SPECIAAL VOOR HILDA & IVAN

Ik ben al een tijdje bezig in deze nieuwe dagelijkse routine met heen en weer gaan naar dezelfde plaatsen om bezig te zijn met het stapelen van zwerfkeien. Alsof ik aan het spelen ben, ontdek ik opnieuw het kind in mezelf. Spelen met zwerfkeien die gevormd zijn door de reis die ze achter de rug hebben. Mijn geest  biedt wel degelijk ruimte voor deze onzin. Ik weet dan dat een steenstapel niet bedoeld is om zinvol te zijn; maar het natuurlijke element, de textuur en de vormen, het licht, de kleuren, de geluiden, de geuren van de plaats waar ik ben, geven voldoening.

Stel dat wolken gevoelige voelende wezens zijn en op hun mysterieuze manier in staat zijn tot intilligente actie, dat zich aanpast aan veranderende omstandigheden om handig te manuvreren doorheen de hemel.
Laten we ons dan ook eens voorstellen dat we op onze rug liggend, in momenten van inspiratie en inzicht in staat zijn, de taal der wolken te spreken en te communiceren. Ja, Wat dan...
Zou het dan eindelijk tot me doordringen dat ik weblogverslaafde ben en dat ik lijd aan de nieuwe weblogneurose. Voor mensen met dezelfde neurose, googelen naar weblogneurose en in Wikipedia is er een interssante lectuur over je alter-ego.

De gestapelde stenen zijn niet zomaar een sculptuur,zij maken deel uit van de omgeving en mijzelf.  Een unieke persoonlijke relatie met de natuur. De zwerfkeien worden eerder poëtisch dan feitelijk benaderd.

STENEN STAPELEN -
Het werken (of spelen) met de strandkei als concept brengt mij ertoe na te denken over begrippen als,: " GESCHIKT OM VOORT TE DUREN - VOORLOPIG - VERGANKELIJKHEID - VOORBIJGAAND - ONBESTENDIGHEID ".
De steenstapels zijn niet tegen weer en wind bestand; in tegendeel, ze kunnen omvallen en weggespoeld worden door de branding.

Men koopt een postkaart in een winkel en verstuurt ze via het Web, omdat de oude postkoets te traag en onbetrouwbaar is. Hoe zit dat dan met COPYRIGHT ?
_____________________________________________________________________________

SPOREN UIT EEN TOERISTISCHE CULTUUR
De toerist wil een kort ogenblik van zijn bestaan achterlaten. Hij is niet langer tevreden met het aanschouwen van de natuur, hij wil objecten achterlaten als diepgewortelde getuigen van zijn tijd, met materialen en betekenissen, bedekt met een dun laagje roest. Is dat niet prachtig.