ZONSONDERGANG - ISLA LA PALMA

                     San Martin en de traditie van het kastanjes rapen in het donkere bos

Gisteren was het San Martin. Die dag wordt gevierd met het degusteren van de jonge Palmese
wijn in combinatie met vers geoogste zoete kastanjes, al of niet gepoft. Palmeros maken er een
uitje van en trekken met hun gezin het bos in op zoek naar kastanjes. Rond deze tijd van het jaar
rijpen ze aan de bomen en vallen op de grond.

Los Campanarios is een mysterieuze plaats, het zijn zeer mooie fonolitische rotsen die naar het
oppervlak gedrukt zijn door de stuwende kracht van het magma gedurende de eruptie van de
vulkaan Tahuya (1585). Om er te geraken is een flinke wandeling nodig. Houd er met het
wandelen rekening mee dat in de hogere gedeelten van het eiland het warme gematigde lente
beeld niet altijd opgaat. In de beschutte gedeelten van de Cumbre Vieja, daar waar de Los
Campanarios als een landmark staan te pronken, kan het 's zomers flink warm worden, 's winters
koelt het er aan het eind van de dag snel af en zakt de temperatuur.

De werken zijn gestart. Volgens de politici, plannenmakers en ondernemers hebben we binnen
18 maanden een wit strand voor de hoofdstad van het eiland. Voorlopig prijskaartje; meer dan
25 miljoen. Wit zand uit de Sahara inbegrepen ?

Versierkunst op het strand van Tazacorte.

"Ik ben één en al lichaam" aldus sprak Zarathustra.
Friedrich Nietzsche.

Dit huis staat in een zwart maanlandschap, middenin de lavastroom van Las Manchas. Zwarte
gestolde lava tot bijna aan de horizon. Met water en aangevoerde aarde hebben de bewoners een
tuin gecreëerd. Een felgroene oase in een steenkoolachtig zwart landschap. De meeste mensen
zouden niet vrijwillig dag in dag uit willen wonen in een afgelegen lava veld. "Zou het niet
deprimerend op je inwerken?" Vraag ik me af.
Deze bewoner heeft juist gekozen om daar zijn droomhuis te bouwen.

                                          
                                        Ontbijt met vulkaaneieren en gekonfijt fruit

Toen ik jong was, wilde ik iets verzamelen. Inmiddels zijn er heel wat jaartjes verstreken en wil
ik nog steeds verzamelen. Mijn oog is gevallen op zeeglas. Wetenschappelijk helemaal niet
interessant zoals bijvoorbeeld fosielen. Zeeglas zijn kleine beeldhouwwerken, het zijn kleurrijke
juweeltjes van de zee. Als men Googled naar "zeeglas", "verre de mer"of "cristales de mar" komt
men weinig afbeeldingen tegen, maar Googled men met "sea glass" dan komt men een overvloed
tegen. Kortom heel inspirerend en een aanleiding om van het paddestoelen zoeken over te
schakelen naar zeeglas jagen.

Ingrediënten foto's :
Lava strandkeien - zeeglas - kippen eieren. 

ZONdag

De Pinus Canariensis is een bijzondere inheemse pijnboom. De boom heeft zich aangepast aan
de bosbranden die hier regelmatig voorkomen. De dikke bast wordt wel zwart geblakerd maar
verbrand niet. Na enkele weken loop de pijnboom alweer uit. De fel groene naalden komen met
bosjes tevoorschijn uit zwarte bast.
Oudere bomen hebben onregelmatige knoestige vertakkingen. Een vrij unieke boom die dikwijls
staat te pronken als landmark.

Gefinancierd met Europees geld, wil men van de haven van Tazacorte (oorspronkelijk een kleine
vissershaven) een internationale zeehaven voor het ontvangen van cruiseschepen maken. Met de
jaarlijkse "mar de fondo" (zware deining) is het een gevecht tegen de natuurelementen en het
lijkt op 'water naar zee dragen' oftewel het geld gewoon in zee gooien.
Foto's van gisteren.

_____________________________________________________________________________
Bedankt Roger. Wat er in een kwart eeuw al niet kan veranderen, zie:
http://www.youtube.com/watch?v=SDJzYeArx1Y&feature=youtu.be

                                                                    Strand wijsheid.

                                             "Ik weet niet wat de wereld van mij denkt.
                                             Maar voor mijzelf lijk ik een knaap,
                                             die aan het strand speelt
                                             en zich verheugd over een gladde kei
                                             of een bijzonder mooie schelp
                                             die hij af en toe vindt,
                                             terwijl de grote oceaan der waarheid
                                             onverkend vóór hem ligt."
                                                                                       
                                                                                             Isaak Newton (1643 - 1727)

Een van de mooiste plekjes met uitzicht over de Barranco de Las Angustias (de kloof der angsten)
is de Mirador de La Cancelita. Men kan er gemakkelijk geraken met de auto en je hoeft niet ver
te wandelen. Boven op de klif staat er een kruis en een gedenksteen. Omdat La Palma veroverd
werd op de dag van het kruis, staan er overal op het eiland kruisen. Niks bijzonders dacht ik zo ...

Nader bekeken zag ik dat dit kruis een grafmonument was. " Wat een mooie plek om te liggen,
ze hebben wel hun plekje gekozen met uitzicht over de Caldera en de Barranco", dacht ik zo ...

