aantal stappen: 2.151.333 +/- 10.000 stappen = 7,5 km
aantal wandelingen: 174
aantal fietstochten: 57
Zoeken in blog
06-07-2023
Aan de Quattel.
Werken in de tuin was deze voormiddag onmogelijk. Na die felle regen van gisterenavond, was de grond nog doornat. Dan maar wat wandelen. Maar, waarheen? Deze vraag stelde ik mij toch omdat ik wat foto's wilde maken.
Het is echter heel simpel, je vertrekt naar 'n bepaalde richting en onderweg vind je telkens de geschikte route. Die route vertrok langs de bloemen aan de Sportoase om vervolgens de brug van Briegden over te steken. Achter de brug vind je info over het opblazen van de oude brug door Belgische genietroepen op de 2de dag van WO II. En dan het Louis Paul Boonpad in. Die kersen leken mij heel lekker maar ik bleef er toch af. Wie weet waarmee ze allemaal bespoten zijn geweest ...? Op dat punt kwam ik Ghislain tegen, 'n ultrawandelaar. In augustus gaat hij meedoen aan de Dodentocht in Bornem. Aan de Kiezelweg in Veldwezelt, naast bakker Nulens, dat smal pad genomen. Dat was voor mij de 1ste keer dat ik er kwam. En dat pad loopt door tot aan de Holle Weg in Briegden.
Normaal moet je aan het einde van de Holle Weg, linksaf om huiswaarts te keren, vandaag wilde ik wel eens rechtdoor wandelen. Ik wilde uitzoeken of daar 'n wandelpad was langs de boerderij. En het zat mee, de boer die juist wilde vertrekken kon mij bevestigen dat ik in die richting verder kon. Dat pad heet "Aan de Quattel", 'n oude plaatsbenaming die overgenomen werd van oude kadasterplannen in het begin van de 19de eeuw. De trappen die de boer noemde, vond ik al rap en het pad eindigde aan het Belvédèrepad dat uiteindelijk loopt tot aan de brug van Briegden.
Terugkeren deed ik via het monument van de gesneuvelden van 10 mei 1940 en de sluis van Lanaken.
En deze namiddag wordt mijn eetkamer onderhanden genomen. Een tijdje met mijn bek openzitten. Er zijn plezanter bezigheden.
Om toch maar niet mijn tuin en aanhorigheden te verwaarlozen, ben ik toch maar direct in mijn werkkledij gekropen, en het was weer nodig. De regen van de afgelopen dagen, heeft het ongewenst kruid weer 'n stevige groeischeut gegeven. Maar na het middagmaal kon deze jongen weer eens op pad.
Vandaag heb ik gekozen om de bus te nemen naar Rekem en te voet terug te keren. Maar als je Rekem zegt, zeg je automatisch Oud-Rekem en dat was natuurlijk het doel van mijn wandeling.
Lang zat ik niet op de bus, het is tenslotte 'n deelgemeente van Lanaken. Ik stapte uit, kort aan de Populierenlaan om dan langs het Borrelmenneke naar de belangrijkste straat van Oud-Rekem te stappen, de Paterstraat. Van het Borrelmenneke kan ik nog zeggen dat dit beeldje verwijst naar Distillerie Senden - De Vel. Vanaf +/- 1900 werden op die plaats likeuren, jenevers, wijn enz. geproduceerd, dit tot 1958. Het gebouw zelf is van 1891. De inboedel is nog intact gebleven en je kunt de disitillerie nog steeds bezoeken.
Via het mooie gebouw "In de Bleick" en de museumkerk, kun je ook heerlijk terrassen in Oud-Rekem. Het oude stadje heb ik verlaten onder de Ucoverpoort en de Oude God. Langs het kanaal nog even halt gehouden aan het bronzen beeld dat 'n drietal personen voorstelt die deelnamen aan de strijd in WO I aan de rivier de Ijzer. Rechtopstaande zie je Frans Kuster, 'n Rekemenaar die als brancardier op het slagveld stierf in 1917.
Eens Rekem buiten, is het verder steeds rechtdoor langs het kanaal. In Lanaken zelf, het bospadje omhoog genomen richting het centrum om op het terras van het Cultuurcafé, 'n frisse pint te gaan drinken.
En mijn laatste foto ...? Facebook herinnerde mij vandaag aan 'n gebeurtenis van 2017. Ik was toen met 5 vrienden op fietsverlof in Diksmuide.
