aantal stappen: 2.151.333 +/- 10.000 stappen = 7,5 km
aantal wandelingen: 174
aantal fietstochten: 57
Zoeken in blog
21-01-2024
Recht blijven was vandaag de boodschap.
Zoals ik in mijn titel zeg, "rechtblijven was vandaag de boodschap". Inderdaad, op vele plaatsen was er ijsvorming en dan was het nodig om voorzichtig te zijn. Ik had wel schoenen aan met ribbels, maar dat garandeerde mij niks op al die ijsplekken.
Nu, ik heb uiteraard niks te bewijzen, gewoon rustig aan effe buiten zijn. Wat frisse lucht opsnuiven, dat was de bedoeling. Ik vertrok doorheen de Sint-Servaaswijk met oa. de Epesiastraat en de Bosstraat. Op die straten viel het nog mee, zolang je op de openbare weg bleef. Maar eens in de Kewithstraat was het balanceren op het ijs. Het kasteel was net niet verstopt achter de begroeiing.
Via de sportoase en het collega, keerde ik terug van mijn korte wandeling. Deze namiddag gaan we wat rust inbouwen en morgen hoop ik droog in de schaakclub te geraken. En o ja, mijn eerste foto: het bewijs dat we ook voor de vogeltjes zorgen. Foto genomen deze morgen vanuit onze living.
En laat het nu maar dooien, hopelijk zijn we binnenkort verlost van die winterperikelen.
Gisteren heb ik mijn dag in mineur afgesloten. Mijn voormalige medewerker Cor, lag gisteren opgebaard in Neeroeteren. Met enkele oud-postiers (zijn voormalige collega's en ik als chef) zijn we hem 'n laatste groet gaan brengen. Hij is 73 jaar geworden, véél te jong om nu al de oversteek te maken.
Om te gaan wandelen, heb ik eerst het middagmaal afgewacht om dan naar Smeermaas te vertrekken. Ik wilde vandaag nog eens doorheen Hochter Bampd stappen. De zon was van de partij, er was weinig wind en ik moet het euvel bij naam noemen, mijn rug had liever beweging dan in rust te zijn. Gisteren mijn rug toch wat geforceerd bij het proper maken van onze stoep. Kan gebeuren. Het zal enkele dagen smeren zijn. Maar zoals gezegd, éénmaal in beweging is er nauwelijks 'n probleem.
Ik vertrok dus via het Uilenspiegelpark naar Smeermaas. De Maas heeft duidelijk 'n lagere waterstand, dat is mooi te zien aan het eilandje. En dan Hochter Bampd. Ik kon vandaag nog eens de Konikspaarden van kortbij zien. in 1992 werden de eerste paarden daar uitgezet, een jaar later volgden de Gallowayrunderen. Het was vooral aangewezen om in het midden van het fietspad te wandelen, op de sneeuw dus, kwestie van niet uit te glijden.
Eenmaal aan de brug tussen Neerharen en Herbricht, kon ik weer vrij comfortabel wandelen over goed proper gemaakte wegen. Aan de kerk in Neerharen nam ik van de gelegenheid gebruik om binnen wat foto's te maken, dat lukt ook niet elke dag. Meestal zijn de kerken gesloten.
Terugkeren deed ik via villa Violette, Domein Zangersheide en de kinderboerderij. Met 'n totaal van iets meer dan 12 km. heb ik mij weer goed geamuseerd. Daarna heb ik nog wat koers gekeken op tv en zoals hiervoor al aangehaald, uit de zetel komen is momenteel moeilijker dan de wandeling die ik maakte. Geduld, het komt wel goed.
Ik ben nog altijd in de wolken van mijn wandeling van gisteren, niet de wandeling op zich, maar van de foto's die ik maakte. Dat doe je niet elke dag, foto's maken als er sneeuw ligt, de mist opsteekt en er ook nog 'n laag hangende zon schijnt. Ik heb mijn foto's op facebook gezet en er vele mooie reacties op gekregen.
