Het was niet meteen de fijnste dag om er op uit te trekken vandaag. Pas rond half negen vanavond, toen het regenen eindelijk gestopt was, ben ik alsnog even naar het dorp gewandeld. Avondfotografie is sowieso mijn ding en ik hoopte nog iets leuk te kunnen vastleggen. Langs de Schoolstraat stond de oude gevel van wat vroeger de gemeenteschool heette en nu de Pagadder is, me uit te dagen. Het hele schoolcomplex er rond en er achter is uiteraard gemoderniseerd maar ik vermoed dat die gevel geklasseerd is of beschermd erfgoed. Zeker ben ik daar niet van he. Ik vond 'm wel een foto waard. In de nabewerking had ik eerst het voornemen om er een oude sepia-foto van te maken, kwestie van de nostalgische sfeer nog wat te accentueren, maar uiteindelijk heb ik er toch een beetje kleur in gelaten, het antieke kader leek me geschikt om het beeld helemaal af te maken. Ik had geen statief meegenomen. Uit de losse hand, met ISO 2000 - F3,5 - en een sluitertijd van 1/8 sec kreeg ik toch nog een redelijk scherpe opname. Ik heb nog geen last van ouderdomsbibber he.
In iedere zichzelf respecterende gemeente is er in deze tijd van het jaar een nieuwjaarsdrink. Bij ons, in Groot Kasterlee, gaat dat beurtelings door in elk van de drie deelgemeentes. Dit jaar was het aan ons eigen Lichtaart en tegen twee uur trokken het vrouwke en ikzelf daarom naar het OC voor wat gratis drank, gezelligheid, late nieuwjaarswensen en gesprekken met willekeurige medeburgers. Oorspronkelijk was het event gepland, buiten, op het plein tussen de bib, het OC en de kerk maar door de sneeuw was er in laatste instantie beslist het naar binnen in het OC te verplaatsen. De grote zaal is erg ruim maar al snel zat ie proppedevol. Ik had bewust mijn Canon niet meegenomen want ik wilde niet aangepord worden om in te springen als fotograaf. Er liep trouwens een dame rond die daarvoor gecontracteerd was. Toen er rond drie uur nog steeds mensen toestroomden heb ik mijn Sonytje toch eens uit mijn zak gehaald en boven mijn hoofd gestoken om de drukte vast te leggen. Handig toch zo’n kantelbaar schermpje he…
Het duurde helaas slechts een korte tijd maar de weermakers hadden ons even een halve dag zonder sneeuwpret/ellende gegund. Deze nacht is er weer een laag(je) gevallen en door de aanhoudende negatieve temperaturen is het de ganse dag wit gebleven in onze regio, reden genoeg om nog eens een fikse sneeuwwandeling te ondernemen, nu het nog kan. We zijn naar het domein De Hoge Rielen getogen en daar hebben we onze noodzakelijke dagelijkse lichaamsbeweging geplukt. Tijdens onze tocht, die toch meer dan een uur lang duurde, hebben we nauwelijks medewandelaars gezien, niet dat we het erg vonden, dan lopen er ook geen ongewenste beeldvervuilers in de weg als je foto's maakt. De oogst was weer groot trouwens. Ik heb al een aantal beelden op mijn Facebookpagina gezet ondertussen maar ik heb er ook enkele achter de hand gehouden om er een keuze uit te maken voor deze dagelijkse blog.
Het was een dag om snel te vergeten eigenlijk, het weer was niet meteen uitnodigend om er op uit te trekken en ik ben dan ook de hele dag binnen gebleven, wat administratie in orde gemaakt, wat orde in mijn spreekwoordelijke wanorde gebracht en verder de kerstversiering helpen afbreken. Vanavond zijn we dan een hapje gaan eten bij Toke in de taverne bij de camping De Korte Hei. Bij het buitenkomen realiseerde ik me dat ik nog helemaal niks gefotografeerd had vandaag en hoewel het miezerde, een voorbode op de voorspelde nieuwe winterse neerslag, heb ik het vrouwke gevraagd te poseren bij de lantaarnpaal op het terras. Ik vertrouw mijn Sonytje eigenlijk blindelings en dat ding laat me ook zelden in de steek maar deze keer was ik toch erg verwonderd toen ik thuis de foto bekeek. Ik heb trouwens maar één foto gemaakt want ik wilde dat toestelletje niet te lang aan de nattigheid bloot stellen. De foto is niet echt scherp, wat wil je met een sluitertijd van 1/4 sec uit de losse hand, en er zijn zoveel licht-artefacten en flairs in beeld dat ik het plots weer wel interessant vind. Ik vind het trouwens vaak leuk om tegen beter weten in dingen te proberen die eigenlijk niet kunnen. Omdat ik sowieso een foto van de dag nodig heb en dit de enige kandidaat is toon ik 'm op deze site en ik ben benieuwd of ie voor de bezoekers volledig mislukt dan wel vol interessante fenomenen zit...
