Feest van de Heilige Veronica, de vrouw die het gezicht van Jezus met een doek depte om het van bloed en zweet te ontdoen tijdens zijn tocht met 'het kruis' naar Golgotha. Als dank of beloning werd het gezicht van Jezus zichtbaar op dit doek. Het zweetdoek wordt al sinds lang bewaard iin de Sint Pietersbasiliek in Rome. Of dat het echte doek van Veronica is, is gissen want in Oviedo, Spanje, is er sinds 840 ook al een doek met Christus' gelaat als relikwie, te zien. Maar Cornelus Vreeswijk (1937-1987) schreef een prachtig liedje over een andere "Veronica", die ook een doek gebruikte om haar tranen die ze plensde voor haar geliefde op te vangen. Cornelus is de man van de liedjes  "Misschien wordt het morgen beter" en "De nozem en de non". Maar het was niet door naar die liedjes te luisteren dat ik deze morgen mijn tijd verspilde. Nadat ik de krant had uitgeplozen, was het vooral het 'drijfzand' dat mijn aandacht trok en wat  meer over wilde weten. Het komt meer voor als men zou denken en de laatste jaren werd het vernoemd in Bredene, Blankenberge, Zeebrugge, Raversijde ter hoogte van 'Living Lab' en nu dus in Oostende niet ver van de waterlijn. Bij manier van spreken, een veel voorkomende wandelplaats ter hoogte van de Gaanderijen. Drijfzand, kwikzand of welzand: een soort gel gevormd van klei, zand en water. Het bestaat in vloeibare vorm en vaste vorm. In tegenstelling tot de vele strips, is drijfzand niet dodelijk als men erin gezogen wordt, meestal maar tot aan de knie. Men moet wel zorgen dat men zijn oppervlakte zo groot mogelijk maakt. Indien mogelijk, op de buik of rug te gaan liggen tot men hulp krijgt om uit de smurrie getrokken te worden. Verdrinken doet men niet, wel indien er verandering komt door bv stijging van het zeewater. Men kan het opmerken omdat het een andere kleur heeft, in plaats van hard aan te voelen zacht is en toch instabiel. Meestal worden de gekende zones wel aangegeven met een witte driehoek met rode randen en uitstekende handen. Nooit negeren als je dat tegenkomt. Maar drijfzand verdwijnt ook wel weer. Daarmee zitten we nog met een ander fenomeen, de wandelende duinen. Stuifduinen die zich continu veranderen, verplaatsen en dus op wandel gaan. Hier heb ik het één keer gezien, maar in Bredene is er de gekende Paelsteenpanne, actieve hoge duinen met de gekende Spanjaardduin als belangrijkste bezienswaardigheid. Dat zijn dan de 'stuivende duinen'. Zoals je leest, de kust is niet enkel water en zand maar een  zeer levend landschap waar van alles te bekijken en te beleven valt.Tot morgen