Dinsdag 7 februari 2012
EEN RITUELE DODENHERDENKING
Het verwerken van verdriet in een rouwproces
of vragen staat vrij.
***
Die dag ... Het was nog vroeg, de zon verscheen nog maar net over de kim van de Cumbre toen
ik begon aan mijn ochtendwandeling op zoek naar zeeglas. De branding had enkele rozen op het
strand geworpen. Het gebeurt wel vaker dat ik bloemen op het strand vind ... " Gisteravond bij
zonsondergang de as van een geliefde vanaf een bootje uitgestrooid voor de kust met een bosje
bloemen erbij" ... Dacht ik zo. Een beetje verder zag ik een champanjekurk liggen. Nog enkele
tientallen meters verder, de fles, rechtopstaand in een gegraven kuiltje. Dit was een dodenaltaar
geplaatst op het strand, een soort rituele offergave bestaande uit, : Een ontkurkte voor driekwart
volle fles schuimwijn. Op een bed van gekleurde steentjes lag gespreid een toiletzak, spiegeltje,
kam, blauwe nagellak, parfum, armband met oorbellen, vijf uitgebrande theelichtjes en een
windjammer, zinnebeeld voor een reis in het hiernamaals om al jammerend de aardse met de
kosmische energie te verbinden.
Emigranten die verleden eeuw terugkeerden vanuit Cuba en Venezuela hebben ook de Zuid-
Amerikaanse ziel meegebracht. Van de Indianen en de negerslaven hadden ze de betovering
van de dood als bron van het leven geleerd. Daarnaast hebben de Palmeros de zin voor de
macabere grap overgenomen. Voor mij als buitenstaander is Voodoo een exotisch mengsel van
tovermiddelen en magische rituelen zonder rationele verklaring. Daar waar de dood in de
Westerse maatschappij een beladen onderwerp is met de nodige taboes is hier op het strand
feest gevierd met de nodige atributen.
Er stak een briefje tussen de zeilen van de windjammer en nieuwsgierig zoals ik ben wou ik
weten wat er op stond,:
" Ik smeek je met heel mijn hart
en vraag voor mijn leven te veranderen
en me beter werk te schenken ".
En dan nog iets onleesbaar over "bananen"
(hoe kan het ook anders op ons bananeneiland ;-)
