Woensdag 20 juli 2011
COSTA DE HISCAGUAN II - ISLA LA PALMA
Alleen per bootje bereikbaar
Het natuurmonument Costa de Hiscaguán (2)
De kusten in het noorden van La Palma rijzen honderden meters boven de Antlantische Oceaan
uit. In de winter beitelt de reusachtige branding monsters uit in de basalt stenen kliffen. In de
zomer kan men de meeste schelpvormige strandjes die verscholen liggen tussen de geribbelde
kliffen alleen per bootje benaderen.
Het zweet parelde gestaag vanonder mijn hoedrand op het geitenpad tussen de rotswand en de
diepte. 200 meter boven de glinsterende zeespiegel stopte het pad. Althans voor mij, want verder
durfde ik niet, het pad was afgebrokkeld en gedeeltelijk naar beneden gestort. Ik keek in de diepe
afgrond. Voor Palmeros is het hun thuis, een plek om te vissen en op het strand een visje te
roosteren tussen twee keien met wat drijfhout als brandstof.
De noordwest kust van het eiland staat bekend om zijn schoonheid en is het resultaat van erosie
als gevolg van oceaan, weer en wind. Sommige strandjes zijn alleen in de zomer tijdens een
kalme zee breikbaar, andere dan weer via een duizelingwekkend geitenpad, maar hier moest
ik terugkeren. Tijdens de klim terug naar boven waar de auto stond zong ik een deuntje,
klimmen is nu niet zo direct mijn ding ;-) Toch had ik genoten van mijn tocht en van het weids
zicht over de oceaan en de kliffen.
Het natuurmonument Costa de Hiscaguán (2)
De kusten in het noorden van La Palma rijzen honderden meters boven de Antlantische Oceaan
uit. In de winter beitelt de reusachtige branding monsters uit in de basalt stenen kliffen. In de
zomer kan men de meeste schelpvormige strandjes die verscholen liggen tussen de geribbelde
kliffen alleen per bootje benaderen.
Het zweet parelde gestaag vanonder mijn hoedrand op het geitenpad tussen de rotswand en de
diepte. 200 meter boven de glinsterende zeespiegel stopte het pad. Althans voor mij, want verder
durfde ik niet, het pad was afgebrokkeld en gedeeltelijk naar beneden gestort. Ik keek in de diepe
afgrond. Voor Palmeros is het hun thuis, een plek om te vissen en op het strand een visje te
roosteren tussen twee keien met wat drijfhout als brandstof.
De noordwest kust van het eiland staat bekend om zijn schoonheid en is het resultaat van erosie
als gevolg van oceaan, weer en wind. Sommige strandjes zijn alleen in de zomer tijdens een
kalme zee breikbaar, andere dan weer via een duizelingwekkend geitenpad, maar hier moest
ik terugkeren. Tijdens de klim terug naar boven waar de auto stond zong ik een deuntje,
klimmen is nu niet zo direct mijn ding ;-) Toch had ik genoten van mijn tocht en van het weids
zicht over de oceaan en de kliffen.