ZONSONDERGANG - ISLA LA PALMA

Verweerd
Verbleekt
Verschoten
Versleten

Geschoten
in de smalle straatje van El Puerto de Tazacorte.

Gedurende de uitbarsting van de vulkaan Teneguía (1971) ontwikkelden zich twee grote lava-
stromen. Een in westelijke richting en een naar de zuidelijk gelegen Faro. Tengevolge van het
grote hoogteverschil bereikte de westelijke kolkende lavarivier de zee al vrij vlug. Door de
werking van het water van de oceaan met de gloeiende vulkaanslakken werd de lava op een
bepaalde plaats opeen geworpen. Zo vormde zich nieuw land. Een strand met de toepasselijke
naam "Playa Nueva" (nieuw strand). Meer dan veertig jaar later kan men zich goed voorstellen;
Het inferno dat de impact van de gloeiende lava met de oceaan veroorzaakte. De overige
vulkanen zijn van oudere datum. De Cumbre Vieja vormt een keten van 120 kraters en kegels
die als een ruggegraat van de Caldera de Taburiente naar de zuidelijke punt van het eiland loopt.
In de laatste vijfhonderd jaar zijn hier zeven vulkanen actief geweest. Lavastromen van diverse
erupties strekken zich uit richting de oceaan, waar de lavarivieren in zee delta's hebben
gevormd. Het vlieveld van Santa Cruz de La Palma ligt op zo'n lavadelta.
 













































Droedel tijdens de lunch met een beetje koffie gemorst uit de thermos ;-)

De lucht deze morgen was nog indrukwekkender dan gisteren. Het was een beetje vroeger dan
gisteren en de opkomende zon kleurde de wolken. Er is weersverandering op komst, maar of er
een buitje voor ons bij zit? Dat is nog maar de vraag. Hoop doet leven
Een dagje regen is nu van levensbelang voor het eiland.




































Ik had m'n rug nog niet gedraaid of het was weer een gans ander landschap.

360 graden uitzicht vanaf mijn dak

***

Gisterenmorgen zag ik vanuit het keukenraam schapenwolkjes aan de hemel. Ik ging op het
dakterras voor meer en daar kreeg ik een 360 graden ervaring. Er waren halo's, allerlei
verschillende vormen wolken, kleuren en plekken. Ik wist niet waar eerst te kijken.
Wereldwonderen bestaan

Zeerover oorring.

***

Om in conditie te blijven is wandelen een goede discipline. Indien je dan nog dicht aan de zee
woont, heb je de mogelijkheid om als bijhobby het strand af te speuren op zoek naar "schatten".
Allerlei dingen zoals drijfhout, zeeglas, zeeijzer, schelpen en fossielen, oude munten en kogel-
hulzen en nog veel meer bijzonders dat aanspoelt op het strand. Als strandjutter wordt je dus
verzamelaar. Gisteren vond ik wel iets buitengewoon zeldzaam; Een gouden oorbel van een
boekanier of een piraat? wie zal het zeggen? ;-)

Het dragen van een gouden oorring door piraten werd als een soort verzekering beschouwd.
Als de zeerover verdrinkt en ergens aanspoeld op een bewoond eiland, dan zou de verkoop van
de oorring de begrafenis kunnen bekostigen.

Op het strand van Tazacorte.

***

Een vroeg in de ochtend oceaangolf.

Het was nog redelijk vroeg in de ochtend en we zaten op het terras aan het ontbijt.
"Kijk eens! Daar ginder in de tuin. Hoe uitbundig die cactus bloeit!" Riep mijn "Wanenonlie".
Twee tellen later waren we beiden aan't 'fotogrageren' ;-) en niet alleen de zeldzame bloemen
maar ook mekaar . Men noemt deze cactusbloem de koningin van de nacht. De bloem opent
zich 's nachts en wordt bestoven door vleermuisjes. 's Morgens blijven ze nog een tijdje open
maar tegen de middag vallen ze reeds slap. Begrijpelijk dat we er als de pinken bij waren om
ze te fotograferen.

Zondag.

Een bloementuiltje voor je verjaardag.

Adam en Eva in het Paradijs.

