PICO DE LA CRUZ - ZICHT OP BARLOVENTO

Tijdens de ochtendwandeling een uitzonderlijk mooi stuk tea hout gevonden en mee naar huis
gesleurd. Mooi voor in de tuin of als decoratief element op het terras.

***

Tea
...... Geen houtworm die het waagt zijn tanden te zetten in tea (spreek uit thee-ja), zoals het
keiharde kernhout van de pijnboom liefdevol op de Canarische Eilanden wordt genoemd.
De pijnboom groeit dermate langzaam dat de cellen nog voordat ze helemaal tot ontwikkeling
zijn gekomen verstenen. En dat maakt het hout van de Canarische pijnboom ideaal voor het
bouwen van schepen en bruggen en voor het maken van meubels en huizen. Pas na 100 jaar
vormt een pijnboom (Pino Canariensis) voldoende hars om rond de kern het typische tea hout te
vormen. Een dikke oude pijnboom kan in de stam bestaan uit twee soorten hout. Het met hars
vol gezogen kernhout is de tea en het zachtere en blanke hout wordt op het eiland riga genoemd.
De teahouten planken waarvan de antieke voordeur van ons huis is gemaakt, zijn iets te ruim
afgezaagd. Om het roodbruine teahout is nog een randje riga zichtbaar. De riga is aangevreten
door de houtworm en het teahout is nog volledig onbeschadigd. Tea was zo geliefd dat er een
wet moest worden aangenomen om alle pijnbomen te beschermen tegen houtkap ..........

Zo beschrijft Siepko van

http://www.oceaanzicht.nl/

het hart, hard hout van de Canarische pijnboom
in zijn nieuwe "Reisgids La Palma"
(Ontdek de verbogen schatten van La Palma)

Vanaf het uiterste puntje in het zuiden van La Palma (zie gisteren) helemaal naar het
noordelijkste puntje van het eiland. Punta Juan Adalid of is het Punta Rabisca, ze liggen beide
ongeveer op dezelfde hoogte aan de Caleta de la Zorzita. Dit is een kreek in het verlengde van
de Barranco de Domingo Diaz die uitmond in zee. In dit gebiedje staan veel "Euphorbia" van
een soort die hier Tabaiba Dulce heet. Het lijkt alsof er een tuinarchitect is langs geweest,
niets is minder waar. Het is puur natuur in een streek met algehele stilte en totale eenzaamheid.

De laatste vulkaanuitbarsting op de Canarische Eilanden was die van de Teneguía op het eiland
La Palma en vond plaats op 26 october 1971. (Feitelijk was er nog een recentere, namelijk die
van de vulkaan El Hierro die onlangs onder het wateroppevlak van de oceaan plaats vond en
bijgevolg minder spectaculair was). De Teneguía spuwde langs twee belangrijke gaten lava uit.
Een in de richting van de zuidpunt van het eiland en een andere (waarop we ons bevinden) in
zuid-westelijke richting. Deze stroom bereikte de zee in de nacht van 26 op 27 october. De
volgende dagen wisselden de uitbarstingen van de vulkaan zich af met explosies die grote
hoeveelheden lapilli (korrelig fijn gesteente) en lavabommen over grote afstanden de lucht in
wierpen.


De vulkaan Teneguía op de achtergrond.







De uitgespuwde lavabrokken die meegesleurd worden in de lavastroom zijn heet en rijk aan
gassen, die gassen ontsnappen en laten de blokken exploderen waarbij scherpe lavapunten
achterbleven die de explosies benadrukken.





Dit gebied is sinds de uitbarsting van de Teneguía een van de belangrijkste toeristische attracties
van het eiland geworden. Vanuit een ooghoek zie ik in een flits een toeristenbus voorbij rijden.
Niet iedereen heeft de tijd en zin om in dit door God verlaten gebied rond te struinen ;-)




Producten van de vulkaanuitbarstingen.
Op het eiland La Palma komt de wandelaar ze allemaal tegen.














De lapilli is materiaal dat tijdens vukaanuitbarstingen uitgeblazen wordt en terug op aarde
terecht komt, soms wel kilometers verder weg. 




Met lapilli worden in de vulkanologie alle stukjes brokkelig lava bedoeld tussen de 2 mm en de
64 mm groot. Fijner dan 2 mm wordt bestempeld als vulkaanas.














Een grote vlakte lapilli.

Detritus afgezet op het strand van Tazacorte door oceaanstromingen.

***

Detritus deposited on the beach of Tazacorte by ocean currents.





De schrootverzamelaar

Zon-dag

*
*    *

















Terwijl ik over de oceaan de zon zag zakken onder de horizon, draaide ik me om en zag ik dit ...

"The Old Pallet and the Sea"
by, Ernest H(ocean)way.

