EARLY MORNING OCEAN WAVE - TAZACORTE

Het was nog redelijk vroeg in de ochtend en we zaten op het terras aan het ontbijt.
"Kijk eens! Daar ginder in de tuin. Hoe uitbundig die cactus bloeit!" Riep mijn "Wanenonlie".
Twee tellen later waren we beiden aan't 'fotogrageren' ;-) en niet alleen de zeldzame bloemen
maar ook mekaar . Men noemt deze cactusbloem de koningin van de nacht. De bloem opent
zich 's nachts en wordt bestoven door vleermuisjes. 's Morgens blijven ze nog een tijdje open
maar tegen de middag vallen ze reeds slap. Begrijpelijk dat we er als de pinken bij waren om
ze te fotograferen.

Zondag.

Een bloementuiltje voor je verjaardag.

Adam en Eva in het Paradijs.

***

Naaktrecreatie is niet toegestaan op de toeristische stranden van La Palma. Evengoed is er wel
een nudistenstrandje aan de westkant van het eiland met de weinig toepasselijke naam "Playa
de Las Monjas", letterlijk vertaald; "Strand van de Nonnen".

Zwemmen in de oceaan is niet zonder gevaar. Het gebeurt dat toeristen om het leven komen door
de sterkte van de stroming te onderschatten. Niet zelden gaat het hierbij om jonge geoefende
zwemmers die zichzelf overschatten.

In 1868 bedroeg de oogst karmijnpoeder op de Canarische Eilanden nog 6 miljoen pond. Vanaf
1830 nam de vraag naar karmijn kleurstof een enorme vlucht. Rond 1870 luidde de ontwikkeling
van de synthetische kleurstoffen de ondergang van het cochenille tijdperk in. Gelukkig had rond
die tijd  de banaan reeds zij  intrede gemaakt. Toch voerde de Canarische Eilanden in het begin
 van de zestiger jaren van verleden eeuw nog 25 ton van dit rode poeder uit, vooral naar
alternatieve kosmetische fabrikanten voor het fabriceren van rode lippenstift (Nog steeds de
gezondste kleurstof) en ook naar de suikerbakkers, de drankindustrie (Campari) de wolververs
en de farmaceutische industrie (hoestdranken). Heden is de luizentaak nog voorbehouden aan
hobbyisten en ambachtelijke teinturiers. Het pigment wordt steeds minder gebruikt om voedsel
te kleuren omdat er tegenwoordig vervangers zijn die meer kleurvast zijn dan de natuurlijke
cochinelle, namelijk de kleurstof E 124 (kunstmatig cochinellerood A).






























Het pletten van de luizen geeft onmiddelijk een rode kleurstof af maar levert geen kleurvast
pigment op. Met het opdrogen wordt het rood donkerder en de kleur verdwijnt (zie eerste
droedel). Afhankelijk van de gebruikte luizensoort en het fabricageprocédé kunnen kleurvariaties
optreden. De luizen moeten eerst gedroogd en gemalen worden en zonder toevoeging van tin of
aluin veranderd en verbleekt de kleur snel.

Hey mannen! Wat zijn jullie aan 't doen?
"Wij zijn deze luizen aan't verzamelen voor onze vrouwen".
Verdienen jullie daar geld mee?
"Ach nee, we doen dit vuile werkje om onze vrouwen goed gezind te houden, zij gebruiken de
kleurstof om hun natuurzijde te verven. Dit is zuiver een hobby".
Hebben jullie enig bezwaar dat ik foto's maak?
"Ga gerust je gang man".




















De geschiedenis herhaalt zich.


***


De introductie van de cochenille insect (het nieuwe goud) uit Mexico begon in 1825 en werden
de eerste systematische experimenten van acclimatisatie gerealiseerd. Aanvankelijk ondersteunde
de officiële instanties de cochenille-industrie met het oprichting van een handelsagentschap voor
de overname van de totale productie van het insect voor de prijs van 30 reales per 46 kg.
(omgerekend naar escudos en dan naar pesetas en vervolgens naar euro's zijn 30 reales
+/- 5 eurocent).

Er is dus niets nieuws onder de zon. Telkens er een nieuwe munteenheid geïntroduceerd werd
zijn ze in de korste keren veel minder waard dan de oude. Zo zullen er waarschijnlijk 10 nieuwe
zeuro's nodig zijn om 1 oude te kopen. Spanje kent dit spel maar al te goed. De Spaanse peseta
 devalueerde maar liefst viermaal in niet minder dan 3 jaar tijd. In september 1992 met 5 %, twee
maanden later op 22 november nog eens 6 %. Daarna volgde weer een devaluatie met 8 %
in mei 1993 en tenslotte op 6 maart 1995 met nog eens 7 %.
 