Zoals gisteren aangekondigd ben ik vandaag gaan fietsen, weliswaar met de stadsfiets en ondanks het vooruitzicht van 'n klein buitje en stevige wind. Je kent me, als ik iets in mijn hoofd zet, zal dat gebeuren.
Zo kwam het dat ik deze morgen omstreeks 9u00 mijn bidon met water vulde, mijn jas aantrok en mijn pet opzette. De rit vertrok naar de Noorderbrug in Maastricht om even verder, na slechts goed 10 kilometer, al 'n mooi vergezicht te zien in Borgharen. En omdat ik toch passeerde in die gemeente en het plein rond het plaatselijke kasteel vrij toegankelijk was, heb ik daar 'n korte stop gehouden. Je ziet het kasteel van onze kant van de Maas goed liggen maar ik was er nog nooit door die grote poort gewandeld. Effe profiteren noemen ze dat!
In het naburige dorp, Itteren, fietste ik door 'n groot natuurgebied. Fijn fietsen daar. Mijn volgende stop was aan het kasteel van Geulle, enkele delen van het gebouw zijn nog oorspronkelijk, gebouwd in 1595. Mijn rit vervolgde ik ondermeer langs het Julianakanaal om iets verderop de autostradebrug over te rijden naar de Belgische gemeente Kotem, 'n deelgemeente van Maasmechelen. Daar even 'n foto van de O.L.Vrouw van Lourdeskapel, gebouwd in 1962. En dan kom je in Uikhoven waar ik toch even die legende van de "Duvelskoel" heb gelezen. Ook in Uikhoven kun je met 'n kajak de Maas op.
Terugkeren deed ik via Herbricht waar het even "Kermis in de Hel" was, zonneschijn en regen. Het laatste stuk reed ik doorheen het natuurgebied Hochter Bampd.
Zo, op 'n maandagvoormiddag, goed 47 kilometer gefietst met de stadsfiets, niet slecht en dat met ongunstig weer. De wind (4 bfr.) stond geregeld in het nadeel en die regen en gemiezer waren ook niet aangenaam. Maar liever dat dan geluier in de zetel.
Je hebt zo van die dagen dat je maar moeilijk op gang komt, enerzijds waren we voor óns doen, eens laat aan het ontbijt (7u45) en anderzijds dien je als echtpaar als eens te overleggen over dit en over dat. En als je dan beslissingen neemt waarbij ook anderen betrokken zijn - en die dan ook moeten doorgebeld worden - dan is de voormiddag al bijna om.
Zo kwam het dat ik na het middagmaal, mijn halve trouwboek naar de ligzetel zag trekken om daar met 'n goed boek, de benen hoog te houden. Voor mij het sein dus om naar buiten te trekken.
Geen bos vandaag, ook niet langs het kanaal, maar nog eens naar onze deelgemeente Smeermaas. Eerst langs het kasteel van Pietersheim waar ze 'n heus terras hadden klaar gezet. Ook de eenden (of waren het ganzen ...?) wilden op de foto. En dan over de brug in Tournebride om langs de grote weg naar Smeermaas te wandelen. Aan de kerk, ging ik rechtsaf, richting de voetbalvelden van de plaatselijke club. Eens terug op de grote weg naar Lanaken, was er niks bijzonders meer te ontdekken. Gewoon op de fiets- en wandelbrug nog 'n foto van het onverhard jaagpad langs het kanaal.
Omdat ik toch 'n goei 8 km. wilde wandelen, ten slotte nog 'n klein ommetje langs dat speelpleintje achter onze straat. Nog 'n terrasje doen met zijn beiden, zat er vandaag niet in. Dan maar met 'n lekker tasje koffie en iets om te knabbelen, naar de koers kijken. Dju, weer nét niet voor Wout.
Morgen misschien 'n korte fietstocht maken met de stadsfiets. We zien wel.
De titel die ik vandaag gebruik, typeert helemaal mijn wandeling van deze middag. Tot drie keer toe heb ik mijn jas moeten uitdoen wegens de warmte en de felle zon, maar heb hem ook drie keer terug moeten aandoen wegens de wind en het gemiezer. Ik heb zelfs enkele keren mijn regenkap moet opzetten. Het was dus 'n beetje van alles wat.
