Woensdag 6 juli 2011
WATER
Als men op La Palma aan tien bananenboeren de vraag stelt : "Hoe zit dat met het water?" dan
krijg je tien verschillende antwoorden. Dat is omdat de boeren zichzelf organiseerden om de
soms wel tientallen kilometers 'galerias' (watermijnen) en het boren van putten. Zij stichtten
watergenootschappen (die een naam kregen bv. "Lasovejas") waarvan een niet gedefinieerd
aantal wateraandelen verdeeld werden onder de leden voor een vastgestelde prijs, te betalen
per maand, semester of per jaar. Dan pas konden de werkzaamheden beginnen. Indien er extra
kosten bijkwamen werd een bijkomende heffing gevraagd. Dit noemde men een "derrame".
Op het moment dat de waterput of galerij water gaf (In veel gevallen was dat niet zo en verloor
men zijn investeringen, zie foto's van de verlaten put) werd het water op gelijke wijze verdeeld
onder de aandeelhouders die om de zoveel tijd het water kregen dat hen toekwam. Dit systeem
noemde men "duda". De eenheidsmaat voor het water noemde men pipa (480 liter) maar dat kon
verschillen van genootschap tot genootschap. Per aandeel kreeg men een bepaalde tijd
(in minuten) water dat toekwam aan een bepaald debiet, een pipa had dus een grote marge en
hing af van de grote van het waterkanaal en het debiet (de snelheid waarmee het water kwam).
Ingewikkeld en niet te controleren. Algauw werd er gesproken over de watermaffia ;-).
De laatste tijd zijn vele van die kleine venootschappen samen gegaan in enkele grote
maatschappijen, maar ingewikkeld blijft het nog steeds.
Foto's:
Aan het begin van de Caldera wandeling langsheen de Barranco de Las Angustias staat links
hoog deze waterput. De galeria 'Lasovejas' ergens op de weg naar Los Brecitos.
krijg je tien verschillende antwoorden. Dat is omdat de boeren zichzelf organiseerden om de
soms wel tientallen kilometers 'galerias' (watermijnen) en het boren van putten. Zij stichtten
watergenootschappen (die een naam kregen bv. "Lasovejas") waarvan een niet gedefinieerd
aantal wateraandelen verdeeld werden onder de leden voor een vastgestelde prijs, te betalen
per maand, semester of per jaar. Dan pas konden de werkzaamheden beginnen. Indien er extra
kosten bijkwamen werd een bijkomende heffing gevraagd. Dit noemde men een "derrame".
Op het moment dat de waterput of galerij water gaf (In veel gevallen was dat niet zo en verloor
men zijn investeringen, zie foto's van de verlaten put) werd het water op gelijke wijze verdeeld
onder de aandeelhouders die om de zoveel tijd het water kregen dat hen toekwam. Dit systeem
noemde men "duda". De eenheidsmaat voor het water noemde men pipa (480 liter) maar dat kon
verschillen van genootschap tot genootschap. Per aandeel kreeg men een bepaalde tijd
(in minuten) water dat toekwam aan een bepaald debiet, een pipa had dus een grote marge en
hing af van de grote van het waterkanaal en het debiet (de snelheid waarmee het water kwam).
Ingewikkeld en niet te controleren. Algauw werd er gesproken over de watermaffia ;-).
De laatste tijd zijn vele van die kleine venootschappen samen gegaan in enkele grote
maatschappijen, maar ingewikkeld blijft het nog steeds.
Foto's:
Aan het begin van de Caldera wandeling langsheen de Barranco de Las Angustias staat links
hoog deze waterput. De galeria 'Lasovejas' ergens op de weg naar Los Brecitos.