Het succes van de handel in het rode goud in de zestiger jaren van de 19de eeuw werd
omschreven als een stadium van productieve koorts. Het keerpunt kwam echter snel. Door
toedoen van de Frans-Pruisische oorlog, de opeenstapeling van de voorraden op de Europese
markten en de ontwikkeling van het chemische verf proces, aangekondigd op de wereld-
tentoonstelling van 1862 in Londen, brachten een progressieve daling van de prijs van de
 cochenille kleurstof met zich mee. Dit leidde tot een kolossale sociaal economische crisis op
de eilanden en voor La Palma in het bijzonder. De gevolgen van deze ramp waren onder andere
de ondergang van de kleine producenten, de toename van de werkloosheid, de daling van de
salarissen en de intensivering van de emigratie naar Cuba en Venezuela. In deze context van
voortdurende verslechtering was de schatplichtige druk op de volksklassen onhoudbaar en
manifesteerde er een algemeen verzet om nog belasting te betalen.

Waar heb ik dit tegenwoordig nog gehoord ...

Hier en daar op verwaarloosde stukjes grond naast antieke huisjes staan er schijfcactussen die
met witte vlekken en poeder zijn bedekt. Deze witte bolletjes zijn de "Cochinilla" Spaans voor
cochenilleluizen ook wel scharlakenluizen genoemd. Dit beestje werd in het begin van de 19de
eeuw vanuit Zuid-Amerika op La Palma ingevoerd. Enkele decenia lang heeft deze luis de rode
verfstof geleverd en alzo voor een inkomen van de lokale bevolking gezorgd, tot dat de
chemische industrie deze hoogwaardige kleurstof overbodig maakte. Analine was veel
goedkoper dan het oogsten, drogen en malen van cochelillaluizen tot rood poeder.
































Morgen verder ...

Schijfcactus (Opuntia ficus-indica)

***

Schijfcactussen ziet men hier massaal langs de wegen staan en eigenlijk een beetje overal. Voor
een of andere reden wordt er in de reisgidsen weinig aandacht besteed aan de tuna, Spaans voor
cactusvijg, woestijnvijg of vijg van Barbarije. Het is een vrucht van de cactussoort "Oppuntia
ficus-indica". De vruchten zijn rijp zodra de groene bedoornde vruchten geel of rood verkleuren.
De smaak is zoetig, soms aan de zure kant en lijkt enigszins op die van een peer, de rode hebben
een aparte smaak en zijn heel zoet. Men eet de pitjes mee op. De kleine doorns hebben
weerhaakjes en kunnen bij mensen een geïrriteerde huid veroorzaken.

Een goede manier om een cactusvijg te eten,
zie: 
https://blog.seniorennet.be/schetsblog/archief.php?startdatum=1222639201&stopdatum=1222725601











Op onderstaande foto kan men goed zien dat vanwege de droogte dit jaar de cactusschijven er
slap bijhangen, ook ziet men hier en daar een witte veeg, dat is de befaamde cochenille, een
beestje waar we het morgen over hebben.














Deze knalrode "tunas" staan in onze tuin en zijn een waarlijke delicatesse!

Nikonische bosgeesten.

**

Om bosgeesten tegen te komen moet je tijdens de wandeling neerhurken bij de kleine
natuurwonderen en kijken naar de subtiele kleurverschillen van rots- en korstmossen.




Aandacht vergt aandacht




On the road into the wild ...




Van niets iets maken














Door de verbondenheid met mijn electronische middelen kan ik primitief gaan.

Zondag

Zwart lintje voor Puerto Naos.

***

Gisterochtend voor de afwisseling naar Puerto Naos geweest om een kijkje te nemen naar de
werken aan de nieuwe promenade. In weerwil van de crisis gaan de werken gestaag verder.
Alhoewel de Canarische Eilanden vrijdag ll in totaal 756,8 miljoen euro hebben gevraagd aan
de centrale regering om hun schulden en rekeningen te kunnen betalen.

Aangekomen aan de Mirador de Las Hoyas kon ik goed het zustereiland El Hierro zien liggen.
Het eiland is momenteel aan't stijgen door vulkanische activiteiten, maar met het blote oog zie
je daar natuurlijk niets van ;-)))




De boulevard van Puerto Naos geeft blijk van een rouwproces en draagt een zwart lintje ;-)




Sin Barreras.
"Een zomer zonder hekken" staat er op de aangebrachte kennisgeving. Momenteel is de boulevard
één grote versperring. Ik moest wel even glimlachen.




