Berichten van 5 juli 2012 tot 6 juli 2012

Op het einde van de vrije wandeling rond de zoutpannen, waar zeer goed staat aangegeven
waar men wel en niet mag lopen, komt men terecht bij de kleine werkplaats waar het vers
gewonnen zeezout wordt verpakt.
De zoutoogst vindt plaats tussen mei en november. Vóór de eerste herfstregens moet het zout
worden opgeslagen. Men gebruikt daarvoor kruiwagens en schoppen met grote voorzichtigheid
om de structuur van de zoutpannen niet te beschadigen. Dan begint het proces van malen (alleen
voor fijn zout) en drogen om dan te verpakken vrij van andere chemische additieven. De
waardevolle minerale eigenschappen van dit puur natuurlijk zout blijven bewaard.


























Flor de Sal - bloem van zout.
Op warme zomerdagen tijdens de schemering wordt dit "Flor de Sal" met de hand geoogst. De
zoutwinners schrapen alleen de bovenste laag van het zout. Het is belangrijk dat dit oogsten
snel gebeurt vóór dat het zout wordt afgebroken en begint te verminderen of zinkt naar de
bodem van de zoutpan. Doordat het een ambachtelijke tijdrovende bezigheid is, is Flor de Sal
een relatief schaars voedingsmiddel en een van de duurdere zouten. De bloem van zout wordt in
de kleine werkplaats verkocht aan de bezoekers van de zoutpannen.
Het kweken van "Flor de Sal" is het resultaat van een lang maar natuurlijk proces. Kristallisatie
vindt alleen plaats met optimale omstandigheden van veel zon,een kleine hoeveelheid vochtig-
heid en een lichte bries.

Gebruik in de keuken.
Door de geringe grootte van de kristallen lost het flor de sal sneller op. Daarom wordt dit zout
het beste gebruikt als finishing touch door een beetje te sprenkelen over het eten vlak voor het
opdienen. De zoutkristallen zijn onregelmatig van vorm en grootte zodat zij met verschillende
snelheden oplossen in de mond.




Flor de Sal op een bed van zeeglas

Over de zuidpunt van het eiland ligt een deken van pyroclastisch gesteente dat doet denken aan
recente vulkaanuitbarstingen. Op deze gestolde lava zijn de laatste overgebleven zoutpannen van
La Palma gebouwd. Het is een magische plek waar wit en zwart samenkomen. Dankzij het
initiatief van de familie Hernandez Villalba is dit bedrijf, dat nog zout produceert op traditionele
wijze, blijven bestaan. Fernando Hernandez kreeg in 1967 het moedige idee om samen met
meester zoutmaker Don Louis Rodriguez zout te produceren voor de lokale markt. Zij moesten
wachten tot een jaar na de uitbarsting van de Teneguia voor hun eerste zoutoogst. Sindsdien zijn
de zoutvelden dankzij de participatie van een UNESCO programma uitgebreid tot 35.000 m2
met een jaarlijkse omzet van 5000 ton zout.










In 1994 zijn de zoutpannen van Fuencaliente (een stuk land met een oppervlakte van 7 hectare)
uitgeroepen tot een gebied van wetenschappelijk belang. Een van de redenen daarvoor is dat het
een van de weinige open wateren is op La Palma en het daardoor een aantrekkingskracht heeft
op migerende vogels. Daardoor kan men in de herfst plevieren, bonte en gewone strandlopers
observeren en zelfs af en toe een groepje verloren gevlogen flamingo's. Toen ik daar was heb ik
geen vogels gezien, buiten een paar zeemeeuwen. Ik zal eens moeten teruggaan in de herfst in
gezelschap van een vogelfluisteraar om de verschillende soorten trekkende waadvogels, die met 
hun lange snavels en poten de bodem beroeren op zoek naar voedsel, te kunnen fotogrageren ;-)
 
















































Het zoutwinningscomplex is tegenwoordig een belangrijke atractie voor bezoekers van het
eiland. De witte kegels zout, beschenen door de zon op een achtergrond van zwarte lava zijn
een uitdaging voor menig fotograaf.