Mijn hond heeft me lang laten slapen, maar voor de rest van deze mistige morgen heeft hij me al goed bezig gehouden. Dat was niet zo erg, want ik was goed uitgerust. Ik zal precies wel een rustig weekend voor de boeg hebben en dat mag het voor mij ook wel zijn. Na het verdict gisteren en aangezien mijn moeder hetzelfde euvel had, probeer ik me de jaren te herinneren hoe ze reageerde en wat er allemaal gebeurde sinds de vaststelling van wat minder zicht te hebben en de summiere oplossingen die er voor zijn. Nog een weekje proberen rustig te wachten vooraleer ik het verdict hoor. Ik heb momenteel niet zo veel interesse in hetgeen er rondom mij en in de buitenwereld gebeurt. Mijn gedachten worden richting mijn ogen gedreven en ik ben bij manier van spreken, blind voor de gebeurtnissen rondom mij. Eens dat ik dat weer een plaats gegeven heb in mijn leven, begint ook het nieuws en de gebeurtenissen rondom mij, weer tot leven te komen. Tot morgen