Niet de moment voor een appartementje op de zeedijk te huren om vakantie te vieren. Veel stof
en getakketakketak van de betonhamers. Ontbijt op het terras met zand tussen de tanden ;-)




"De rots" trekt zich er niets van aan.




Voor alle duidelijkheid, deze bijzondere evenwichtige steenmannetjes zijn niet door mij gemaakt
maar zijn van de vaste hand van de man die de ligstoelen verhuurt op het strand. Hij heeft
waarschijnlijk meer tijd nu door minder toeristen en dagjesmensen tengevolge van de werken.
Het was nog vroeg en de steenmannetjes zijn waarschijnlijk al van de dag ervoor.









Een gezicht

Wonen met passie in de lava.

***

Het pad aflopen vanaf El Remo naar het strand van La Florida is steeds een belevenis. Het was
nog vroeg in de ochtend, geen mensen, een nieuwe dag begon, het was stil en je hoorde het
grindpad knarsen onder je stappers. Midden in de lavastroom stond een onderkomen. De hemel
was al enigzins verlicht maar de zon bevond zich nog achter de kim. De ochtendschemering aan
deze kant van het eiland duurt langer want tussen het oosten (waar de zon opkomt) en hier
ligt de bergketen Cumbre Nueva. Ik maakte enkele foto's. Het was helder weer maar de lucht
was nog geel. Ik nam me voor om later die dag terug te keren en het pad te zoeken dat leidt naar
het mysterieuze onderkomen. 















Ik vond de toegang. Langsheen een terrasje met planten leidde een pad naar het "vakantiehuisje"
dat verder niets bijzonders was. Maar een grenadilla die verwant is aan de passievrucht maakte
het plaatje compleet, : "Wonen met passie in de lava"







Ook "de verleiding" is onlosmakelijk verbonden met deze vrucht. Er wordt zelfs beweerd dat de
granaatappelboom dezelfde is als de boom der kennis van goed en kwaad uit het bijbelboek
genesis. Het zou de granaatappel zijn geweest die tot de verbanning van Adam en Eva uit het
aardsparadijs heeft geleid.

De Hondeneilanden.

***

In de eerste eeuw van onze jaartelling zou koning Juba van Mauretanië uit handelsoverwegingen
een poging gedaan hebben de Canarische eilanden te veroveren. De expeditie was echter geen
succes geworden, dankzij het kordate optreden van de honden der Guanchen.

De Romeinse schrijver en natuurvorser Plinius de Oudere, die in 79 de dood vond tijdens de
uitbarsting van de Vesuvius, beschreef deze honden in zijn "Naturalis Historia" als groot, waaks
en sterk. Het volksgeloof heeft er later vervaarlijke bloedhonden van gemaakt, wild als tijgers en
groot als jonge olifanten.

Juba II had waarschijnlijk een sprookje verzonnen om daarmee de Romeinen af te schrikken als
ze de eilanden ooit zouden willen veroveren. Toen zijn vloot de kusten van de eilanden naderde,
hadden zijn soldaten, volgens het verhaal, het woedend geblaf gehoord van duizenden bloed-
honden. Dat blaffen was niet bedoeld als welkomstgroet, maar als een waarschuwing niet aan
land te gaan.

Zijn verhaal had succes. En Plinius, die de eilanden nooit heeft bezocht (hij had het verhaal uit
de tweede hand) vond er aanleiding in om aan de bestaande naam van Gelukzalige Eilanden een
nieuwe toe te voegen, namelijk die van Canaria of Insulae Canum, hetgeen betekent Honden
Eilanden ( Het Latijnse woord canis betekent hond). Deze naam werd later door de Spanjaarden
verbasterd tot Islas Canarias, Canarische Eilanden zoals ze nu nog heten. 

We kunnen veilig aannemen dat de honden van Plinius nooit hebben bestaan. Wel zijn er op de
eilanden, op La Palma vooral, heel wat goedmoedig lijkende honden (althans 25 jaar geleden);
ze hebben veel weg van Deense doggen en kunnen 's nachts geweldig tekeer gaan, misschien
wel om de naamgeving van hun archipel in herinnering te houden.
Bron: Dominicus Reeks.





Vandaag 4 october 2012 Dierendag.

