VIJF JAAR ROOKVRIJ - EERSTE LUSTRUM

Rondwandelen in het gehucht "Playa del Faro"

***

Onder de vuurtorens op het zuidelijkste punt van La Palma staan een paar eenvoudig gebouwde
huisjes rond een haventje, eigenlijk meer een aanlegplaats. Een wet (Ley de la Costa) die de
bewoning tot 50 meter vanuit de kust verbiedt, heeft daar als een brutale golf reeds toegeslagen.
Het restaurantje van Josefina op het strand is reeds afgebroken. De bewoners waren verbolgen
en hielden hun hart vast. Ze lieten duidelijk merken dat ze er niet mee akkoord gingen.
"Tenemos derecho a vivir junto al mar" staat er geschreven (Wij hebben het recht om aan zee
te leven). Verdere afbraak van het gehucht lijkt op de lange baan te zijn geschoven. Waarom nu
juist het restaurantje moest verdwijnen is mij een raadsel. In tijden van crisis is elk initiatief
voor werkgelegenheid welkom.

Update:
Op de kleine parking naast het strandje staat er een autobar onder de naam "El Faro" met enkele
stoeltjes en tafeltjes. Daar bakt Josefina haar wereldberoemde tonijnkroketten.

Deze morgen was er op het strand van Puerto Naos een wedstrijd voor strandvissers. Plezierig
voor de vissers maar minder leuk voor de toeristen die een duik in zee willen nemen. Een toerist
trok er zich niets van aan en ging tussen de vishaken het water in. Uiteindelijk won de toerist het
pleit en moesten de vissers afdruipen.































Een toerist ging het water in




en de strandvissers inpakken en wegwezen ... einde wedstrijd ...

Zondag

Verweerd
Verbleekt
Verschoten
Versleten

Geschoten
in de smalle straatje van El Puerto de Tazacorte.

Gedurende de uitbarsting van de vulkaan Teneguía (1971) ontwikkelden zich twee grote lava-
stromen. Een in westelijke richting en een naar de zuidelijk gelegen Faro. Tengevolge van het
grote hoogteverschil bereikte de westelijke kolkende lavarivier de zee al vrij vlug. Door de
werking van het water van de oceaan met de gloeiende vulkaanslakken werd de lava op een
bepaalde plaats opeen geworpen. Zo vormde zich nieuw land. Een strand met de toepasselijke
naam "Playa Nueva" (nieuw strand). Meer dan veertig jaar later kan men zich goed voorstellen;
Het inferno dat de impact van de gloeiende lava met de oceaan veroorzaakte. De overige
vulkanen zijn van oudere datum. De Cumbre Vieja vormt een keten van 120 kraters en kegels
die als een ruggegraat van de Caldera de Taburiente naar de zuidelijke punt van het eiland loopt.
In de laatste vijfhonderd jaar zijn hier zeven vulkanen actief geweest. Lavastromen van diverse
erupties strekken zich uit richting de oceaan, waar de lavarivieren in zee delta's hebben
gevormd. Het vlieveld van Santa Cruz de La Palma ligt op zo'n lavadelta.
 













































Droedel tijdens de lunch met een beetje koffie gemorst uit de thermos ;-)

De lucht deze morgen was nog indrukwekkender dan gisteren. Het was een beetje vroeger dan
gisteren en de opkomende zon kleurde de wolken. Er is weersverandering op komst, maar of er
een buitje voor ons bij zit? Dat is nog maar de vraag. Hoop doet leven
Een dagje regen is nu van levensbelang voor het eiland.




































Ik had m'n rug nog niet gedraaid of het was weer een gans ander landschap.

360 graden uitzicht vanaf mijn dak

***

Gisterenmorgen zag ik vanuit het keukenraam schapenwolkjes aan de hemel. Ik ging op het
dakterras voor meer en daar kreeg ik een 360 graden ervaring. Er waren halo's, allerlei
verschillende vormen wolken, kleuren en plekken. Ik wist niet waar eerst te kijken.
Wereldwonderen bestaan

Zeerover oorring.

