert een lezer terecht tegen de hoge voorschotten die energieleveranciers zoals bv. Electrabel en Nuon hun klanten voorstellen (lees: aanrekenen!) in afwachting van de definitieve factuur. Zelf kon die man pas na dreigen met tussenkomst door de Ombudsman Energie een vermindering van die voorschotten afdwingen. Hij besluit zijn lezersbrief met: Wel zet ik iedere maand geld op mijn spaarrekening voor het geval mijn eindafrekening hoger uitvalt. Ik dacht onmiddellijk aan mijneigen lezersbrief in Gazet van Antwerpen van 2.3 en aan mijn blog van 6.3, waarin ik schreef dat Electrabel zijn klanten op zijn minst ook op de alternatieve keuzemogelijkheid had mogen wijzen om "elke maand een extra bedrag op het eigen spaarboekje te reserveren in afwachting van de factuur". Zou die HUMO-lezer zich soms geïnspireerd hebben op mijn blog of lezersbrief?, och zo pretentieus wil ik niet overkomen, maar ik ben hoe dan ook blij dat ik blijkbaar niet de enige ben die over zon alternatief heeft nagedacht.
TOE(kom)MAATJE. Een koppel bezoekt de dierentuin. De vrouw waagt zich te dicht tegen de kooi van een gorilla, die haar prompt naar binnen sleurt en handtastelijk wordt. Ze schreeuwt naar haar man: wat moet ik doen?, waarop die antwoordt: Doe wat je thuis ook doet: zeg dat je koppijn hebt! (bron: onbekend)
Japan - Kernramp - Jodiumtabletten - Paniek - Lotto
Ik heb mij de laatste dagen zwaar geërgerd aan de paniekerige berichtgeving in de (meeste) media over de dramatische gebeurtenissen in Japan. Die berichtgeving zou zich immers beter beperken tot loutere feiten in woord en beeld. Maar de sensatiezucht van het grote publiek moest zo nodig weer eens maximaal bevredigd worden met allerlei voorbarige speculaties en analyses. Begrijp me niet verkeerd: ik pleit niet voor doofpotoperaties (integendeel: pers- en informatievrijheid is een groot goed, dat we moeten koesteren) en ik vind dat onze bevoegde veiligheidsinstanties inderdaad ruim geïnformeerd moeten worden en blijven over alle mogelijke aspecten van nucleaire gevaren of natuurrampen maar dat is iets anders dan het publiek voorbarig de stuipen op het lijf te jagen voor rampen die zich bij ons misschien nooit zullen voordoen. Bijvoorbeeld: de (op zichzelf indrukwekkende) Koppen-TVreportage op 17.3 over Tsjernobyl was volgens mij beter juist niet NU uitgezonden . Typisch voor irreëel gedrag is de paniekerige stormloop op de apotheken, voor jodiumpillen. Vaak weten mensen niet eens precies waarvoor die tabletten dienen. Cartoonist Canary Pete van Gazet van Antwerpen heeft dat ook goed opgemerkt in zijn tekening in GvA van 16.3 waarin een dame haar apotheker vroeg naar van die pillen tegen de tsunami
TOE(kom)MAATJE. Een andere stormloop van een heel ander karakter betrof het superlot van de Lotto van 105 miljoen euro. De kans om die te winnen is nochtans slechts 1 op 76 miljoen, oftewel 0,0000013 procent... Je kan natuurlijk ook in groep spelen van bv. 100 man, dan verhoogt je winstkans zo maar eventjes tot 0,00013% wow!! Hoewel, zelfs dan is de kans dat de hoofdprijs aan je neus voorbijgaat 99,99987 procent. In gewone mensentaal: ook met je groep maak je nog steeds geen schijn van kans! Maar blijf gerust meespelen: de inzet gaat voor een deel naar goede doelen! .