***

Naaktrecreatie is niet toegestaan op de toeristische stranden van La Palma. Evengoed is er wel
een nudistenstrandje aan de westkant van het eiland met de weinig toepasselijke naam "Playa
de Las Monjas", letterlijk vertaald; "Strand van de Nonnen".

Zwemmen in de oceaan is niet zonder gevaar. Het gebeurt dat toeristen om het leven komen door
de sterkte van de stroming te onderschatten. Niet zelden gaat het hierbij om jonge geoefende
zwemmers die zichzelf overschatten.

In 1868 bedroeg de oogst karmijnpoeder op de Canarische Eilanden nog 6 miljoen pond. Vanaf
1830 nam de vraag naar karmijn kleurstof een enorme vlucht. Rond 1870 luidde de ontwikkeling
van de synthetische kleurstoffen de ondergang van het cochenille tijdperk in. Gelukkig had rond
die tijd  de banaan reeds zij  intrede gemaakt. Toch voerde de Canarische Eilanden in het begin
 van de zestiger jaren van verleden eeuw nog 25 ton van dit rode poeder uit, vooral naar
alternatieve kosmetische fabrikanten voor het fabriceren van rode lippenstift (Nog steeds de
gezondste kleurstof) en ook naar de suikerbakkers, de drankindustrie (Campari) de wolververs
en de farmaceutische industrie (hoestdranken). Heden is de luizentaak nog voorbehouden aan
hobbyisten en ambachtelijke teinturiers. Het pigment wordt steeds minder gebruikt om voedsel
te kleuren omdat er tegenwoordig vervangers zijn die meer kleurvast zijn dan de natuurlijke
cochinelle, namelijk de kleurstof E 124 (kunstmatig cochinellerood A).






























Het pletten van de luizen geeft onmiddelijk een rode kleurstof af maar levert geen kleurvast
pigment op. Met het opdrogen wordt het rood donkerder en de kleur verdwijnt (zie eerste
droedel). Afhankelijk van de gebruikte luizensoort en het fabricageprocédé kunnen kleurvariaties
optreden. De luizen moeten eerst gedroogd en gemalen worden en zonder toevoeging van tin of
aluin veranderd en verbleekt de kleur snel.

Hey mannen! Wat zijn jullie aan 't doen?
"Wij zijn deze luizen aan't verzamelen voor onze vrouwen".
Verdienen jullie daar geld mee?
"Ach nee, we doen dit vuile werkje om onze vrouwen goed gezind te houden, zij gebruiken de
kleurstof om hun natuurzijde te verven. Dit is zuiver een hobby".
Hebben jullie enig bezwaar dat ik foto's maak?
"Ga gerust je gang man".




















De geschiedenis herhaalt zich.


***


De introductie van de cochenille insect (het nieuwe goud) uit Mexico begon in 1825 en werden
de eerste systematische experimenten van acclimatisatie gerealiseerd. Aanvankelijk ondersteunde
de officiële instanties de cochenille-industrie met het oprichting van een handelsagentschap voor
de overname van de totale productie van het insect voor de prijs van 30 reales per 46 kg.
(omgerekend naar escudos en dan naar pesetas en vervolgens naar euro's zijn 30 reales
+/- 5 eurocent).

Er is dus niets nieuws onder de zon. Telkens er een nieuwe munteenheid geïntroduceerd werd
zijn ze in de korste keren veel minder waard dan de oude. Zo zullen er waarschijnlijk 10 nieuwe
zeuro's nodig zijn om 1 oude te kopen. Spanje kent dit spel maar al te goed. De Spaanse peseta
 devalueerde maar liefst viermaal in niet minder dan 3 jaar tijd. In september 1992 met 5 %, twee
maanden later op 22 november nog eens 6 %. Daarna volgde weer een devaluatie met 8 %
in mei 1993 en tenslotte op 6 maart 1995 met nog eens 7 %.
 