Gisterenavond ben ik nog naar onze eindvergadering geweest van onze carnavalskrant. De voltooide krant werd uitgeprint en blz. na blz. diende nagekeken te worden op eventuele tikfouten en andere fouten. Het was tegen 22u00 dat ik met 'n collega te voet naar huis terugkeerde. En eenmaal thuis zag ik dat mijn buurman nog met zijn sneeuwschop aan 't werk was.
Vanmorgen heb ik dan ook nog effe de sneeuwschop bovengehaald om het werk van de buurman te voltooien. Mekaar helpen is de boodschap. Daarna was het tijd om 'n wandeling te maken. Het was even beslissen, waarheen en hoe ver. Mijn echtgenote had blijkbaar niks in huis om 'n volwaardig middagmaal op tafel te zetten. Het werd dus 'n etentje buitenshuis en daarvoor diende ik op tijd terug te zijn.
Ik vertrok via de Sint-Servaaswijk om via het verlengde van de Bosstraat naar de Kewithstraat te wandelen. Op dat korte bospad stonden enkele schapen zielig te doen. Op de Kewithstraat, moet ik altijd kijken naar die prachtige woning, 'n oude vierkantshoeve. De beschrijving ervan lezen jullie hieronder.
Op het einde van de straat ging ik rechtsaf naar Gellik. Daar zijn nog grote velden en ook daar lopen nog paarden, hopende wat groen gras te vinden. Op de Dorpsstraat ging het terug naar links, naar de Kounterstraat. Aan de sportoase wandelde ik verder voorbij het voormalige college, doorheen het centrum en uiteindelijk terug via 't Hofje. En die stoep ...? Onze burgerplicht hebben wij weer gedaan, de wandelaars veilig laten passeren. Als iedereen dat zou doen, dan was er veel minder gedoe op de straat.
Ten slotte wenst onze kleinzoon dat die sneeuw best nog 'n tijd mag blijven liggen, speelvogel zijnde amuseert hij zich nu volop.
Vandaag heb ik niet zoveel te vertellen, het sneeuwde gisteren en bij ons lag er vanmorgen bij het krieken van de dag, toch 'n 10 cm. Samen zijn we dan het gevecht aangegaan met dat witte spul om toch wat doorgangswegjes te maken, enerzijds naar de brievenbus, anderzijds naar de plaats waar de vogeltjes iedere dag komen eten. Mijn vrouw verzorgt ze goed en die beestjes zijn dagelijks op het appel. Uiteraard heb ik ook een loopbaan vrij gemaakt op onze stoep en die van mijn buurman en ook de brievenbus toegangsvrij gemaakt. En dan is het wachten op de dooi.
Daarna was het tijd om naar de bakker te gaan. Er was nog keuze genoeg, iedereen is toch thuis sneeuw aan 't scheppen. Daarna was het tijd om toch nog eens terug te wandelen naar Pietersheim. Op facebook had ik gisteren enkele foto's geplaatst van mijn wandeling vóór de sneeuw, 'n vriend heeft mij aangemoedigd om vandaag wat foto's te plaatsen van ná de sneeuw. En die foto's spreken voor zich. Het was 'n unieke belevenis, sneeuw - mist - laaghangende zon, kortom, Pietersheim op zijn mooist. Ik moet er dus niet veel bij vertellen, geniet van de foto's.
De eerste foto nam ik kort bij huis, in 't Hofje en die ezeltjes zag ik in de Broekstraat. En verder moet ik toch iets positiefs melden over onze plaatselijke postbedeling. Onze krant zat net in de bus, ze hebben er dus toch werk van gemaakt. Ik ga ze persoonlijk bedanken. Daar staat dan weer tegenover dat 'n ex-collega van mij overleden is. Bij het openslaan van de krant zag ik zijn overlijdensbericht. Hij is van 1951, nog vrij jong dus. Ik ben altijd zijn chef geweest. Cor was 'n gewaarde loketmedewerker.
Af en toe moet je al eens anticiperen op hetgeen dat komen gaat, in dit geval op de sneeuwbuien die ons nog te wachten staan. En kijk, het is nu 11u25 terwijl ik dit verslag aan 't maken ben, het is juist beginnen te sneeuwen.