Maar goed, ik wilde gaan wandelen en zoals jullie mij kennen, wat gemiezer houdt mij niet tegen. Deze keer via de Bremstraat het bos in. Eerst 'n foto van 'n naastliggende weide en dan door dat smalle pad om het bos binnen te stappen. Ik had ook als titel kunnen gebruiken: "ken je bospaden". Door al dat gewandel doorheen de bossen, begin ik mijn weg aardig te kennen. Op 'n bepaald moment kom je uit op het fietspad Zutendaal - Gellik. Daar zag je pas goed dat al dat gemiezer, toch voor de nodige vochtigheid heeft gezorgd. En banken vind je in het bos genoeg.
Om niet doorheen de straten van Gellik te moeten weerkeren, heb ik op 'n bepaald moment, 'n voor mij toch onbekend pad genomen (zie blauwe cirkel op mijn kaartje). Nu, veel omweg kon ik zeker niet maken, ik had zo 'n vermoeden op welke weg ik ging uitkomen. Maar eens op die weg - de Bergstraat - en achterom kijkende, had ik nooit kunnen bevroeden dat je dáár het bos in zou kunnen. Het leek vanop de straat eerder de inrit van 'n woning. Weer iets bijgeleerd dus.
En dan de Bergstraat naar beneden om ergens halverwege, dat mooie paard te fotograferen. Edelere dieren zijn er nauwelijks. Het laatste stuk ging via de Kounterstraat en over dat brugje, kort aan de sportoase.
En de rest van mijn namiddag ....? Uiteraard de eerste rit van de Ronde van Frankrijk!
Het bos in, mijn lang leven. Zoals mensen die aan zee wonen niet willen verhuizen om toch maar die zee te willen blijven zien, zo wil ik het bos niet missen. De rust die je daar ervaart, het gezang van de vogeltjes, het groen, ....
Maar eerst vandaag even bij mijn zus binnengesprongen. Een onzer tantes is overleden in de leeftijd van 85 jaar. Even overleggen dus hoe we er naar toe gaan. En dan het bos in, deze keer vertrekkende achter de kinderboerderij. Vandaag viel mij dat bord op mbt. hoffelijkheid. Zelf heb ik nog nooit problemen gehad van dien aard. Het was in het bos 'n beetje berg op / berg af.
Bij dat bord naar de Lieteberg even blijven stilstaan. Dat speciale teken op de pijl stelt ook 'n wandelroute voor. Die wil ik ook eens bewandelen. Terugkeren deed ik via de camping. In de namiddag nog wat getuinierd tot de goesting over was. Morgen is er nog 'n dag.
Goedemiddag vrienden en vriendinnen. Even tijd maken om mijn verslagje te plaatsen. De voorlaatste dag van de maand juni - wat vliegt de tijd snel - en deze voormiddag 'n simpele wandeling naar de bakker en mijn bank, om na de koffie even het bos in te trekken. Die foto met die mooie bloemen, maakte ik vanmorgen in Lanaken centrum. De gemeente steekt er veel tijd in.
Zoals dikwijls stap ik het bos in aan de Maastrichterweg, vandaag moest ik mij wel even doorheen die gele bloemen wringen. Maar eens in het bos, daalt die rust over je heen, zeker als je goed luistert naar het gezang van de vogels. Even nog langs Camping San Lanaco om dan doorheen gekende bospaden te wandelen.
Terugkeren deed ik via de paarden van Domein Zangersheide, daar wat verderop, de straat over om ten slotte via het Domein Pietersheim en de Wijnwijk naar huis te gaan. En die selfie in die spiegel, moet kunnen ...!
Deze namiddag nog wat tuinieren, niet zo hevig als gisteren, gewoon rustig aan me wat bezig houden.
Na die fietstocht van gisteren, was het vandaag "werkendag", namelijk mijn ligusterhaag snoeien. En met het vooruitzicht op regen morgen, was het maar best te beginnen en doordoen tot het einde. Dit wil zeggen: snoeien én opruimen. Ik begon er aan, iets na 13u00 en alles was opgeruimd, iets na 19u00. Ik heb dus flink mijn best gedaan. Het is 'n haag van 20 meter lengte, 1 meter breed en 2 meter hoog. Nu is de jongen dus bekaf.
