Donderdag 22 maart 2012
DE AMERIKAANSE BIZON
De Noord-Amerikaans bizon
***
Er zijn mensen die uilen verzamelen. Schildpadden zijn ook een gewild verzamelobject.
Op een gegeven moment krijgen zij het door ... Het wordt een nooit eindigende odyssee langs
vlooienmarkten en rommelwinkels. Het werkt subversief, ontwrichtend en 'niet vol te houden'
en ze geven er dan op een bepaald moment de brui aan. Zo komen de uilen en de olifantjes
terug in de kringloopwinkels en op de rommelmarkten terecht.
Zo'n dertig, misschien wel veertig jaar geleden ben ik bij toeval begonnen met het verzamelen
van "bizons". Een verzamelwoede is het nooit geworden, simpelweg omdat de bizon niet
populair is onder de verzamelaars en dus economisch gezien geen gat in de markt is. De laatste
20 jaar hier op het eiland ben ik er maar eentje tegengekomen op de rastro van Argual, een
afgedankte Playmobil buffel met een gebroken hoorn. Wel heb ik tijdens wandelingen in de
bergen en op het strand enkele stenen gevonden die met behulp van enkele krassen verbluffend
goed gelijken op mijn verzamelobject.
De mens verzamelt, conserveert, archiveert, presenteert en extermineert.
De bizon staat symbool voor uitroeiing. De Amerikaanse bizon is bijna systematisch uitgeroeid.
In de pre-Europese tijd leefden er enorme kudden van naar schatting zestig miljoen bizons op de
vlakten en bossen van Noord-Amerika. Jaarlijks trokken ze in het voorjaar naar het noorden, in
het najaar naar het warmere zuiden. De jacht door de indianen betekende geen enkele bedreiging.
Maar in de 19e eeuw begon de grote slachting. De jagers organiseerden speciale bizon-jacht
treinen, van waaruit er dan op de kuddes geschoten kon worden. Het gevolg was dat de bizon
bijna werd uitgeroeid en zo werd de inheemse bevolking hun basisvoedsel ontnomen.
PS: De twee bizons in speksteen zijn gesneden door mijn "Wanenonlie".