***

Om in conditie te blijven is wandelen een goede discipline. Indien je dan nog dicht aan de zee
woont, heb je de mogelijkheid om als bijhobby het strand af te speuren op zoek naar "schatten".
Allerlei dingen zoals drijfhout, zeeglas, zeeijzer, schelpen en fossielen, oude munten en kogel-
hulzen en nog veel meer bijzonders dat aanspoelt op het strand. Als strandjutter wordt je dus
verzamelaar. Gisteren vond ik wel iets buitengewoon zeldzaam; Een gouden oorbel van een
boekanier of een piraat? wie zal het zeggen? ;-)

Het dragen van een gouden oorring door piraten werd als een soort verzekering beschouwd.
Als de zeerover verdrinkt en ergens aanspoeld op een bewoond eiland, dan zou de verkoop van
de oorring de begrafenis kunnen bekostigen.

Op het strand van Tazacorte.

***

Een vroeg in de ochtend oceaangolf.

Het was nog redelijk vroeg in de ochtend en we zaten op het terras aan het ontbijt.
"Kijk eens! Daar ginder in de tuin. Hoe uitbundig die cactus bloeit!" Riep mijn "Wanenonlie".
Twee tellen later waren we beiden aan't 'fotogrageren' ;-) en niet alleen de zeldzame bloemen
maar ook mekaar . Men noemt deze cactusbloem de koningin van de nacht. De bloem opent
zich 's nachts en wordt bestoven door vleermuisjes. 's Morgens blijven ze nog een tijdje open
maar tegen de middag vallen ze reeds slap. Begrijpelijk dat we er als de pinken bij waren om
ze te fotograferen.

Zondag.

Een bloementuiltje voor je verjaardag.

Adam en Eva in het Paradijs.

***

Naaktrecreatie is niet toegestaan op de toeristische stranden van La Palma. Evengoed is er wel
een nudistenstrandje aan de westkant van het eiland met de weinig toepasselijke naam "Playa
de Las Monjas", letterlijk vertaald; "Strand van de Nonnen".

Zwemmen in de oceaan is niet zonder gevaar. Het gebeurt dat toeristen om het leven komen door
de sterkte van de stroming te onderschatten. Niet zelden gaat het hierbij om jonge geoefende
zwemmers die zichzelf overschatten.

In 1868 bedroeg de oogst karmijnpoeder op de Canarische Eilanden nog 6 miljoen pond. Vanaf
1830 nam de vraag naar karmijn kleurstof een enorme vlucht. Rond 1870 luidde de ontwikkeling
van de synthetische kleurstoffen de ondergang van het cochenille tijdperk in. Gelukkig had rond
die tijd  de banaan reeds zij  intrede gemaakt. Toch voerde de Canarische Eilanden in het begin
 van de zestiger jaren van verleden eeuw nog 25 ton van dit rode poeder uit, vooral naar
alternatieve kosmetische fabrikanten voor het fabriceren van rode lippenstift (Nog steeds de
gezondste kleurstof) en ook naar de suikerbakkers, de drankindustrie (Campari) de wolververs
en de farmaceutische industrie (hoestdranken). Heden is de luizentaak nog voorbehouden aan
hobbyisten en ambachtelijke teinturiers. Het pigment wordt steeds minder gebruikt om voedsel
te kleuren omdat er tegenwoordig vervangers zijn die meer kleurvast zijn dan de natuurlijke
cochinelle, namelijk de kleurstof E 124 (kunstmatig cochinellerood A).






























Het pletten van de luizen geeft onmiddelijk een rode kleurstof af maar levert geen kleurvast
pigment op. Met het opdrogen wordt het rood donkerder en de kleur verdwijnt (zie eerste
droedel). Afhankelijk van de gebruikte luizensoort en het fabricageprocédé kunnen kleurvariaties
optreden. De luizen moeten eerst gedroogd en gemalen worden en zonder toevoeging van tin of
aluin veranderd en verbleekt de kleur snel.

Hey mannen! Wat zijn jullie aan 't doen?
"Wij zijn deze luizen aan't verzamelen voor onze vrouwen".
Verdienen jullie daar geld mee?
"Ach nee, we doen dit vuile werkje om onze vrouwen goed gezind te houden, zij gebruiken de
kleurstof om hun natuurzijde te verven. Dit is zuiver een hobby".
Hebben jullie enig bezwaar dat ik foto's maak?
"Ga gerust je gang man".




















De geschiedenis herhaalt zich.


***


De introductie van de cochenille insect (het nieuwe goud) uit Mexico begon in 1825 en werden
de eerste systematische experimenten van acclimatisatie gerealiseerd. Aanvankelijk ondersteunde
de officiële instanties de cochenille-industrie met het oprichting van een handelsagentschap voor
de overname van de totale productie van het insect voor de prijs van 30 reales per 46 kg.
(omgerekend naar escudos en dan naar pesetas en vervolgens naar euro's zijn 30 reales
+/- 5 eurocent).