Veel op en neer gestapt, ook de ladder op, heb ik dus uiteraard. Het gewone wandelen voor het plezier is er dus bij ingeschoten, zij het dat ik vanmorgen toch 'n aantal boodschappen gedaan heb die goed waren voor net geen 5 km. wandelen. In het Uilenspiegelpark zag ik 'n schaapscheerder aan het werk. De schaapjes die hun vacht al kwijt waren, liepen er wat onwennig bij.
En ten slotte, of die haag nu 100% waterpas geschoren is ...? Neen dus, maar dat hoeft ook niet. Binnen enkele weken heb je alweer de uitgroei en trouwens, krijg ik daar beoordelingspunten op? Neen dus. En tussendoor mijn maag gevuld met lekkere frambozen. We hebben rode en gele en ze smaken allebei.
We hebben weer ene gediplomeerde in de familie, onze kleinzoon Arne is afgestudeerd aan de kleuterschool in Hoelbeek. In september gaat hij met de grotere kinderen naar het 1ste klasje van het lager onderwijs.
Maar vandaag ging ik dus fietsen. Het weer zat goed, dus vertrok ik nog eens naar het zuiden, meer bepaald richting Wallonië. Om er te geraken, ging mijn rit eerst langs Kanne om daar de grens met onze zuiderburen over te steken. Je bent er direct in 'n ander landschap, veel meer groen, rustig ook. Enkel aan het fort van Eben Emael was er wat drukte, 'n gids stond er uitleg te geven. Het fort dat geopend werd in 1935, werd nooit het verdedigingspunt zoals werd verwacht. Op 10 mei 1940, werd het fort al direct op de 1ste dag van WO II overrompeld door de Duitsers. De strijd zou kort en hevig zijn. België capituleerde al na 18 dagen, Frankrijk op 22 juni, na nauwelijks 6 weken strijd.
Mijn fietstocht deed ik dus voor 'n deel langs de Jeker, eerst op Waals grondgebied en uiteindelijk ook in Tongeren. Daar maakte ik 'n foto van de Moerentoren en wat oude woningen, genomen vanop de stadswallen. Mijn doel was vervolgens om in Borgloon ergens te stoppen voor 'n natje en 'n hapje, maar daar had ik weinig succes. Ik maakte er wel 'n mooie foto van 'n vergezicht. Dat stoppen deed ik dan maar op het dorpsplein in Alken. Voor 7,80 euro, ene koffie, 'n stuk taart (en niet zomaar 'n stuk taart: kaas - fruit - slagroom) en 'n cola.
Onderweg ook verschillende keren 'n bospad moeten nemen. Maar de wegen waren droog, dus geen probleem. Via Hasselt, Beverst, Munsterbilzen en Gellik geraakte ik terug thuis. Tijd voor 'n heerlijke douche en het maken van mijn verslag.
Vandaag maar 'n superkorte wandeling. Ik diende op verzoek van mijn oogarts, naar 'n specialist te gaan in Genk ter controle. Dat maakte dat mijn echtgenote mij vergezeld heeft, op voorhand wetende dat ze daar druppels in je ogen doen en je nadien 'n zeer wazig blik hebt. En inderdaad, je zicht wordt troebel en het is dan best dat je iemand bij hebt om je te waarschuwen voor eventuele obstakels.
Geen foto's dus maar wel in de plaats, wat oude prentkaartjes van Veurne, 'n stad waar Hubert en ik zijn geweest op onze fietsvakantie. Het is altijd plezant te weten hoe het er vroeger uitzag.
Ik ga er van uit dat mijn blik morgen weer helder is zodat ik kan gaan fietsen.
Gisteren is de opvang van onze Arne goed verlopen. Eerst hebben bomma en bompa alles uit de kast gehaald om hem bezig te houden, nadien zijn we naar de braderie geweest. Eerst was er tijd voor 'n ijsje, nadien wilde hij 'n ocotopus gemaakt krijgen van 'n clown, die met ballonnen, elk diertje kon tevoorschijn toveren. Grootouders content, kleinzoon content.
Deze voormiddag zat er dan 'n mooie fietstocht in, niet al te ver want ik wilde op tijd terug zijn voor het warme middagmaal. De rit ging van Gellik, over Eigenbilzen naar Munsterbilzen. In die laatste gemeente zag ik 'n bijzonder hoekje, misschien de moeite voor 'n foto. En inderdaad, het bleek 'n hoekje te zijn voor iedereen die even troost nodig heeft. Wat verderop, 'n foto van het fietspad naar Bilzen. En ineens kwam daar toch 'n kat tegen mijn fiets aangeschurkt ...! Een wel héél tamme kat.