Ik ben dus redelijk vroeg aan mijn wandeling begonnen. Ik wilde naar mijn bank gaan en ik had ook 'n opdracht meegekregen om iets lekkers bij de bakker af te halen. Jullie kennen mij intussen, de kortste afstand tussen punt A en punt B nemen, dat staat niet in mijn woordenboek, er is altijd wel 'n extra lus bij. Nu wilde ik wel niet te ver uit de buurt blijven, je weet maar nooit met die sneeuw, maar 'n ommetje doorheen Pietersheim zag ik wel zitten.
Ik vertrok langs de kapel op de Bessemerstraat om dan doorheen de kinderboerderij en de nu verlaten speeltuin te stappen. Aan de gracht omheen de burchtruïne, kon ik het niet laten om weer wat foto's te maken. Het blijft 'n speciale plaats om voorbij te wandelen. Via het kasteel en de Koning Albertlaan ging het tenslotte terug naar het centrum. Eerst nog wat bankzaken afgehandeld en dan naar de bakker.
En dan komt het, jullie weten (of misschien nog niet), in Lanaken wonen heel van Nederlanders of personen van Nederlandse afkomst. Met velen heb ik 'n goede relatie en sommigen durf ik zelfs vriend of vriendin te noemen. Maar af en toe heb je er ook enkelen bij die je liever kwijt dan rijk bent. Zo stond er ook vandaag 'n Hollandse troela (sorry beste Nederlandse vriendinnen en vrienden voor mijn woordgebruik), vóór mij met keuzestress. Uiteindelijk was de winkelbediende zo goed om akkoord te gaan met 'n half rijstevlaaitje. Begint mij ineens die dame te verkondigen dat wij hier in België niet meer mogen spreken over Limburgse vlaai omdat Europa, Nederlands Limburg het recht had toebedeeld om de Limburgse vlaai als streekproduct te noemen. Ik zag de winkelbediende al de wenkbrouwen fronsen. Natuurlijk kon ik dat niet over mijn kant laten gaan en ik heb die dame eens duidelijk gemaakt dat die Europese erkenning, geldt voor beide Limburgen, dus ook voor Belgisch Limburg. En trouwens, vertelde ik nog, het was 'n inwoner van Belgisch Limburg die na vele jaren geijverd te hebben voor die erkenning, nu eindelijk beloond werd voor zijn volharding. Veel commentaar heb ik niet meer gehoord van die Hollandse dame, de winkelbediende zag ik inwendig glimlachen. Je kunt in haar geval daar niet openlijk tegen ingaan, 'n klant is 'n klant. Maar ik had toch de voldoening zo'n troela eens op haar plaats gezet te hebben.
Dag vriendinnen en vrienden, de verwachte sneeuw is gevallen en valt nog steeds. Mooi om te zien, maar minder mooi voor wie nog de weg op moet. Ik denk ook aan al die mensen die morgen bij deze weersomstandigheden voor hun werk de baan op moeten (postbode's - koeriers - melkboer en bakker - enz.)
Bij deze dank ik jullie allen voor de vele bezoekjes aan mijn gastenboek en zeker voor de fijne reacties die ik krijg op mijn fiets- en wandelverslagen.
De eerste maand is al weer halverwege, het zal rap carnaval zijn en daarna komt de lente .... We blijven optimist!
Tijdens onze slaap is er toch weer 'n laagje sneeuw gevallen. Een voorbode voor véél meer morgen ...? Sommigen stellen dat het iets minder erg zou zijn dan voorspeld, toch zeker in onze provincie Limburg. Maar wij liggen toch kort bij de taalgrens, het zal dus afwachten zijn. Wat komt, dat komt.