Het wordt iets warmer en er is veel regen op komst volgens de weermensen die het kunnen weten. Misschien is dit dan ook de laatste sneeuwfoto voor een lange tijd. Ik ben nog eens tot aan de rotonde aan de andere kant van het dorp gewandeld en via een parallelweg terug gekeerd. In de Leistraat, de centrale hoofdstraat dwars door het centrum, kan ik nauwelijks ooit voorbij dit pand lopen zonder er wat meer aandacht aan te besteden en, hoe kan het ook anders, er vaak wat foto's van te maken. Deze keer stond er geen enkele auto geparkeerd en de invalshoek die ik vond, gecombineerd met het nog intacte sneeuwtapijt bezorgde me dit beeld. Hoe komt het toch dat ik tekens aan Harry Potter en Zweinstein, de mini versie weliswaar, moet denken als ik hier voorbij kom? Ik zou dit wel eens wat beter in beeld willen nemen met de drone maar tja, privacy, regels, wetten... maken dat er niet gemakkelijk op. Ik ken de mensen die hier wonen ook niet en zomaar aanbellen om te vragen of het mag lijkt me niet meteen iets wat ik morgen ga doen.
We mochten weer hondensitten vandaag. De combinatie hondjes en sneeuw staat garant voor leuke foto's natuurlijk en daar heb ik volop van geprofiteerd. Niet alleen de wandeling was erg vruchtbaar maar ook de ontmoeting tussen de woef van de buren en onze tijdelijke gasten was een bron van fotomogelijkheden. Het lijkt er wel op dat ze in overleg zijn hoe ze de vriendschap kunnen bestendigen. Bruce (de buurjongen), Swa en Gust kunnen alleszins goed met elkaar opschieten.
We hebben al enkele dagen te maken met echte winterse toestanden. Je houdt er van of je vindt het maar niks. Hoe dan ook, in het komen en gaan van de seizoenen hoort de winter sowieso ook zijn plek op te eisen en dit jaar doet ie dat net iets meer uitgesproken dan de voorbije jaren. Als amateurfotograaf vind ik het alleszins niet verkeerd. Zolang de sneeuwpracht aanhoudt vind ik het niet meer dan normaal dat ik ook achter sneeuwfoto's aan ga. Vandaag zijn we nog eens langs de Nete gaan wandelen in Kasterlee. Een dikke week geleden waren we er ook al maar nu zag het er toch heel anders uit. Uit de grote foto-oogst koos ik voor dit beeld om deze dag te documenteren in mijn volgende jaaralbum. Morgenvroeg zou het weer gaan sneeuwen hoorde ik, ik ben benieuwd.
Het wintert nu echt wel in de regio. Het sneeuwtapijt wordt beetje bij beetje dikker. Ik wilde graag de witte pracht eens van uit de lucht fotograferen maar de UAV Forecast-app vertelde me dat het vandaag helaas niet kon. Toen ik de diverse parameters even ging bekijken was de windsnelheid het enige onderdeel dat op "rood" stond. Tja... het was verdomme zo ongeveer windstil. Ik heb dan voor ons huis, langs de Kasterleesteenweg mijn drone toch maar eens naar boven gestuurd en van op zo'n 40 m hoog ziet de wereld er al heel anders uit toch?
Er was vannacht nog wat sneeuw bij gevallen en die bleef liggen. We hebben dan ook van de gelegenheid gebruik gemaakt om eindelijk nog eens een echte winterwandeling te maken. We wilden liefst een locatie waar we veel zon konden plukken en we zijn dan maar naar de parking bij de Ark van Noe gereden vanwaar we langs de Nete meerdere wandelmogelijkheden hadden. Er waren nog medeburgers die hetzelfde idee hadden merkten we en enkelen hadden wel een heel bijzondere invulling van het begrip winterpret. Toen we bijna terug bij de parking waren langs de Papendijk kwam ons een Mercedesbusje voorbij gereden met een sliert sleerijders er achter. Gelukkig had ik mijn fototoestel in aanslag.