Er is dus niets nieuws onder de zon. Telkens er een nieuwe munteenheid geïntroduceerd werd
zijn ze in de korste keren veel minder waard dan de oude. Zo zullen er waarschijnlijk 10 nieuwe
zeuro's nodig zijn om 1 oude te kopen. Spanje kent dit spel maar al te goed. De Spaanse peseta
 devalueerde maar liefst viermaal in niet minder dan 3 jaar tijd. In september 1992 met 5 %, twee
maanden later op 22 november nog eens 6 %. Daarna volgde weer een devaluatie met 8 %
in mei 1993 en tenslotte op 6 maart 1995 met nog eens 7 %.
 
Het succes van de handel in het rode goud in de zestiger jaren van de 19de eeuw werd
omschreven als een stadium van productieve koorts. Het keerpunt kwam echter snel. Door
toedoen van de Frans-Pruisische oorlog, de opeenstapeling van de voorraden op de Europese
markten en de ontwikkeling van het chemische verf proces, aangekondigd op de wereld-
tentoonstelling van 1862 in Londen, brachten een progressieve daling van de prijs van de
 cochenille kleurstof met zich mee. Dit leidde tot een kolossale sociaal economische crisis op
de eilanden en voor La Palma in het bijzonder. De gevolgen van deze ramp waren onder andere
de ondergang van de kleine producenten, de toename van de werkloosheid, de daling van de
salarissen en de intensivering van de emigratie naar Cuba en Venezuela. In deze context van
voortdurende verslechtering was de schatplichtige druk op de volksklassen onhoudbaar en
manifesteerde er een algemeen verzet om nog belasting te betalen.

Waar heb ik dit tegenwoordig nog gehoord ...

Hier en daar op verwaarloosde stukjes grond naast antieke huisjes staan er schijfcactussen die
met witte vlekken en poeder zijn bedekt. Deze witte bolletjes zijn de "Cochinilla" Spaans voor
cochenilleluizen ook wel scharlakenluizen genoemd. Dit beestje werd in het begin van de 19de
eeuw vanuit Zuid-Amerika op La Palma ingevoerd. Enkele decenia lang heeft deze luis de rode
verfstof geleverd en alzo voor een inkomen van de lokale bevolking gezorgd, tot dat de
chemische industrie deze hoogwaardige kleurstof overbodig maakte. Analine was veel
goedkoper dan het oogsten, drogen en malen van cochelillaluizen tot rood poeder.
































Morgen verder ...

Schijfcactus (Opuntia ficus-indica)

***

Schijfcactussen ziet men hier massaal langs de wegen staan en eigenlijk een beetje overal. Voor
een of andere reden wordt er in de reisgidsen weinig aandacht besteed aan de tuna, Spaans voor
cactusvijg, woestijnvijg of vijg van Barbarije. Het is een vrucht van de cactussoort "Oppuntia
ficus-indica". De vruchten zijn rijp zodra de groene bedoornde vruchten geel of rood verkleuren.
De smaak is zoetig, soms aan de zure kant en lijkt enigszins op die van een peer, de rode hebben
een aparte smaak en zijn heel zoet. Men eet de pitjes mee op. De kleine doorns hebben
weerhaakjes en kunnen bij mensen een geïrriteerde huid veroorzaken.

Een goede manier om een cactusvijg te eten,
zie: 
https://blog.seniorennet.be/schetsblog/archief.php?startdatum=1222639201&stopdatum=1222725601











Op onderstaande foto kan men goed zien dat vanwege de droogte dit jaar de cactusschijven er
slap bijhangen, ook ziet men hier en daar een witte veeg, dat is de befaamde cochenille, een
beestje waar we het morgen over hebben.














Deze knalrode "tunas" staan in onze tuin en zijn een waarlijke delicatesse!

Nikonische bosgeesten.

**

Om bosgeesten tegen te komen moet je tijdens de wandeling neerhurken bij de kleine
natuurwonderen en kijken naar de subtiele kleurverschillen van rots- en korstmossen.




Aandacht vergt aandacht




On the road into the wild ...




Van niets iets maken














Door de verbondenheid met mijn electronische middelen kan ik primitief gaan.

Zondag