En vanaf Bilzen, bergop naar Mopertingen, eerst de Brugstraat, dan de weg naar Waltwilder en het laatste stuk omhoog, Waltwilder buitenrijden. Maar ook de grote weg naar Tongeren had zijn bulten, wat omhoog en wat omlaag. En dan in Tongeren, kort aan het station, links richting Maastricht. Door de week moet je die baan niet nemen, levensgevaarlijk, zelfs op zaterdag blijf je daar best weg. Maar op zondag kun je daar goed fietsen wegens het ontbreken van vrachtverkeer. Maar je dient toch steeds op je qui-vive zijn, het blijft 'n drukke straat en de fietspaden liggen ook al eens bezaaid met afval en afgewaaide takjes.
In Vroenhoven zag ik dat het pas 10u30 was, tijd genoeg dus voor 'n ommetje doorheen Moelingen en Eijsden. Eerst de boot van Rederij Stiphout aan de sluis van Lanaye, vol met toeristen, om dan bij het binnenrijden van Eijsden dat infobord te zien over het fort van Navagne. Dat was 'n oud Spaans fort dat diende in de 17de eeuw als uitvalsbasis voor de Spanjaarden bij het beleg van Maastricht. In Eijsden zelf, was 'n garageverkoop bezig, zelfs bij de oudere woningen.
Ik had goed getimed, om 12u00 was ik thuis en na de douche, kon ik fijn aanschuiven. Nog ene mooie zondag.
Vandaag eens geen lange wandeling, maar gewoon effe naar buiten vóór onze Arne ons komt animeren.
Gewoon over de fiets- en wandelbrug om het niet verharde jaadpad te nemen langs het kanaal Briegden - Neerharen. In Tournebride weer de brug over en even door het domein Pietersheim. Wat mij misschien ook zo aantrekt in dit domein, mijn vrouw heeft haar jeugd doorgebracht in de wijk Pietersheim.
En dan terug naar huis via de Wijngaardstraat. Maar in die straat zag ik dat 'n oude traditie van de jeugd, nog altijd in stand wordt gehouden, bij 'n 18-jarige gaan sieren. Sieren niet in de vorm van "versieren", maar de hele straatkant volkieperen met allerlei afval, gaande van toiletpapier, papiersnippers, kroonkurken enz. Niet alleen de jarige, maar ook de ouders en de omwonenden hebben er plezier aan, zeker als 'n goed windje opsteekt. Ik kan mij de dag nog goed herinneren toen onze zoon 18 jaar werd. Het zag er niet uit, dágen hebben we nodig gehad om de boel wat op te ruimen en jáááren nadien, haalde ik nog kroonkurken vanonder de kiezel vandaan. Ik weet niet hoe het zit in de rest van België (of in het buitenland), maar bij ons is dat iets wat moeilijk weg te denken is. De jeugd denkt: "wat ze mij hebben aangedaan, dat zal ik ook de nieuwe 18-jarigen aandoen". Een vicieuze circel dus.
Dit verslagje maak ik nu terwijl mijn halve trouwboek met Arne in de zandbak aan 't spelen is. Morgen ga ik in de voormiddag fietsen.
Vandaag eens geen lange wandeling, maar gewoon effe naar buiten vóór onze Arne ons komt animeren.
Gewoon over de fiets- en wandelbrug om het niet verharde jaadpad te nemen langs het kanaal Briegden - Neerharen. In Tournebride weer de brug over en even door het domein Pietersheim. Wat mij misschien ook zo aantrekt in dit domein, mijn vrouw heeft haar jeugd doorgebracht in de wijk Pietersheim.
En dan terug naar huis via de Wijngaardstraat. Maar in die straat zag ik dat 'n oude traditie van de jeugd, nog altijd in stand wordt gehouden, bij 'n 18-jarige gaan sieren. Sieren niet in de vorm van "versieren", maar de hele straatkant volkieperen met allerlei afval, gaande van toiletpapier, papiersnippers, kroonkurken enz. Niet alleen de jarige, maar ook de ouders en de omwonenden hebben er plezier aan, zeker als 'n goed windje opsteekt. Ik kan mij de dag nog goed herinneren toen onze zoon 18 jaar werd. Het zag er niet uit, dágen hebben we nodig gehad om de boel wat op te ruimen en jáááren nadien, haalde ik nog kroonkurken vanonder de kiezel vandaan. Ik weet niet hoe het zit in de rest van België (of in het buitenland), maar bij ons is dat iets wat moeilijk weg te denken is. De jeugd denkt: "wat ze mij hebben aangedaan, dat zal ik ook de nieuwe 18-jarigen aandoen". Een vicieuze circel dus.