Deze namiddag heb ik toch geprofiteerd van wat zon en mijn wandeling wat langer gemaakt dan eerst was voorzien. Ik vertrok langs de sportoase naar de Boonakkerstraat. Daar stonden - met de kerk van Gellik op de achtergrond - nog enkele paarden zonder jasje aan. Aan de Wijerdijk ging het dan linksaf, de brug over en Kompveld binnen. Het is 'n wijk behorende tot onze deelgemeente Gellik.
Halverwege de Kompveldstraat, ging ik deze keer naar links, naar de aardbeienkwekerij. Daar voorbij was het rechts aanhouden en de Kiezelweg oversteken. Je komt dan in 'n holle weg met aan de splitsing dat veldkapelletje. Wandel je daar linksaf of rechtsaf, dan loop je over 'n beklinkerd pad, in feite de meest gekende holle weg van Groot-Lanaken. Ik ging linksaf naar de Briegdenstraat. Daar zag ik 'n paard nieuwsgierigen doorheen 'n open raam.
Eens over de brug in Briegden, heb ik nog het kanaal 'n stukje gevolgd om tenslotte via de tunnel terug naar huis te keren. In het centrum ben ik nog even gaan overleggen bij onze plaatselijke traiteur. Ik heb op 3 maart 'n reservatie gedaan om iets speciaals te vieren met mijn gezin. Vandaag al eens gaan kijken wat ze ons te bieden hebben.
Verdorie, vandaag wilde ik na verschillende weken afwezigheid, nog eens gaan schaken. Uiteraard was het op Kerstdag en Nieuwjaar sowieso dicht, maar ook verleden week was de ruimte ingenomen door 'n nieuwjaarsreceptie voor de vrijwilligers. Ik had er dus vandaag zin in. Maar, o maar, ... het sneeuwde op het moment dat ik wilde vertrekken. En ja, dat is voor mij te voet, en dat zag ik dus niet zitten. En toen het omstreeks 14u10 effe droog bleef, was de goesting uiteraard over.
Wat wandelen dus dacht ik. Ook mijn vrouw wilde effe de deur uit om wat boodschappen te doen. Maar, ik was nog niet de straat uit, of het begon opnieuw te sneeuwen, geen grote hoeveelheden, maar toch. Tja, ik was er aan begonnen, dan maar doorzetten dacht ik. En dat was goed gedacht, 'n kwartiertje later, hield dat gemiezer van sneeuwvlokjes op. Naderhand hoorde ik dat het winkelen ook gelukt was.
Ik wandelde nog eens door de Pastoorslindestraat, De Puin en de Kleine Hofstraat. Aan de Kounterstraat ging het linksaf, terug richting de sportoase. Daar zag ik dat ze die dode boom, eindelijk gekortwiekt hebben. Die boom was immens maar vormde een gevaar voor de voorbijgangers. Wat verderop aan het college, mijn mooiste boom en de O.L.Vrouwegrot.
Uiteraard was ik op mijn hoede voor nieuwe sneeuwbuien en bleef dus toch in de buurt van mijn woning. Beetje bij beetje kon ik nog wat extra lussen maken, oa. langs het kanaal, de Koning Albertlaan, De Merodelaan en de Wijnwijk. En dan terug op de Wijngaardstraat, om via die straat huiswaarts te keren. Verrassing - ik wist het niet - , beide jeugdprinsen wonen op deze straat. Dries ergens halverwege het tweede stuk, Lowie juist aan de oversteek van de Maastrichterweg. Ja, Lanaken heeft dit jaar twee jeugdprinsen, en dus geen jeugdprinses. Beide knapen komen uiteraard uit 'n carnavalsgezin en ouders, grootouders en overgrootouders, hebben allen al 'n rol gespeeld in het carnavalsgebeuren. En die eerste foto, die nam ik vanmorgen vanuit mijn werkkamer.
Morgen zou het 'n droge dag zijn, hopelijk is dat zo want er wachten nog enkele taken.
Druk oponderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Over mijzelf
Ik ben Eddy Meuris
Ik ben een man en woon in Lanaken (België) en mijn beroep is gepensioneerd.
Ik ben geboren op 03/03/1954 en ben nu dus 70 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: wandelen - fietsen - genealogie - schaken.