Het was vandaag een erg vruchtbare dag qua fotomogelijkheden. Toen ik uit bed gesukkeld kwam vertelde het vrouwke me dat ik maar beter mijn fototoestel nam om de felle sneeuwbuien vast te leggen. Als je dan gedurende de dag ook nog de familiehondjes in huis hebt, dan is de combinatie sneeuw en woefkes ook garant voor leuke plaatjes. Daarenboven was het vanavond de jaarlijkse kaas en wijnavond van onze fotoclub en daar zijn ook altijd wel leuke shots te scoren, maar... deze keer had ik bewust geen camera meegenomen, ik had al voldoende oogst om keuzestress te krijgen. De hondjes kwamen trouwens twee dagen geleden ook al aan bod en dus koos ik deze keer voor een shot van de intense sneeuwval deze morgen.
Ik moest vanavond nog even naar Herentals en omdat ik nog geen dagelijkse foto, geschikt voor deze blog, had gescoord heb ik tijdens de terugrit enkele ommetjes gemaakt. Toen ik iets over zessen voorbij Bobbejaanland reed bedacht ik dat de met veel lichtjes, eindejaars- en kerstdecoratie versierde ingang ook wel eens een interessant onderwerp zou kunnen zijn. Ik heb de wagen even aan de kant gezet aan de overzijde van de Olense Weg en met de camera op statief heb ik enkele shots gescoord. Hoewel er ergens in beeld "ingang" staat is het op dit moment van de dag eigenlijk "uitgang" en omdat de mensen naar buiten aan het komen waren heb ik enkele rustigere momenten afgewacht. Ik had een sluitertijd van 0,5 sec gekozen, de andere instellingen liet ik over aan de intelligentie van de Canon (en de ruisreductie en andere beeldverbeterende mogelijkheden van Photoshop). De bezoekers die in beweging waren staan er niet echt scherp op, maar dat vond ik niet eens relevant. Het gaat me om de in/uitgang en de vele mooie lichtjes.
We zijn deze morgen aan de wandel gegaan met onze logés, en eerlijk gezegd, het was een hele tijd geleden dat we weer eens op de paden kwamen waar we vroeger alle dagen wandelden toen we zelf ook nog honden hadden. Da's verleden tijd en dat hakt er in. Toen ik even in de fotoverzameling van begin vorig jaar bladerde zag ik dat ik op 1 januari op deze pagina ook een foto van een wandeling met hondje poste. Toen was het er maar een, Gustje, woef van zoon Michael. Ondertussen heeft kleindochter gekozen voor een labradoodle-puppy, Swa, als vriend en die mochten we ook als tijdelijke gast hondesitten tijdens de jaarovergang. Ergens tijdens de wandeling vond ik de tijd rijp om wat foto's te scoren en toen ik vroeg om even te poseren deden de woefen dat ook. Nu ja, eigenlijkheb ik ettelijke pogingen moeten doen voor ik de pose die ik in gedachten had kon vastleggen.
Lichtjes zijn leuk, lekker eten is fijn. Maar wat deze tijd echt mooi maakt is het samenzijn. Al 56 jaar zijn wij een gelukkig paar. Het vrouwke is mijn grootste cadeau het ganse jaar. Wij vieren Nieuwjaar met z’n twee. Hoewel… enkele familiehondjes vieren mee. Lieve vrienden al te gaar… … een spetterend en voorspoedig nieuwjaar !!!
Ik voel me nog steeds niet helemaal oké, maar na een dag niksen kon ik de kriebels toch niet bedwingen om vanavond weer op fotojacht te gaan. Gewapend met de Canon en de 16-35 er op, en de Sony, de lens op dat ding komt overeen met een 24-200, kon ik alle fotomogelijkheden wel de baas dacht ik. Daarbovenop had ik ook nog de drone meegenomen nu de omstandigheden en de drone-guide het eindelijk weer eens toelieten. Ik ben eerst naar de brug over het Kempisch Kanaal in St Jozef Olen gereden, enkele foto’s gemaakt maar het blauwe uurtje was nog niet op z’n best. Dan ben ik verder gereden naar het sluizencomplex op het Albertkanaal in Olen Centrum en ook daar heb ik enkele interessante beelden kunnen scoren. Tijdens de terugrit, opnieuw bij het Kempisch Kanaal in St Jozef heb ik daar weer een poging gewaagd en deze keer vond ik de omstandigheden perfect. Uit die shoot komt dit beeld. De voorste molen draaide heel erg traag en hoewel de sluitertijd 20 seconden is zie je toch te beweging van de wieken. Daar doe ik het voor. Morgen komen er wel weer enkele andere beelden voorbij op Facebook.