Het succes van de handel in het rode goud in de zestiger jaren van de 19de eeuw werd
omschreven als een stadium van productieve koorts. Het keerpunt kwam echter snel. Door
toedoen van de Frans-Pruisische oorlog, de opeenstapeling van de voorraden op de Europese
markten en de ontwikkeling van het chemische verf proces, aangekondigd op de wereld-
tentoonstelling van 1862 in Londen, brachten een progressieve daling van de prijs van de
 cochenille kleurstof met zich mee. Dit leidde tot een kolossale sociaal economische crisis op
de eilanden en voor La Palma in het bijzonder. De gevolgen van deze ramp waren onder andere
de ondergang van de kleine producenten, de toename van de werkloosheid, de daling van de
salarissen en de intensivering van de emigratie naar Cuba en Venezuela. In deze context van
voortdurende verslechtering was de schatplichtige druk op de volksklassen onhoudbaar en
manifesteerde er een algemeen verzet om nog belasting te betalen.

Waar heb ik dit tegenwoordig nog gehoord ...

Hier en daar op verwaarloosde stukjes grond naast antieke huisjes staan er schijfcactussen die
met witte vlekken en poeder zijn bedekt. Deze witte bolletjes zijn de "Cochinilla" Spaans voor
cochenilleluizen ook wel scharlakenluizen genoemd. Dit beestje werd in het begin van de 19de
eeuw vanuit Zuid-Amerika op La Palma ingevoerd. Enkele decenia lang heeft deze luis de rode
verfstof geleverd en alzo voor een inkomen van de lokale bevolking gezorgd, tot dat de
chemische industrie deze hoogwaardige kleurstof overbodig maakte. Analine was veel
goedkoper dan het oogsten, drogen en malen van cochelillaluizen tot rood poeder.
































Morgen verder ...

Schijfcactus (Opuntia ficus-indica)

***

Schijfcactussen ziet men hier massaal langs de wegen staan en eigenlijk een beetje overal. Voor
een of andere reden wordt er in de reisgidsen weinig aandacht besteed aan de tuna, Spaans voor
cactusvijg, woestijnvijg of vijg van Barbarije. Het is een vrucht van de cactussoort "Oppuntia
ficus-indica". De vruchten zijn rijp zodra de groene bedoornde vruchten geel of rood verkleuren.
De smaak is zoetig, soms aan de zure kant en lijkt enigszins op die van een peer, de rode hebben
een aparte smaak en zijn heel zoet. Men eet de pitjes mee op. De kleine doorns hebben
weerhaakjes en kunnen bij mensen een geïrriteerde huid veroorzaken.

Een goede manier om een cactusvijg te eten,
zie: 
https://blog.seniorennet.be/schetsblog/archief.php?startdatum=1222639201&stopdatum=1222725601











Op onderstaande foto kan men goed zien dat vanwege de droogte dit jaar de cactusschijven er
slap bijhangen, ook ziet men hier en daar een witte veeg, dat is de befaamde cochenille, een
beestje waar we het morgen over hebben.














Deze knalrode "tunas" staan in onze tuin en zijn een waarlijke delicatesse!

Nikonische bosgeesten.

**

Om bosgeesten tegen te komen moet je tijdens de wandeling neerhurken bij de kleine
natuurwonderen en kijken naar de subtiele kleurverschillen van rots- en korstmossen.




Aandacht vergt aandacht




On the road into the wild ...




Van niets iets maken














Door de verbondenheid met mijn electronische middelen kan ik primitief gaan.

Zondag

Zwart lintje voor Puerto Naos.

***

Gisterochtend voor de afwisseling naar Puerto Naos geweest om een kijkje te nemen naar de
werken aan de nieuwe promenade. In weerwil van de crisis gaan de werken gestaag verder.
Alhoewel de Canarische Eilanden vrijdag ll in totaal 756,8 miljoen euro hebben gevraagd aan
de centrale regering om hun schulden en rekeningen te kunnen betalen.

Aangekomen aan de Mirador de Las Hoyas kon ik goed het zustereiland El Hierro zien liggen.
Het eiland is momenteel aan't stijgen door vulkanische activiteiten, maar met het blote oog zie
je daar natuurlijk niets van ;-)))




De boulevard van Puerto Naos geeft blijk van een rouwproces en draagt een zwart lintje ;-)




Sin Barreras.
"Een zomer zonder hekken" staat er op de aangebrachte kennisgeving. Momenteel is de boulevard
één grote versperring. Ik moest wel even glimlachen.