De huidige Canarische dwergbanaan is rond 1900 uit het toenmalige Frans Indochina over-
gebracht naar de archipel. Men noemt ze de Cavendishii of Cavendish-banaan en ze is lekkerder
sappiger en smakelijker dan de in Noord-Europa geïmporteerde langere "Goldfinger" banaan die
duidelijk meer een appel of rapensmaak heeft. De bananenteelt op La Palma is gericht op de
export naar het vaste land van Spanje maar heeft moeite om verder door te dringen naar het
noorden van Europa. Af en toe kan men daar wel een Canarisch banaantje op de kop tikken in
een delicatessen winkel. De concurentie met de grotere, aan de buitenkant mooiere en
goedkopere Amerikaanse banaan is te groot. Een tijdje geleden ontmoette ik iemand die mij 
vertelde: " Mijn kinderen lusten jullie banaantjes niet, ze zijn gewend aan de raapsmaak van 
onze Chiquitas en vinden de smaak van de Canarische banaantjes te sterk".

Ook dat nog ...
Ooit zat ik eens in een vliegtuig met een Belgische minister van Agalev (de groenen) en zij vroeg
me,: "Die sterke chemische smaak van jullie banaantjes, komt dat door het overdreven gebruik
van pesticiden?"

En tenslotte ...
Banaan is Arabisch voor "vinger".

 

Verweerde structuren en kleuren.

Ik zag in de uitstalraam van een parfumerie in Puerto Naos, een reklamebord over parfum van
het lifestyle merk "Carolina Herrera".  Deze modeontwerpster is geboren in Caracas en dus van
Venezuelaanse origin, zie: bijlage.
Een feit dat niet onopgemerkt voorbij gaat, hier op het eiland La Palma. Alleen al tussen '40 en
'75 van verleden eeuw emigreerden er meer dan 30.000 Palmeros naar Venezuela. De
Venezuelaanse sporen zijn over het hele eiland nog steeds te merken. Als we met Palmeros van
gedachten wisselen over Venezuela, spreken we over een tweede vaderland, en dit omdat de
meeste mannen vertrokken met de intentie terug te keren of later hun gezin over te laten komen.
Velen keerden terug naar hun geliefde eiland, vele anderen keerden nooit terug. Daarom heeft
bijna elk gezin op La Palma verwanten in Venezuela ... Maar ik dwaal nu een beetje te ver van
het onderwerp af ... Euh... Wat ik eigenlijk wou vertellen is dat ik een tijdje geleden iemand
zag voorbij peddelen op een surfbord, enkele dagen later zag ik dezelfde persoon vertrekken
vanaf het strand van Tazacorte. In combinatie met het reklamebord van "Carolina Herrera" dacht
ik,: "Dit is een nieuwe sport" en na enig googelen kreeg ik de bevestiging.
De sport heet Stand Up Paddle Surfing ...
Weer een nieuwe lifestyle








Stand up paddle surfing (ook wel suppen of peddelsurfen) is een vorm van golfsurfen op een
golfsurfplank met een lengte van minimaal tien voet (3 meter) en een peddel.




SUP staat voor Stand Up Paddle en is ontstaan in Hawaii. Surfleraren aldaar stonden op hun
board met een peddle om zo bij hun leerlingen te blijven en instructies te geven.









In tegenstelling tot gewoon golfsurfen, waar liggend of knielend met de armen gepeddeld wordt,
wordt bij een stand up paddle board gebruikgemaakt van een peddel. Deze peddel is zo'n 180 cm
tot 200 cm lang. De surfer staat daarbij op de surfplank. De peddel kan gemaakt zijn van hout,
van kunststof of van aluminium en is drijvend.
























De surfplank die gebruikt wordt is langer dan 3 meter en heeft een volume van minstens 80 liter,
om er voor te zorgen dat de golfsurfer stabiel genoeg op de plank kan staan zonder van de plank
af te vallen.




Standup paddle surfing kan gedaan worden in zowel grote golven, kleine golfjes als op binnenwater.

De dageraad van donderdag laatstleden.

***

Al maanden lang had het niet meer geregend. OK! We hebben hier een droogseizoen maar
ditmaal wel extreem lang. Het groene eiland is het gele eiland geworden. Volgens de weer-
berichten zouden we van woensdag op donderdag laatstleden een nachtje en een morgend
100% regen krijgen . Tijdens de dageraad kregen we welgeteld tien minuten hemelwater.
De week die komt voorspellen ze nog wat regen ... Duimen maar.

Mar de fondo.

***

 Ze komen en gaan de golven van de oceaan.

 ***

De oceaangolven zijn een van de krachtigste natuurlijke verschijnselen op onze planeet.
Ze hebben een aanzienlijke invloed op de vorm van de kusten. De golven die ontstaan in de
brandingszone breken op de kust en transporteren grote hoeveelheden zand en andere
sendimenten. Essentieel voor de opbouw van de stranden, maar soms wordt het strand bijna
totaal terug meegesleurd in zee.