Al jaar en dag speur ik naar het ISS aan de hemel, als ik weet dat het zichtbaar is voor de mensen op aarde. Gisteren en vandaag is het zichtbaar en ik blijf dat toch nog altijd een verbazingwekkend fenomeen vinden. Ik had natuurlijk een afspraak moeten maken in Astropolis Oostende waar ze een telescoop hebben waarmee ze een deel van het heelal kunnen afspeuren en misschien had ik dan wel het luikje van het ISS zien opengaan om de 4 astronauten te zien uitstappen en zich richting SpacX-Crew Dragon Endurance te begeven. Wegens ziekte van één crewlid moeten er 4 ontdekkingsreizigers vervroegd huiswaarts keren, naar hun alom gekende thuishaven 'de aarde'. Ik heb het dan wel niet live kunnen volgen maar ze zijn deze morgen veilig en wel, aan parachutes bengelend, in de Stille Oceaan terechtgekomen ter hoogte van Californië. De geheimzinnigheid rond de terugkeer voor deze eerste medische repatriëring stelt al gauw vele vragen: is er iemand door het lint gegaan na maanden van afzondering en in ijle lucht? Niet alle afwijkingen zijn op voorhand te voorspellen ondanks de vele en maandenlange voorbereidingen. De Amerikanen zijn anders zo vlug met mededelen van gegevens dat er ditmaal toch veel vragen opgeroepen worden. Een been- of armbreuk zal het wel niet zijn anders hadden ze wel de gips getoond die de collega's hadden aangelegd. Een appendicitis of een andere noodzakelijke ingreep hadden ook wel medegedeeld geweest en had veel vlugger gebeurt, terwijl er nu toch enkele dagen waren tussen de mededeling en de terugkomst. Zoals de meeste mensen denk ik, dat het iets cerebraals moet zijn dat eventueel voor de medepassagiers een gevaar zou kunnen betekenen. Stel dat er een moord in het ISS zou gebeuren? Wat een katastofe zou dat niet zijn !!!. Al die verschillende nationaliteiten die hoog boven onze hoofden draaien en in een verschrikkelijk mysterie terechtkomen. Bovenal, er is geen Miss Marple noch Hercule Poirot bij de hand om de schuldige aan te wijzen. Misschien dat er toch nog een communiqué volgt om alle verkeerde speculaties het hoofd te bieden.
Ik huiver bij de gedachte dat onze burgervader hier toestemming krijgt om op een pleintje dat zicht heeft op zee, een wolkenkrabber neer te poten, waarbij een hoogte van 126m boven zeeniveau is toegestaan. Dan zou het werkelijk gedaan zijn met dit familiale en rustige kustdorp. Hopelijk vind het geen doorgang. Maar Jean Marie en zijn vriendjes kennende die zelfs een deel van het duinendecreet op linkeroever in Oostende konden ongedaan maken, hou ik toch mijn hart vast. Nog maar een beetje protestmails sturen naar politici. Dat is een goede bezigheid op een regenachtige dag. Tot morgen
Hebben dieren verdriet, pijn? Zeker en vast. Voorvoelen ze hun dood, slachting, verwijdering? Zeker en vast. Zelfs 'ik' als grote dieren liefhebber, draai mijn hand er niet voor om, om een mug dood te meppen. Ook een vlieg of spin verkeren best niet in mijn nabijheid. Ik heb het nooit zo gezien, maar ik moet op die momenten me een 'beul' noemen.Het zijn niet enkel de grote beesten die gevoelens hebben, maar zelfs het kleinste levend wezentje herkent tederheid. Gisterenavond was er de docu over BB, toebedacht door haar vriend Serge Gainsboug (1928-1991). De intitialen volstonden om te weten dat het over Brigitte Bardot (1934-2025) ging. Het was zeker en vast een icoon dat de vrouwen het voorbeeld stelde van een zelfstandig leven, zelfstandig denken. Het was niet alleen haar film "Et dieu créa la femme", maar met haar leven creeërde ze de vrouw in de 2e helft van de vorige eeuw, ontdaan van haar kluisters. Ik wilde lopen zoals BB met een wijde rok van vichy-ruitjes, een op maat gemaakte bloes en lange broeken met een brede ceintuur en smalle pijpen, en platte ballerina's. Ik ben aan het kijken naar de docu tot ze aan haar leven van dierenrechtenactiviste begonnen en met beelden van slachtpartijen in slachterijen en in hokken, en me een kalfje lieten zien waar zowaar een traan aan zijn ogen bengelde tijdens de slachtpartij. Gedaan met kijken en van lieverlede mijn hond op mijn schoot genomen. Het dierenleed is niet te aanschouwen op een winteravond. Ben ik een veganiste of vegetariër? Ik zou mezelf niet zo willen noemen, omdat ik af en toe wel wat vlees, vis of schaaldieren nuttig. Ik heb spijtig genoeg hun eiwitten nodig in mijn lichaam en niet alles is met een pilleke of een ersatz-product te vervangen. Laat me zeggen, vroeger bestonden de hoofdmaaltijden uit soep, vlees, groenten, patatten en dessert. Nu schiet dikwijls alleen de zoete beet over en een klaargemaakt gerecht waarvan de inhoud niet op zicht te achterhalen valt.