Dit verslagje maak ik nu terwijl mijn halve trouwboek met Arne in de zandbak aan 't spelen is. Morgen ga ik in de voormiddag fietsen.
De rode wandeling doorheen Gellik nog eens volledig gedaan.
Op vaderdag hebben we het moeten uitstellen, dat etentje met ons twee, die avond vertrok ik met Hubert naar de Westhoek om te fietsen. Maar uitstellen is geen afstellen, vandaag hebben we ons dat etentje laten smaken, een hoofdgerecht en 'n lekker dessertje.
Nadien wilde ik nog wat in de tuin werken (lees: onkruid wieden), maar de grond was nog te zompig na die regen van gisteren. Het gevaar was dat ik samen met het onkruid, gezaaide plantjes mee zou uittrekken. Dan maar wat wandelen, en niet zomaar wandelen, nee, ... nog eens de langere rode route doorheen Gellik gemaakt.
Het werd dus vandaag 'n sportieve uitdaging, zeker gelet op de afstand, de zon en de warmte. Maar gewapend met 'n flinke drinkbus water en zoveel als mogelijk onder de bomen gebleven, viel het al bij al nog mee. Aan de Kounterstraat kon ik kiezen hoe ik mijn tocht zou doen, links starten (langs het kanaal) of rechts (door het bos). Het werd het laatste, vertrekken dus langsheen Hoeve Kiewit op de Kewithstraat. En dan gewoon de rode pijlen volgen. Op 'n bepaald moment moet je de grote weg Gellik - Zutendaal over om dan langs enkele weilanden en Recreatiepark De Krieckaert te wandelen (oa. de foto met die amforen). En dat het gisteren toch goed geregend heeft, dat zag ik aan de vele plassen in het bos. Aan de grote weg naar Eigenbilzen, sta je in feite op de splitsing van natuurgebied De Hoefaert en het Munsterbos.
Op dat punt wederom de grote weg over richting het fietspad langs het kanaal. Vanaf daar heb ik wijselijk mijn pet achterstevoren op mijn kop gezet, kwestie van mijn hals wat te beschermen tegen de zon. Pas op, ik had mij op voorhand sowieso ingesmeerd met zonnecréme. Aan de Wijerdijk, naar beneden, naar het jaagpad met de oude spoorbrug en de brug van Briegden.
De laatste meters van die rode route gingen over het oude spoor. Terugkeren deed ik via de sportoase met zijn bloemenpracht. En thuis staat de echte Lavendel in volle bloei.
Voila, weer 'n goed gevulde dag met deze morgen, mijn echtgenote gaan helpen om wat pakken toiletpapier thuis te krijgen (per fiets, beladen met meerdere draagtassen, is dat voor haar niet te doen) om nadien in de bib weer wat nieuwe boeken te hebben ontleend. Morgen is onze Arne de hele dag koning in huis.
Als ik ga wandelen, dan krijg ik dikwijls de opmerking dat ik 'n "wandelaar zonder hond" ben, iets wat niet veel voorkomt blijkbaar. Nu heb ik 'n vriend op Strava, die geeft telkens aan: "wandeling met hond". Ik dacht dus vandaag mijn titel op Strava, "wandeling zonder hond" te noemen. Benieuwd wat mijn vriend hierover gaat zeggen.
Dus gewandeld deze voormiddag. Vanmorgen regende het nog bij ons en ook namiddag voorspellen ze 'n kletsnatte periode. Dus in de rapte even naar buiten, deze keer naar mijn geliefkoosd wandelgebied, Pietersheim. Foto's kan ik er iedere keer maken, de diverse wandelroute's, de grachten rond de ruïne, het oude brugje, de dreef en het kasteel. Het is er 'n oase van rust. Ik kom er heel graag.