Niet de moment voor een appartementje op de zeedijk te huren om vakantie te vieren. Veel stof
en getakketakketak van de betonhamers. Ontbijt op het terras met zand tussen de tanden ;-)




"De rots" trekt zich er niets van aan.




Voor alle duidelijkheid, deze bijzondere evenwichtige steenmannetjes zijn niet door mij gemaakt
maar zijn van de vaste hand van de man die de ligstoelen verhuurt op het strand. Hij heeft
waarschijnlijk meer tijd nu door minder toeristen en dagjesmensen tengevolge van de werken.
Het was nog vroeg en de steenmannetjes zijn waarschijnlijk al van de dag ervoor.









Een gezicht

Wonen met passie in de lava.

***

Het pad aflopen vanaf El Remo naar het strand van La Florida is steeds een belevenis. Het was
nog vroeg in de ochtend, geen mensen, een nieuwe dag begon, het was stil en je hoorde het
grindpad knarsen onder je stappers. Midden in de lavastroom stond een onderkomen. De hemel
was al enigzins verlicht maar de zon bevond zich nog achter de kim. De ochtendschemering aan
deze kant van het eiland duurt langer want tussen het oosten (waar de zon opkomt) en hier
ligt de bergketen Cumbre Nueva. Ik maakte enkele foto's. Het was helder weer maar de lucht
was nog geel. Ik nam me voor om later die dag terug te keren en het pad te zoeken dat leidt naar
het mysterieuze onderkomen. 















Ik vond de toegang. Langsheen een terrasje met planten leidde een pad naar het "vakantiehuisje"
dat verder niets bijzonders was. Maar een grenadilla die verwant is aan de passievrucht maakte
het plaatje compleet, : "Wonen met passie in de lava"







Ook "de verleiding" is onlosmakelijk verbonden met deze vrucht. Er wordt zelfs beweerd dat de
granaatappelboom dezelfde is als de boom der kennis van goed en kwaad uit het bijbelboek
genesis. Het zou de granaatappel zijn geweest die tot de verbanning van Adam en Eva uit het
aardsparadijs heeft geleid.

De Hondeneilanden.

***

In de eerste eeuw van onze jaartelling zou koning Juba van Mauretanië uit handelsoverwegingen
een poging gedaan hebben de Canarische eilanden te veroveren. De expeditie was echter geen
succes geworden, dankzij het kordate optreden van de honden der Guanchen.

De Romeinse schrijver en natuurvorser Plinius de Oudere, die in 79 de dood vond tijdens de
uitbarsting van de Vesuvius, beschreef deze honden in zijn "Naturalis Historia" als groot, waaks
en sterk. Het volksgeloof heeft er later vervaarlijke bloedhonden van gemaakt, wild als tijgers en
groot als jonge olifanten.

Juba II had waarschijnlijk een sprookje verzonnen om daarmee de Romeinen af te schrikken als
ze de eilanden ooit zouden willen veroveren. Toen zijn vloot de kusten van de eilanden naderde,
hadden zijn soldaten, volgens het verhaal, het woedend geblaf gehoord van duizenden bloed-
honden. Dat blaffen was niet bedoeld als welkomstgroet, maar als een waarschuwing niet aan
land te gaan.

Zijn verhaal had succes. En Plinius, die de eilanden nooit heeft bezocht (hij had het verhaal uit
de tweede hand) vond er aanleiding in om aan de bestaande naam van Gelukzalige Eilanden een
nieuwe toe te voegen, namelijk die van Canaria of Insulae Canum, hetgeen betekent Honden
Eilanden ( Het Latijnse woord canis betekent hond). Deze naam werd later door de Spanjaarden
verbasterd tot Islas Canarias, Canarische Eilanden zoals ze nu nog heten. 

We kunnen veilig aannemen dat de honden van Plinius nooit hebben bestaan. Wel zijn er op de
eilanden, op La Palma vooral, heel wat goedmoedig lijkende honden (althans 25 jaar geleden);
ze hebben veel weg van Deense doggen en kunnen 's nachts geweldig tekeer gaan, misschien
wel om de naamgeving van hun archipel in herinnering te houden.
Bron: Dominicus Reeks.





Vandaag 4 october 2012 Dierendag.