Archief

Een jeep met vierwielaandrijving is in principe geen noodzaak op La Palma, maar met een 4x4
komt men op plekken die maar weinig toeristen bezoeken. Om het ruige en moeilijk begaanbaar
terrein van Punta de Juan Adalid en Caleta de La Furna te exploreren moet je te voet gaan of is
de jeep zeker een aanrader. Om de afdaling naar dit afgelegen kustgebied te verkennen is een
4x4 zelfs noodzakelijk.













De streep op de flank van de berg naar de kust beneden is ongeveer een kilometer.
Een "one vehicle road track" met ergens halfweg een kleine verbreding om eventueel een
tegenligger te laten passeren.





Een beetje avontuur deze piste. Zeg dat wel! Tweemaal putten vullen met zand en stenen en in
slow 4x4 over de bulten en verzakkingen. Dit is "Camel Trophy" spelen ;-)





Ik moet er niet aan denken dat het zou beginnen te regenen want over deze natte rode klei geraak
ik zelfs op vier wielen niet meer naar boven.









Eenmaal beneden zag ik twee lokale Palmeros met een Suzuki jeep. Ik vroeg hen of er een
andere piste terug naar boven was. "Nee, nee, dezelfde weg terug." vertelden ze mij met de
glimlach.





"Ik bekijk het maar hoe zij terug naar boven rijden" Dacht ik. Hun Suzuki is 1000 kg. lichter
dan mijn Defender maar ik heb wel meer power. Ik ben hen gevolgd en zonder kleerscheuren
boven gekomen. Het is dus mogelijk om hier eens te komen parapenten :)

Hoewel druk bezocht door toeristen, heeft het eiland La Palma nog heel wat wildernis in de
bergen dat vrijwel ontoegangelijk is. Maar dat wil niet zeggen dat deze niet gefrequenteerd
werden door de pre-koloniale inheemse eilandbewoners. De sporen van hun aanwezigheid
worden nog altijd ontdekt, vaak in de vorm van rotstekeningen en raadselachtige gekraste
tekens op rotsen en keien. Deze tekens moesten één of andere speciale betekenis gehad hebben,
maar tot op heden moeten we het nog steeds stellen met veronderstellingen. Archeologen zoeken
het in de kosmische hoek. Vele van deze tekens zijn (her)ontdekt op de hoogste toppen van
La Palma. Vreemd genoeg wordt deze plaats momenteel geassocieerd met astronomische
waarnemingen. De "Roque de Los Muchachos" huisvest namelijk de tweede grootste telescoop
ter wereld, doet dit niet denken aan Back to the Future?
 
De tekens die wij (de hedendaagse mens) op zwart asfalt schilderen zouden voor de Benahoarites
even raadselachtig zijn.

Bij de ingang van het dorpje El Remo is er een vijver met laag en soms hoog water. Vroeger
zwommen er enkele schildpadden in die gevangen of verstrikt waren geraakt in vissersnetten.
Van de dierenbescherming moesten alle schildpadden terug de zee in en daar werd gevolg aan
gegeven, maar gedurende lange tijd doken er steeds weer nieuwe op. Nu is het al jaren geleden
dat er nog gespot werden.

Deze kantvissers hadden wel hun dagje uitgekozen!!
Na enkele spannende uren strijd met de golven, die te pletter sloegen op de rotsen, hadden de
volhouders nog niets gevangen en gaven ze het op.
Ik heb me niet verveeld, kan er uren naar kijken

Zon onder, maan op

Vandaag stuur ik mijn kat
_____________________________________________________________________________

Haar naam is "Klontje" en zij is de dochter van "Ziena" en ze is geboren op 4 juni 1996 in een
gat in de muur van onze tuin, ze is dus 16 jaar oud. Toen ik haar voor het eerst zag deed haar
kleur me denken aan een klontje suiker gedipt in de koffie, daarom heet ze klontje.

                                          
Beauty in details

***

Schoonheid in details, gewoon omdat ze het waard zijn

Te voet door het stad, gewapend met een camera.

***

De stad Los Llanos ligt in de gemeente met dezelfde naam. Het gebied heeft toegang tot de
meeste waterbronnen en heeft (had) de beste landbouwgronden. Vandaag is deze gemeente
met meer dan 21.000 inwoners het belangrijkste landbouw- en commeriële centrum van het
eiland waar het steeds belangrijker wordende toerisme hand in hand gaat met de bananenteelt.

“Art is not delivered like the morning paper; it has to be stolen from Mount Olympus.”
Wayne Thiebaud

***

Despacho ceremonie
Omdat "Wandelen wonderen doet" is mijn therapie strandlopen. Bijna alle morgenden een uurtje
heen en weer wandelen langs de waterlijn, soms ook al eens op een 'vals plat' in de bergen.
Die morgen zag ik langs de vloedlijn aangespoeld fruit liggen. Dagjesmensen die de dag ervoor
hun lunch haden vergeten? Het leek mij meer dat het fruit was achtergelaten of overboord
gegooid met een bedoeling. Een zeeoffer van een visser met smeekbede voor goede vangst?
Een despacho ceremonie? ( Tik op Google de zoekterm "despacho ceremonie" in en je krijgt een
hele reeks spirituele sites) - Een dankoffer aan de zee. De oceaan wordt als een godin bediend.
Wij hebben een overvloed aan voedsel en miljoenen mensen op de wereld verhongeren.

In ieder geval zag het fruit er op een bed van keien en zwart lavazand zeer kleurrijk uit. Ik heb er
dan maar een fotoshoot van gemaakt.