Terugkeren deed ik langs die amfoor, spontaan moest ik denken aan al die oude Griekse en Romeinse wijnvaten. En iets verder op de Koning Albertlaan zag ik iets wat mij als voormalig postmeester interesseert, 'n heuse pakjesautomaat van Bpost. Ik wist niet dat deze dienstverlening ook al in onze gemeente was doorgedrongen.
En nu, ... afwachten welke hoeveelheden regen we te verwerken krijgen.
Uiteraard niet vóór de rit, maar erna. Duvel als doping, zo noemde Hubert het toch verleden week in de Westhoek.
Vandaag was ik alleen om te fietsen. Geen probleem, ik trek mijn plan wel. Het werd 'n ritje door Midden Limburg. Ik kwam oa. in Diepenbeek, Hasselt, Bokrijk, Houthalen, Peer, Meeuwen, Opglabbeek, As en Maasmechelen.
Ik vertrok via Gellik en Beverst naar Diepenbeek. Mijn ganse rit heb ik zo veel als mogelijk onder de bomen en in het bos gefietst, kwestie van uit de zon te zijn. In de bossen zag ik wel vele nog niet opgedroogde fietspaden. Het heeft dan gisterenavond uiteindelijk dan toch geregend, zij het van die malse regen, geen zondvloed, geen onweer of felle windstoten, maar rustige regen die goed deed aan de plantjes.
Mijn eerste stop was aan de kapel van O.L.Vrouw Onbevlekte Ontvangenis in Lutselus, 'n gehucht van Diepenbeek. Iets verderop in dezelfde gemeente, 'n mooi versierde muur. En dan naar Hasselt. Als fietser zit je nu in 'n zetel, zo goed en veilig zijn de fietspaden nu gemaakt. Ik kwam er langs de Japanse Tuin.
Via Bokrijk en het natuurgebied Ter Hagedoorn Heide, gelegen tussen Hengelhoef en Kelchterhoef, heb ik mijn tocht verdergezet door ondermeer Houthalen, Peer en Meeuwen. En in Meeuwen kende ik de Bullenschool, 'n ideale plaats voor wielertoeristen om even te stoppen. Het was trouwens tijd, ik had er intussen al 72 km. opzitten. Een grote punt abrikozenvlaai en 'n tas koffie, gaven mij weer voldoende energie.
De terugweg ging via Opglabbeek, het station van As, de Salamander in Maasmechelen en dat bord mbt. de Vredesboom. Over welke boom het precies ging, dat zag ik niet. Er stonden er meerderen achter dat bord.
Naar de Gedeelde Weelde in Maastricht voor 'n tas koffie.
Na 'n rustige ochtend (wat gewerkt in mijn tuin), mijn wandelschoenen aangetrokken voor 'n wat langere wandeling. Ik wilde namelijk 'n koffie gaan drinken in de Gedeelde Weelde in Maastricht. En iets voor 13u00 begon ik er aan.
Het was wel redelijk warm en de zon scheen fel, daarom mijn route zo gekozen dat ik in het eerste deel, wat beschut was door de bomen op het pad achter de woonboten. Dat pad begint juist vóór de brug in Smeermaas. Bijna aan de Noorderbrug, zag ik links 'n schip de sluis van Bosscherveld binnenvaren. En aan de brug, toch even gewacht op die mogelijk komende trein ..... grapje, mijns inziens komt hier nooit meer 'n trein.
En dan in de Gedeelde Weelde, 'n klein warenhuis, 'n koffietje gedronken met 'n stukje bananenbrood. Lekker!
Terugkeren deed ik via de grote weg (wederom onder de bomen), vandaar die foto van de woonboten. En aan dezelfde sluis, eentje eruit, de ander erin. Juist voor de grens met België, 'n foto van het kanaal, de Zuid-Willemsvaart. In Smeermaas hebben ze de brug weer helemaal volgezet met kleurrijke plantjes. Mooi!
Op het Kerkplein, nog rap 'n Leffe 0,0% alcohol om thuis voor ons deur, "work in progress" te zien. Best ramen en deuren toe.
Maandag, normaal gezien mijn laatste kans om dit seizoen nog eens naar de schaakclub te gaan. Volgende week ben ik verlet wegens 'n controle bij de oogarts, en in de zomermaanden neem ik 'n pauze om vooral het fietsen, voorrang te geven.