Niet zonder eigenbelang raadde Electrabel mij en andere klanten aan, onze maandelijkse voorschotten (lees: renteloze lening aan Electrabel!!) op de gasfactuur vrijwillig te verhogen om de eindafrekening minder zwaar te maken. Ik peins er echter niet over, op dat misleidend aanbod (zegmaar truc) in te gaan: wel zal ik voorzichtigheidshalve vanaf nu elke maand een extra bedrag op mijn eigen spaarboekje reserveren (en niet op dat van Electrabel...) in afwachting van de factuur. Het zou Electrabel gesierd hebben als het zijn klanten op zijn minst ook op die alternatieve keuzemogelijkheid had gewezen. Het verbaast mij trouwens, dat ik die tip in de media nog niet één keer ben tegengekomen (behalve dan in een eenzame lezersbrief van een kommaneukerige klant )
TOE(kom)MAATJE. Vertrouw nooit bescheiden mensen! Ze hebben gewoonlijk een goeie reden om het te zijn!(Nietsche, geciteerd in Man bij Hond 28.2.2011)
Bij gebrek aan inspiratie ben ik eens bij mijn oudste blogs gaan kijken of er niks tussen zat dat voor herhaling vatbaar was. Op 21.1.2006 vond ik het volgende: Het gebeurde vorige week tijdens een partijtje tafeltennisdubbel met oma tegen een ander koppel. Ik sloeg een juweel (vond ikzelf) van een forehand, met veel topspin (om Jean-Michel Saive jaloers te maken!) maar in plaats van mijn palet naar voren uit te zwaaien zoals het hoort, sloeg ik het in een soort halve cirkel terug in mijn eigen richting; resultaat: een buil boven mijn wenkbrauw Het ergste vond ik nochtans het feit dat we het punt verloren want oma, overtuigd dat we ons punt al binnen hadden, vergat om de bal, die tegen verwachting toch nog terug kwam, op tafel te houden. Daarvoor had ik me verdorie een halve schedelbreuk geslagen!! Een paar uur later bleek dat ik aan mijn onhandigheid behalve de buil ook een kanjer van een blauw oog had overgehouden, zo mooi van kleur dat ik het voor het nageslacht wilde vereeuwigen. En dus nam ik s anderendaags de bloeduitstorting was helaas al iets minder indrukwekkend en wat gezakt mijn camera voor een digitaal zelfportret. Met mijn Paint-programma knipte ik de bewuste zone er uit en het resultaat kunt u hierbij aanschouwen; mocht u ervan griezelen, wees dan blij dat ik alleen maar dat stukje laat zien; mijn volledig smoelwerk is zo lelijk dat u het niet zou overleven.
TOE(kom)MAATJE. Hoewel ik bij de juniores ooit een officiële competitiegoal gemaakt heb (het was wel in het verkeerde doel ) ken ik weinig van VOETBAL.Met mijn boerenverstand dacht ik altijd dat de eindrangschikking in de competitie gewoon bepaald werd door de behaalde punten. Maar dat blijkt tegenwoordig veel te simpel te zijn! Een paar (pseudo-)geleerde pipos hebben net zo lang gepuzzeld tot ze een zo ingewikkeld mogelijk systeem van plee (of zoiets) hadden gevonden waarbij de winnaar niet noodzakelijk winnaar is, en de verliezer niet automatisch de verliezer
Ruud Hendrickx is sinds jaren taaladviseur bij de VRT. Zijn taak bestaat er ondermeer in, het dagelijks taalgebruik van nieuwslezers en andere VRT-presentatoren te beoordelen en waar nodig te corrigeren. Ik heb hem al vaak gevraagd hoe het komt dat die medewerkers desondanks hardnekkig dezelfde taalfouten blijven maken. Hij kan mij moeilijk schrijven, niks te vertellen te hebben, hoewel . Toen hij onlangs reageerde op een van mijn opmerkingen over een van die voortdurende taalfouten van zijn collegas, voelde ik in zijn antwoord een zekere berusting en ik schreef hem dat. Hij antwoordde mij letterlijk: Berusten doe ik niet. Het was eerder een zucht van "jongens, hoe vaak zal ik het nog moeten zeggen". Van machteloosheid gesproken Gelukkig vervult R.H. bij de VRT nog een andere opdracht, die hem hopelijk wel voldoening geeft, nl. de verzorging van een 2x per week via internet verschijnende gratis taalmail met uitstekende eenvoudige taaltips, geïnspireerd op reële taalfouten uit de dagelijkse actualiteit. Ik raad iedere taalliefhebber aan, zich voor een gratis abonnement in te schrijven via http://taalmail.net .
TOE(kom)MAATJES, uit de school geklapt (uithttp://www.onzetaal.nl/tijdschr/1010.php): * Het wordt stilaan warmer, ik voel dat aan de kleren die ik uitgelaten heb.
* Mijn vriend houdt parkieten, kippen, Spaanse ratten, vier zussen en een motorboot.
* We hebben een huis van ongeveer drie verdiepingen.
* Ik lees het liefst sprookjes die echt gebeurd zijn.
* Sommige mannen gaan naar het café om hun gestorven vrouw te verdrinken.