Ik heb zowat de ganse dag voor de TV gelegen, ziekskes. Pas vanavond had ik de puf om eens even tot in het dorp te wandelen, kwestie van toch even buiten te zijn en… mijn bijna obsessieve dwanggedachte achterna te lopen om alsnog een dagelijkse foto te scoren. De kerststal aan de kerk leek mij een goed onderwerp. Ik had wel geen statief meegenomen maar ik kon mijn Canon op een paaltje leggen en zo de instellingen aan mijn smaak aanpassen om een aanvaardbare belichting te halen. ( 16 mm - ISO 200 - F 11 - 4 sec. )
Of het nu een virus is of zijn het microben, geen idee. Is het verkoudheid of griep… of misschien nog iets anders? Feit is dat het vrouwke en ikzelf, we ons allebei erg zwakskes voelen. Snotteren, keelpijn, hoesten, moe, knikkende knieën… het zijn symptomen die ons vertellen dat we eigenlijk beter met een warme grog tussen de lakens zouden kruipen. Maar toch zijn we er op uit getrokken. Het weer was al te uitnodigend. Een winterwandeling is misschien ook wel een goede remedie toch? We zijn met de wagen naar Kasterlee gereden en daar zijn we vanaf de Neterust langs de Nete gaan wandelen, twee bruggen ver en dan langs de andere kant terug, goed voor nauwelijks zo’n 3 km. Ondertussen heb ik natuurlijk wel enkele leuke foto’s gescoord.
Er zijn hondenmensen en er zijn kattenmensen. Ik hoor zeker tot de eerste soort. Ik hou van honden. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik poezen haat of zo. Het vrouwke is trouwens een soort poezenmama voor twee wilde katten die in onze tuin een bijna vaste verblijfplaats hebben gevonden. Ze zijn niet streelbaar of benaderbaar maar ze worden wel van hapjes voorzien. In onze familie zijn er nog wel meer poezenliefhebbers. In het gezin van dochter Ilse lopen er wel een stuk of vier rond en de wijsheid dat een hond een baas heeft en poezen alleen maar dienaars lijkt daar zeer bewaarheid te worden. Zo zag ik er eentje die de onder constructie zijnde 1500-stuks puzzle als relax-plek had uitgekozen en de werkzaamheden aan de puzzle waren niet alleen on hold gezet maar ook gedeeltelijk gesloopt... Neen, geef mij maar een woef.
Gisteren had onze dochter tijdens ons bezoek in Loenhout al verteld dat er vandaag in het naburige Wuustwezel een kerst-winterwandeling zou worden georganiseerd door Marc Herremans, de ex-triathleet die na een ongeval gedeeltelijk verlamd is en die nu de bezieler is van "to walk again". Na enkele telefoontjes was een groot deel van de familie bereid om daarin mee te stappen. Het was een erg goed georganiseerde tocht, goed aangegeven en met op z'n tijd interessante tussenstops. Op de vaak landelijke nauwelijks verlichte wegen was het moeilijk fotograferen zonder flits of statief. De ISO-waarde ging dan ook extreem naar omhoog om toch een aanvaardbare sluitertijd en voldoende scherpte over te houden. Toen we langs deze tent wandelden waar een plaatselijk zangkoor kerstliedjes ten gehore bracht zijn we ook even gestopt en ik heb van die gelegenheid gebruik gemaakt om enkele beelden te scoren.Deze past perfect in de sfeer. Voor de aardigheid geef ik nog eens een keer de Exif-waardes mee: ISO 6400 - F 3,2 - 1/400sec. - 16 mm.
Onze dochter, Ilse, is een kerstkindje, geboren op 25 december dus. Vandaag zijn we naar Loenhout gereden om haar te feliciteren en samen aan de Kerstdis te zitten. Toen het tijd werd om weer naar huis te keren begon de avond al te vallen en het licht was weer erg mooi. Ik besliste dan ook om even te stoppen bij het kasteel de Renesse in Oostmalle. Er is een grote, makkelijk toegankelijke parking en de korte wandeling van de wagen naar het kasteel was zeer welkom om alsnog een klein beetje lichaamsbeweging te scoren. Ik had sowieso de Canon en een statief bij en ik heb daar gebruik van gemaakt om enkele beelden mee naar huis te brengen.
We zijn vandaag naar Diest gereden om naar de middagvoorstelling van de kerstmusical te gaan zien. Na 10 jaar Kerstman geweest te zijn was het best vreemd om eens in het publiek te zitten. Het moet gezegd: het was weer helemaal af, we hebben er van genoten. Ik had alleen mijn Sonytje bij en van op een van de achterste rijen was het niet makkelijk om aanvaardbare beelden te scoren. Na afloop kon ik de ganse groep acteurs, actrices en de kids in een beeld te pakken krijgen terwijl ze het dik verdiende eindapplaus in ontvangst namen.