***

De oude man en de zee (oorspronkelijke titel The Old Man and the Sea) is een novelle van de
Amerikaanse schrijver Ernest Hemingway. Het boek werd geschreven in 1951 en uitgegeven in
1952. Het was het laatste grote werk dat Hemingway tijdens zijn leven gepubliceerd zou zien.

Dit bekende verhaal van Hemingway gaat over een bejaarde Cubaanse visser die, na een
onsuccesvolle periode, in gevecht raakt met een enorme zwaardvis, die hij koste wat kost binnen
wil halen. Aangenomen wordt dat het karakter van de hoofdpersoon, Santiago, gedeeltelijk is
gemodelleerd naar de Cubaanse visser Gregorio Fuentes. Fuentes werd in 1897 geboren op
Lanzarote op de Canarische Eilanden, en verhuisde op 6-jarige leeftijd naar Cuba, waar hij
Hemingway in 1928 ontmoette. In de jaren 1930 huurde Hemingway hem in om voor zijn boot
te zorgen. Vanaf 1940 woonde Hemingway op Cuba en er ontstond een vriendschap tussen de
mannen. Bijna 30 jaar lang deed Fuentes dienst als kapitein op de boot en zorgde er ook voor als
Hemingway er niet was. Fuentes overleed in 2002 op 104-jarige leeftijd. Het schip, de 'Pilar', liet
hij na aan de Cubaanse regering. Het boek heeft hij nooit gelezen.
Bron: Wikipedia.

De aanwezigheid van steekvliegen op La Palma staat nergens vermeld in de vakantiebrochures.
Zelfs als je googelt met "vliegen die steken op la palma" krijg je aanbiedingen voor goedkope
vliegtickets (hopelijk komt er met dit postje verandering in ;-). Steekvliegen kom je bijna overal
tegen op La Palma. Hoe dichter bij een bananenplantage hoe meer steekvliegen. Als je op bezoek
bent bij iemand die bij een bananenfinca woont, krijg je gegarandeerd een vliegenmepper
toegestoken bij het drankje op het terras. Zelfs op het strand kom je ze tegen, en eenmaal in de
aanval zijn ze zo hardnekkig als kamikazes. Dus meppen dan maar...


























Droedel

Indianenverhaal.

***

Heel lang geleden toen ik nog Indiaan was droeg ik veren op mijn hoofd. In die tijd speelden we
Cowboy en Indiaantje en koos ik altijd voor de Roodhoofd.  Misschien komt daar mijn fascinatie
voor pluimen vandaan. Door het sigarenroken van mijn vader begon ik de sigarenbandjes met
Indianenkoppen van Cogétama te verzamelen. Later kwam Sitting Bull in beeld en Little Bighorn
met "General Custer's last stand". Niet chronologisch in de tijd maar wel in mijn leven kwam
"De Nobele Wilde" van Jean-Jacques Rousseau. Toen ... het bloedbad en de bezetting van
Wounded Knee. Tout-court... Ontelbaar zijn de "Indianenverhalen" van Karl May met "Winnetou
en Old Shatterhand. Ze komen tot leven door het vinden van enkele veren op het strand, bos en tuin  

De Canarische Eilanden hebben sinds 1960 bij mij een enorme aantrekkingskracht gehad. En dat
was niet voor niks. Het hele jaar door kan je genieten van de "Eeuwige Lente". Sinds die tijd zijn
we vele malen op de eilanden op vacantie geweest, tot we eind jaren '80 gingen uitzoeken welk
eiland voor ons het meest geschikt was om te wonen. La Palma bleek algauw het uitverkoren
eiland te zijn. Het "groene eiland"! En waar veel groen is, regent het ook. Door het bergachtig
gebied op La Palma komen er ook enorme weersverschillen voor. Dat zomer en winter op zo'n
klein eiland hand in hand kunnen gaan hadden we al snel door. De westkant en specifiek de vallei
van Aridane tot op een maximale hoogte van ongeveer 300 meter leek ons het beste klimaat te
verschaffen om winter en zomer te wonen. Onder die hoogte heb je in de winter ook geen
doorlopende verwarming nodig. Op enkele dagen per jaar een uurtje de bijzet-gasfles-kachel
aan of een blokje hout op de haard is ruim voldoende. Er zijn zelfs winters geweest waarin we
helemaal geen verwarming nodig hadden. Toen we de finca kochten zag hij er droog en dor uit.
"Wacht maar tot de regens komen dan veranderen de wegen in rivieren", vertelden de buren ons.
En inderdaad, er is een regenseizoen (hadden we tot dan toe nog niet meegemaakt . Er zijn
droge en natte jaren. Dagenlang achter mekaar regen zonder ophouden hebben wij hier in al die
jaren nog niet meegemaakt, maar wel flinke buien afwisselend met zonneschijn en de temperatuur
is steeds aangenaam.