Oma en ik zijn al decennia aangesloten bij een bloeiende tafeltennisclub met zon 200 leden, verdeeld over verschillende categorieën: recreanten, competitiespelers, ukkies (van 3 tot 7 jaar!), jeugd en mindervaliden (à propos, waarom mag je mensen met een handicap tegenwoordig geen gehandicapten meer noemen? ). Na enkele recente sterfgevallen genieten mijn eega en ik nu de twijfelachtige eer, de oudste clubleden te zijn, maar dat weerhoudt ons er niet van, 2 à 3 keer per week enkele uurtjes samen of met andere leden een match(ke) te spelen aan een van de 13 tafels in de ruime speelzaal. De club organiseert regelmatig gezellige nevenactiviteiten, al dan niet in combinatie met een pretentieloos minitoernooi. Zo was er onlangs de jaarlijkse wafelbak, gecombineerd met een clubtoernooi. Ik overleefde de eerste ronde, maar ging in de volgende onderuit tegen een .. 7-jarig talent (dat even later het dubbeltoernooi zou winnen!) "Jitske" kwam nauwelijks boven de tafel uit maar het lukte mij niet, haar effectrijke opslagen gepast te retourneren. Het is overigens een schat van een kind, gelukkig zonder kapsones maar bezeten door tafeltennis en volgens kenners een toekomstige kampioene. Haar mama, eveneens clublid, vertelde dat dochterlief ook thuis voortdurend met een pingpongracket en balletje rondhuppelt Naast de speelzaal biedt een gezellige cafetaria ruime mogelijkheden om bij pot en pint de sociale contacten te onderhouden. De gesprekken gaan van bloedserieuze onderwerpen als kunst en cultuur tot sport of de gebruikelijke toogpraat. Overigens lopen die items nogal eens parallel. Onlangs hadden we het over de grenzen van gezond sporten, niet zon verrassend onderwerp in pingpongmiddens. Je lichaam zal wel zeggen wat je moet doen of laten; luister dus gewoon naar je lichaam, zei iemand. Ik reageerde met: Klopt! Ik luister ook altijd naar mijn lichaam. Als mijn lichaam zegt: Je zou me eigenlijk een borreltje moeten geven, dan dóe ik dat!
De foto's hierna komen van de website van de club.
Hieronder rechts Jitske met haar prijs, met aan haar zijde onze kleindochter, die het ook niet slecht deed..."
En dan onze dochter (links), moeder van onze kleindochter hierboven, in volle concentratie samen met haar jeugdige dubbelpartner:
Het was te voorspellen: een tragisch ongeval waarbij een zware terreinwagen een kleuter doodreed, deed een discussie losbarsten over de vraag of zulke wagens niet van de openbare weg gehouden zouden moeten worden. Vooreerst dit: voor de ouders en andere familieleden is zon plotseling verlies van een onschuldig kind een verschrikkelijke ervaring en zij verdienen ons oprecht medeleven. Ik kan me ook levendig indenken dat zij voortaan in elke zware wagen een potentieel moordwapen zien. Toch zou ik een verbod op dergelijke voertuigen onlogisch en eigenlijk hypocriet vinden. Ten eerste zijn auto-ongevallen bijna nooit te wijten aan de wagens maar aan mensen. Ten tweede vallen er in het verkeer wereldwijd alle dagen honderden slachtoffers onder allerlei soorten autos, dus om consequent te zijn zouden alle autos uit het verkeer moeten blijven . Maar niemand wil terug naar de middeleeuwen. Conclusie: hoe cru het ook klinkt, we zullen moeten leren leven met de doden En over gevaarlijke wagens gesproken: er rijden nog steeds 4-persoonswagens in het verkeer met slechts twee deuren vooraan. Passagiers op de achterzetels zitten als ratten in een val als ze bij een ongeval niet of niet tijdig uit zo'n wagen kunnen ontsnappen of bevrijd worden. Verontrustend vind ik het, dat eigenaars en medereizigers van zulke "tuigen" zich van dat gevaar meestal niet eens bewust zijn. Een wereldwijd verbod op de fabricage van dergelijke wagens zou dus misschien nog nuttiger zijn dan een verkeersverbod van terreinwagens. Voor alle duidelijkheid: ik rij niet met een terreinwagen maar in een gewone auto
TOE(kom)MAATJE: de volgende keer hoop ik met een wat luchtiger onderwerp te komen...
GRAAG UW COMMENTAAR op mijn schrijfsels! Laat me vooral weten wanneer u het ergens mee oneens bent. Ik ben trouwens niet bang voor kritiek, integendeel: het kan me aanmoedigen om (beter) na te denken voordat ik iets schrijf. Ik krijg liever kritiek dan nietszeggende plaatjes of andere (goedbedoelde) “boodschappen” die niks met mijn blabla te maken hebben.
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
De meeste afbeeldingen uiterst LINKS zijn FOTO'S van schilderijen (op papier, doek of andere materialen) die vrouwlief in haar schildersatelier gemaakt heeft. In deze RECHTERkolom staan afbeeldingen die ze op computer heeft getekend. U kan er ook vinden op haar eigen seniorennet-blog ("computeroma") maar de laatste tekeningen daar dateren van 27.10.2008: ze haat nl. de rompslomp van een eigen blog.... Maar gelukkig mag ik op mijn blog af en toe een of meer van haar creaties tonen. Ze inspireert zich meestal op het familiealbum, foto’s uit de media of bestaande kunstwerken, maar ze houdt niet van braaf copiëren en het eindresultaat wijkt dus nogal eens af van het origineel en benadert soms zelfs het abstracte, waarbij ze haar aangeboren kleurgevoel de vrije loop laat (tijdens haar academie-opleiding kreeg ze daarvoor felicitaties).