Na een tijdje kreeg ik het dan toch eindelijk door : Hier zijn mensen om het leven gekomen.
"Dit zijn aandenken voor mensen die hier van de klif gesprongen zijn" Zei mijn Wanenonlie.
Toen ze sprongen waren zij respectieflijk 19, 66 en 80 jaar oud.
En hoeveel zijn er misschien gesprongen die hier niet herdacht worden, dacht ik (wederom) zo ...

Deze week begint met enkele dagen waarop alle gestorvenen worden herdacht ;

Allerheiligen en Allerzielen zijn de dagen waarop in de Rooms-Katholieke kerk de
onderwerpen dood en leven na de dood aan de orde komen. De voorbereidingen voor
beide feesten vinden vaak plaats op Heiligenavond. In het Engels: All Hallow's Eve,
wat langzamerhand werd verbasterd tot Halloween. In de Protestantse kerk worden
Allerheiligen en Allerzielen niet gevierd. Allerzielen niet omdat ze de leer van het
vagevuur ontkent. Allerheiligen niet omdat de protestante kerken heiligenverering afwijzen.

                                                             ***

                                         Ter nagedachtenis van Fredy 

Ergens in de Caldera, midden in het bos kwam ik deze plaquette tegen. Intrigerend! Ik nam een
foto omdat het mij niet onmiddelijk duidelijk werd wat hier geschreven stond. Samen met een
vriend kwamen wij tot de conclusie dat het half dialect was.

                                         "Ter nagedachtenis van Fredy werd deze plaquette
                                           onthuld bij de 'lantaarnpaal' aan de voet van de
                                           kliffen van de Caldera, tijdens de 14de bijeenkomst
                                           van wandelaars, risqueros en geitenhouders.
                                           Zodat het een blijvende herinnering wordt voor
                                           zovele vrienden en wandelaars."
                                            
                                              Caldera de Taburiente
                                              19 september 2010

      De eerste zware deining van het seizoen. ( Engels: Heavy swell. Spaans: Mar de fondo )

Ergens op de oceaan vormt zich door omstandigheden een bepaald golfpatroon dat een zware
deining veroorzaakt en dat geeft een spectaculaire branding op het strand van Tazacorte.

http://www.youtube.com/watch?v=xIheoOeD_8U&list=WLF67FDE8B3FAB3345&feature=mh_lolz

Zonsondergang op zondag.

Om iedereen, elk huishouden, elke boer van water te voorzien (zie gisteren) loopt er een wir-war
van buisleidingen over en doorheen het eiland. Er kan ook eens iets mis gaan. Een fit! (lekkage)
Drama! Ergens zitten mensen zonder water. Er moet gelast worden en lassen kunnen ze op
La Palma. Ook ik heb hier leren lassen. Daarom bekijk ik dikwijls de lasnaden om te zien hoe
professioneel ze gelegd zijn. De laskwaliteit is een belangrijke zaak in het watertransport.
Onvolmaaktheden van een las kunnen immers vergaande gevolgen hebben bij de
"verpakking van water" ;-)

Een van de belangrijke structuren van La Palma zijn de minas Galerias (water tunnels), die het
water van bronnen in de bergen naar steden, dorpen en boerderijen brengen (voornamelijk
bananenplantages).  La Palma krijgt bijna al zijn water ten gevolge van de zee van wolken (mar
de nubes) op 1200-1600 m hoogte, vervoerd op de heersende wind die waait uit het noord-oosten
namelijk de passaat wind. Het water condenseert op de lange naalden van de bomen en andere
vegetatie, en druppelt vervolgens op de grond of loopt naar beneden langs de stam in de grond.
Uiteindelijk wordt het belangrijke vocht verzamelt in de rots-lagen, en wordt dan afgevoerd via
de Galerias in aquaducten en leidingen voor de distributie. De Galerias zijn door de eeuwen heen
in de rotsen geslepen door insijpeling. Voor een bezoek aan de Galerias een vergunning is vereist.

Er is een uitgebreid netwerk van irrigatiekanalen en pijpleidingen in de Aridane vallei. Deze
kanalen voeren water uit de bergen in de vallei en zorgen voor de teelt van bananen, avocado's,
bloemen en andere planten en ook voor huishoudelijk gebruik.


http://www.youtube.com/watch?v=iCgk-snWhH4&feature=youtu.be

Op weg in het mooie noorden van het eiland komt men verassende structuren tegen. 
Deze kiekjes zijn genomen op de weg naar het dorpje Don Pedro.

Wow! Die bláááuwe lucht !!
Het kerkje in het dorpje waar wij wonen.

De 'jacht' op zeeglas is voor enkelen een bijverdienste en voor de meesten een gepassioneerde
hobby. Aan sommige kusten van de 4 continenten (Ik veronderstel dat aan de kusten van
Antarctica niemand op het strand gaat wandelen) is de jacht op door zee en zand gepolijst glas
een huisnijverheid voor sieradenmakers. Voor velen echter blijft het een aangenaam tijdverdrijf
en een excuus om te zwerven over de stranden.
De meeste kleuren die ik hier vind zijn smaragden groen en wit (agua in het zeeglas jargon).
Bukken, oprapen en de randen inspecteren. Smaragden met scherpe randen gaan gegarandeerd
terug in zee zodat moeder natuur nog een paar jaar kan doorgaan met polijsten.