***

De foto's zijn van gistermorgen tussen 8.30 en 10.30 uur.
Op: http://wolken.buienradar.nl/ce kun je goed volgen wanneer je terug in de zon op het terras
koffie kunt drinken. Interessant voor toeristen die in dit seizoen een tablet of notebook bij hebben.

Driftwood - drijfhout - juthout - wrakhout - aangespoeld hout.

***

Zoals ik al zei gisteren,: "Wie eerst komt, eerst maalt". In de nacht van zaterdag op zondag was
er aardig wat materiaal uit de Caldera de Taburiente aangespoeld op het strand. Wij waren er
zondagochtend vroeg bij om enkele mooie stukken teahout te verzamelen en mee te nemen naar
het atelier. Tea (té-ja) is het "hart" hard hout van de Canarische pijnboom. Een stuk tea is zo
zwaar als een steen van dezelfde grootte. Houtworm, bacteriën en paalwormen hebben er geen
vat op. Het 'versteende' hout leent zich goed om te rollen in de golven, die er dan gave, gepolijste
mini sculpturen van maken.

Beachcombers paradise
Strandjutters paradijs

***

Vroeger dacht men dat de Caldera (Spaans voor kookketel) een zogenaamde instortingskrater
was. Tegenwoordig is men van mening dat deze grootse krater met een doorsnee van 9 km en
een diepte van 1500 m een erosiekrater van vulkanische oorsprong is.

Na en tijdens de regens kan men in de Barranco goed zien hoe groot de eroderende kracht van
het regenwater kan zijn. In het zuid-westen van de Caldera is het riviertje de Angustias dat het
merendeel van het jaar droog staat, veranderd in een kolkende massa water dat aarde en alles
wat enigzins los zit met zich meesleurt naar de oceaan. Regelmatig vinden er aardverschuivingen
plaats in de Caldera. Stenen en wortels van de Canarische den rollen van de steile rotswanden
naar beneden in het snelstromend water en komen terecht op het strand van Tazacorte. Het strand
is dan omgetoverd in een strandjutters paradijs en zoals altijd, wie eerst komt eerst maalt.

De regenvoorspeller.

***

Eindelijk zijn de regens gekomen waar we zo lang op gewacht hebben. De voorbodes waren
lenswolken die her en der op het eiland te zien waren.

Altocumulus lenticularis of lenswolk is een wolkensoort en is onderdeel van een internationaal
systeem om wolken te classificeren naar eigenschap volgens de internationale wolkenclassificatie.
Altocumulus lenticularis komt van het geslacht altocumulus, met als betekenis hoog (alto)
gestapeld (cumulus), en de term lenticularis komt van amandelvormig of lensvormig. Het ziet er
uit als een reusachtig luchtschip of een sigaar met gladgepolijste randen. Die opvallende vormen
danken hun ontstaan aan wind of golfvormige beweging van lucht onder invloed van de bergen.
Wanneer de wind met een flinke kracht tegen de Cumbre blaast wordt de lucht gedwongen te
stijgen. Aan de andere zijde van de Cumbre daalt de lucht dan weer. Lensvormen doen zich in de
bergen vaak voor bij mooi-weersituaties. Ze zijn echter geen voorbode van mooi weer, vaak
wordt het daarna minder fraai en kan er zelfs regen vallen zoals hier bij ons het geval was na
het verschijnen van deze indrukwekkende gestapelde lenswolken.












De foto's zijn genomen bij valavond. De rode zon kleurt de wolken en een stapeltje lenswolken
komt piepen. Één enkele lenswolk blijft min of meer permanent boven dezelfde plaats hangen,
terwijl de lucht gewoon verder stroomt, maar deze op mekaar geplakte wolken was een fenomeen
dat redelijk snel voorbij was. Het duurde al bij al niet langer dan vijftien minuten voordat het
luchtschip opsteeg en oploste in de hogere atmosfeer.

Branding met zonneharp.

***

De drakenbloedboom is een plant die van nature voorkomt op de Canarische Eilanden,
Kaapverdië en Madeira. Momenteel is de plant vrijwel niet meer in wilde staat te vinden, maar
op La Palma staan er nog veel. Het eiland bezit zelfs een drakenboombos aan de rand van het
gehucht La Tosca in het noorden van het eiland. Het 'bosje' bestaat uit een twintigtal bomen.
De tot 12 m hoge boom (het is eigenlijk een plant) wordt gekarakteriseerd door een of meerdere
stammen met een dichte, parapluvormige kroon met dikke bladeren. Het is een langzaam
groeiende plant, die er tien jaar over doet om een hoogte van 1 m. te bereiken. De leeftijd van de
plant kan alleen geschat worden aan de hand van het aantal vertakkingen. Van de planten wordt
aangenomen, dat ze duizenden jaren oud kunnen worden.