Vandaag moest ik naar de bakker en heb dus het aangename aan het noodzakelijke gekoppeld. Eerst de Hoenderbroekstraat in om vervolgens via de Pastoorslindestraat, de Kounterstraat in te stappen. Altijd goed daar voor 'n kiekje. En dan naar het jaagpad met de iconische oude spoorbrug op de achtergrond.
Kort aan papierfabriek Sappi, zag ik vandaag iets speciaals, 'n hotelboot voor fietstoeristen. De fietsen stonden al klaar en zoals ik begrepen heb, de toeristen maken 'n tocht langs het kanaal waarna de boot hen op 'n volgende locatie terug opwacht. De mensen die ik passeerde, spraken allemaal Duits.
Wat verderop aan het kanaal, even 'n gesprek met vriend Ivo die daar aan 't vissen was en 'n stop aan 'n prachtige treurwilg. Dan naar de bakker voor brood om in de Stationsstraat nog 'n gesprek te hebben met fb-vriend en leeftijdsgenoot André. Hij stond toezicht te houden op de werken aan 'n appartementenblok in aanbouw. Mijn laatste foto nam ik voor het huis van mijn buurman. Het heeft iets, die boterbloemen.
En ja, ik wist het al voor mijn vertrek, die 1.000 kms zouden vandaag "in de pocket zijn".
Vandaag het nuttige aan het aangename gekoppeld. Met de fiets naar dochter en schoonzoon om hun te helpen bij 'n zwaar werkje. Op hun zolder dienden enkele muurtjes verwijderd te worden die in principe het dak dienen te ondersteunen, maar nu scheuren en barsten vertonen. Gevaarlijk dus en afbreken die boel. Een ondernemer kwam dat werkje doen. Wij moesten de stenen afvoeren naar de container om vervolgens de nieuwe stenen omhoog te krijgen. Het was lang geleden dat ik nog zulke zware inspanningen geleverd heb.
En ja, over die fietstocht valt natuurlijk weinig te vertellen, ik heb gewoon wat foto's gemaakt om mijn verslag wat op te smukken. Nog 'n fijn weekend.
Fietsvakantie in Diksmuide, aankomst op zondagavond en foto's B&B en Esenkasteel.
Dag beste vrienden en vriendinnen, mijn fietsvakantie zit er weer op, we hebben heel wat kilometers afgemaald, maar daarover later meer.
Ik begin deze eerste pagina op zondag 11/6 omstreeks 18u30 in Lanaken met het vertrek naar Diksmuide. Om 21u11 precies zijn we er toegekomen maar onderweg hebben we eerst nog enkele fikse regenbuien te verduren gekregen. Maar goed, eens op de plaats van bestemming, stond Monica, de uitbaatster van B&B Esenkasteelhoeve, ons al op te wachten met ’n frisse pint en het tonen van onze kamer.
Hét moment van de avond was de komst van André Gysel, coauteur van Huberts boek over zijn grootvader Roger Lambrechts, arts in WO I aan het front en vermoord door de Duitse bezetter. Monica trakteerde ons hierbij op ’n punt miserabletaart (’n streekproduct uit Lanaken), ’n cadeau die we voor haar hadden meegenomen.
En zo eindigde deze dag op het mooie terras van onze B&B. Hieronder wat foto’s van de B&B en het langsliggende kasteel.
Om het voor jullie, lezers overzichtelijk te maken, ben ik bewust met deze dag begonnen om vervolgens verslagen te maken over de volgende dagen. Zo sluit alles mooi op mekaar aan en kunnen jullie alles in chronologische volgorde lezen. De laatste pagina met ’n kort verslag, is gewijd aan mijn maat Hubert met foto’s waarop hij in actie is. Voor het grootste deel van de stops onderweg, was hij verantwoordelijk. Hij is geïnteresseerd in en over alles wat met WO I te maken heeft in de Westhoek. Dat komt uiteraard omdat zijn grootvader daar gewerkt heeft als arts en ’n dagboek nagelaten heeft. Dat dagboek was de bron van het boek dat Hubert geschreven heeft, samen met de hulp van André die in de streek woont en héél veel inbreng gehad heeft in het boek.
Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Over mijzelf
Ik ben Eddy Meuris
Ik ben een man en woon in Lanaken (België) en mijn beroep is gepensioneerd.
Ik ben geboren op 03/03/1954 en ben nu dus 70 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wandelen - fietsen - genealogie - schaken.