Ander nieuws is dat mijn auto met glans door de keuring ging en ik nu alles in gereedheid ga brengen voor mijn bezoek deze namiddag. Samen met mijn naamgenote genieten van een crodinio met schweppes om te klinken op het nieuwe jaar, daarna koffie met koekjes met veel babbels. Tot morgen
De voormiddag is al goed gevorderd als ik me aan de schrijftafel zet. Wat langer slapen, wat meer buiten met de hond en al een babbeltje met de buurvrouw. De krant lezen en spelletjes oplossen, ontbijten en voilà, de voormiddag is bijna voorbij. Straks moet ik naar het keuringscentrum voor de auto in Oostende en daarna doe ik dan de boodschappen. Mijn dag zal voorbij zijn zonder veel gepresteerd te hebben. Ik heb dan ook geen prestatiedrang meer, dat heb ik samen met mijn actief leven aan de kapstok gehangen. Ik wil nog wel wat presteren, maar niet meer met een druk daarachter om er geld mee te verdienen en tegenover collega's en bazen bewijzen dat ik goed ben en mijn geld waard ben. Nu is het meer een bewijs leveren dat ik nog jong van hart en geest ben. Deze blog schrijven, is daarom een goede bezigheid en een hele prestatie om iedere dag een degelijke tekst neer te pennen enfin te typen. Als oudere zitten we in deze eeuw wel in een comfortabele positie. Soms vraag ik me weleens af "wat deed bobonne, pitjen en mijn moeder om de dagen en avonden door te komen?". Van mijn vader hoef ik me dat niet af te vragen, die heeft amper de leeftijd van 63j bereikt. Mijn moeder had al de beschikking over een tv en kon haar avonden zo passeren, vooral kijken naar spelprogramma's en films. Mijn grootouders, tja, werden nog niet geamuseerd door de beeldbuis en moesten zelf hun tijd vullen. Van mijn grootmoeder weet ik nog wel dat de breinaalden tikten, van mijn grootvader weet ik dat hij een fervente duivenliefhebber was en daarmee een paar uur van de dag kon amuseren. Waar hij de rest van zijn tijd mee doodde daar heb ik geen flauw idee van. Maar voor de moderne oudjes is er vanalles beschikbaar: tv, film, spreekbeurten, tentoonstellingen, uitstappen, reizen, uit eten gaan, met vrienden op stap gaan, .... .Men kan het zo gek niet bedenken of 65-67+++, kunnen overal aan deelnemen, zelfs een flexi-job uitoefenen. En al die verwennerij om de dagen en avonden door te komen, spreken me weinig aan. Zoveel keuze en toch het liefst in mijn tuin en huis de bezigheid zoeken samen met mijn viervoeter en een wandeling naar zee om dat waterspektakel te bekijken. Zo, nog eventjes zorgen dat de hond zijn poten nog wat kan strekken, vooraleer ik weg moet rijden, want daar kan hij jammer genoeg niet mee naar toe en al zeker niet omdat ik daarna naar het grootwarenhuis rij. Tot morgen
De vrieskou zijn we voorlopig kwijt. De regen en de wind nog niet. Ondertussen heb ik weer al mijn aandacht nodig voor de grote kapoen van 13kg in mijn huis. Niks is nog veilig wat mijn eten betrefd. Hij is zo vlug als de weerlicht en ik mag nooit denken dat hij slaapt als ik van tafel opsta. Ik heb mijn stoelen al schuin tegen mijn tafel gezet, ik kijk altijd goed vooraleer ik iets wil halen uit de kasten of alles wel op veilige afstand van de tafelrand sta en toch is mijn hond me om een of andere reden té vlug af. Deze morgen is mijn reep chocolade in zijn muil verdwenen en 1/4 van mijn pakje goede boter dat ik nog in de boterpot moest doen. Nu ligt hij natuurlijk voldaan aan mijn voeten en is hij al lang vergeten dat hij een deel van mijn eten heeft gestolen. Zelf moet ik daar bovenop hem een ganse dag in het oog houden of hij van al die lekkere dingen niet ziek kan worden. Ik zorg dan maar dat ik terug een glimlach op mijn lippen krijg door eens naar een karnavalsnummer van Jan Blaaser (1922-1988) te luisteren, "Mijn tante heeft een olifant". Diezelfde man die ook een prachtig zinnetje schreef: de kastelein was klein maar "tapper". Enfin, even triest is het gesteld met de mentaliteit van onze groene verkozenen, die wel luidkeels negatief over andere politieke partijen zijn maar weer aantonen dat ze niets om het klimaat geven, wel om hun portemonnee. Tinne Van der Straten volgt het voorbeeld van Petra en kiest voor een stabiele job als CEO bij WindEurope. Dat is wel groene energie. De kernuitstap die ze in al haar campagnes propageerde is ook uitgedraaid op een kostelijke affaire van terug 'opstarten' van de nucleaire torens. Een klein kind kon al vertellen dat we zonder atoomenergie nergens zouden zijn omdat we geen natuurlijke energiebronnen hebben. Maar ja, ten koste van alles wilden de groenen ook regeren. Toch maken ze via "Bos en Natuurheer" de mensen het knap lastig als ze bv een boom willen snoeien. Er wordt wel fel opgetreden tegen particulieren maar zelden of nooit tegen 'gemeenten', tegen het 'agentschap wegen en verkeer'... die zomaar gezonde bomen kunnen snoeien ondanks, somtijds, vele protesten.
Een van de eerste schrijfsters waar ik verzot en verslaafd aan was, was Agatha Christie (1890-1976). Al haar romans, detectieves, kortverhalen en sinds mijn pensionering, dvd's, heb ik hier op mijn schap staan. Ik heb jarenlang geen tv gehad, wel een dvd-speler en een computerscherm, waar ik dan de gefimde verhalen op kon bekijken. Uiteindelijk heb ik me ook maar een tv aangeschaft, zoals de meesten, met een scherm niet veel groter dan mijn pc. Het is vooral 's middags handig om bij wat geroezemoes, mijn ogen dicht te knijpen. Ook 's avonds brengt het wat geluid en beweging in huis en soms ook eens een goed programma. Behalve gisterenavond, ik heb de verzadigingsgrens van Tom Waes bereikt. Tot morgen