***

De drakenboom komt ook veelvuldig voor op het eiland Socotra (Oost-Afrika), een eind uit de
kust van Jemen. Meer zie bijlage.

***

Voor meer foto's van de drakenbloedbomen op La Palma, zie hier :

https://blog.seniorennet.be/schetsblog/archief.php?startdatum=1228258801&stopdatum=1228345201

en hier :

https://blog.seniorennet.be/schetsblog/archief.php?startdatum=1235807097&stopdatum=1235893497

en hier :

https://blog.seniorennet.be/schetsblog/archief.php?startdatum=1243751698&stopdatum=1243838098

en hier :

https://blog.seniorennet.be/schetsblog/archief.php?startdatum=1315889416&stopdatum=1315975816


 




Deze "drago" zoals wij de boom hier noemen heb ikzelf geplant in de tuin. Het plantje was toen 
amper 10 cm hoog. Vraag me nu niet hoelang dat geleden is, in ieder geval meer dan 20 jaar. 




De bladeren worden af en toe met de hand verwijderd en dienen als voeder voor de geiten. 




Een drakenboombloem. Als de bloem is uitgebloeid krijgt de stam vertakkingen.




Zaden en enkele gedroogde bladeren.














Een "piernicorto" een dwerg drakenboom, staat op een plantsoen in El Puerto de Tazacorte. 




Wat zat er in de vaten? Te veel wijn en hij is er aan kapot gegaan ;-)




Op het zondagse marktje in Argual staan kraampjes met halssnoeren gemaakt met zaden.

Brand!

***

Op de terugweg van Juan Adalid, aan de afslag naar San Antonio del Monte, in vogelvlucht niet
zo heel ver weg van het benzinestation, op een hoogte van +/- 1000 meter, in de mist van de lage
bewolking, zag ik vlammen oplaaien. Er gaan dan verschillende scenario's door je hoofd. Snel
doorrijden nu het nog kan? Stoppen en gaan kijken? De 112 of de 080 bellen?
Op een plaats waar ik dacht veilig te staan deed ik mijn raampje open om een paar foto's te
maken. Stond daar een man die mij toeriep. "No pasa nada" (er gebeurt niets) "Ik heb het hier
allemaal onder controle". "Ik ben niet blind hoor! Zou het een pyromaan zijn" dacht ik. Of
gewoon een keuterboer die zijn veld afbrand? 's Avonds naar tv gekeken, er was geen bosbrand
op het eiland.  

Wasknijpers - wassspelden - wasspellen

***

Het regende gisteren, dan hebben we maar een 'wasspelletje' gedaan

Het stuk autoweg op de rand van de Caldera tussen "Pico de la Cruz" en "Fuente Nueva" is in
meerdere opzichten een spectaculair hoogtepunt van de rit naar de Roque de Las Muchachos".
De kleuren van de bergwand zijn schitterend. Op een heldere dag rijdt je door een maanlandschap
van gestold gesteente met intense kleuren.

PS: Foto's van dit stuk weg hebben hier op dit blog nog de revue gepasseerd, wel met een andere
camera. Telkens ik hier voorbij kom kan ik het niet laten om foto's te nemen ;-)

Het grote strand van Puerto de Tazacorte wordt niet machinaal gereinigd, het is dus puur natuur,
zolang men er niet met graafmachines en vrachtwagens zand en keien komt delven om er beton
mee te maken. "Geen meter beton meer bij" zeggen de groenen, maar die hebben in Tazacorte
niets te zeggen.  Het strand van Puerto Naos wordt bijna alle dagen grondig onder handen
genomen (blauwe vlag). Op het kleine strand van El Puerto heb ik in de zomer ook mannen zien
rondlopen om sigarettenpeuken te verzamelen. Een rook(st)er denkt: " Het kan geen kwaad",
maar ze beseffen niet dat vele kleintjes één groot maken. Eén  sigarettenpeuk heeft meer dan
twee jaar tijd nodig om te vergaan. Meeuwen op het strand aanzien het als voedsel en sterven
van honger met een volle maag. Laatst zag ik iemand die een speciaal doosje bij had om de
peuken in te steken maar dat was een "zeldzaam geval" die er de moeite voor deed. Zoals ik al
zei, wie op schattenjacht wil trekken moet een vloedlijn van niet gereinigd strand opzoeken.
Op de druk bezochte toeristische stranden vindt men nagenoeg geen biologisch afval want
strandtoeristen houden daar niet van.

ZONdag

***

Ik was de zonsondergang aan het fotograferen en ik draai me om naar de bergen. Er is voor
alles een eerste keer. Nog nooit had ik een regenboog gezien bij zonsondergang