HET MOOIE NOORDEN VAN ISLA LA PALMA

Assemblage van gelast schrootijzer en lavasteen.

Eeuwen lang was zeezout een kostbaar product.
Het werd gehaald uit landen waar het warm en meestal droog was.
Daar kon je gewoon wachten tot het zeewater verdampt was en het zout overbleef.

Op de "Roques las Galeras" vlak bij de oceaan blijven er ondiepe kleine poelen zeewater achter,
dan kan de zon en de wind zijn werk doen.
Langzaam verdamt het water en blijft er alleen nog zout achter.
Sommige mensen komen hier gewoon hun zout "oogsten" en nemen het "rocksalt" mee naar huis.

In het stadje San Andrés, waar we gisteren in rondwandelden, woonde María Liberata de Guisla,
zuster van Marquis de Guisla y Guiselín. Zij leefde op het einde van haar leven, tot aan haar dood,
teruggetrokken, alleen en zonder kinderen in het gele huis (foto).
Men zegt dat zij nooit het huis uitkwam en zelfs de mis volgde vanuit haar raam naar de speciaal voor haar gebouwde kapel "Virgen del Pilar".
Zij was een prikkelbare, knorrige oude vrouw en een tiran.
Komende uit een rijke familie, eigende ze zichzelf de veeleisende rechten toe die geassocieerd worden met de adel.
In 1806 stierf zij en werd begraven in een crypte van de kerk recht tegenover haar voordeur (foto).
Een dag later hoorde de koster gebonk opstijgen uit de vloer van de kerk, maar bang voor spoken vluchtte hij de kerk uit.
Acht jaar later werd de crypte geopend om een gestorven priester bij te zetten en men vond het geraamte van María Liberata op de trappen met een steen in haar hand.
María Liberata de Guisla was levend begraven.
In 1986 hebben een team van archeologen dit nogmaals bevestigd.

Bronvermelding :
Victoria Hernandéz - Legends - La Palma - La Isla Bonita.
Juan Francisco Delgado Goméz - Viaje a lo Desconocido.

In het noord-oosten van La Palma ligt het dorp San Andrés, het is de eerste koloniale nederzetting in het toenmalige graafschap.
Het stadje ademt nog steeds geschiedenis en traditie uit met zijn geplaveide straatjes en intieme hoekjes.
De Vlaamse invloeden zijn hier merkbaar.
Aristocraten, handelaren en grondeigenaren verrijkten zich door de teelt van suikerriet en bouwden herenhuizen met balkons die werden gebruikt als uitkijkposten over de oceaan.
Suikerriet is grotendeels verdwenen. San Andrés is nu omgeven door bananenplantages.

Op de eerste foto, door de voorruit van de auto ziet men de gevel van een geel huis.
Morgen de legende van het gele huis.

"Cueva de la Candelaria" ook wel "Porís de Candelaria" genoemd.
"Porís" komt van het Catalaans proís = fondeadero = un tipo de puerto natural =
"Een natuurlijke haven of ankerplaats".
_____________________________

Onder een enorme rotswand bevindt zich een kleine baai. Alleen bereikbaar via een steil voetpad of per boot. Piraten, smokkelaars en kapers hadden hier vroeger hun schuilplaats.
In de volksmond wordt het daarom nog wel "Piraten kloof" genoemd.
Deze ultieme plaats is een van de weinige punten van toegang tot de oceaan via de kliffen ten noord-westen van het eiland La Palma.
De kleine baai is sinds de jaren na de verovering steeds een ontmoetingsplaats geweest van de lokale bevolking
(de Tijaraferos) met de zee. In tijden van schaarste was dit de plek waar vis werd gevangen om de honger te stillen van vele families in de gemeente Tijarafe.
Nu is het een plaats om te zwemmen, te snorkelen (als de oceaan het toelaat) en te genieten van een gezamenlijke maaltijd met vers gevangen vis, luisterend naar het geluid van de zee en de stormvogels.

Steil voetpad, had ik toch gezegd. Daarmee staat er een "I was there" foto bij.

Dit zijn uiteraard zonsondergangen die ik in mijn archieven heb zitten, de mooiste en fotogeniekste zonsondergangen zijn in de winterperiode. In de zomer heb je meer wolkenloze ondergangen.
Ook mooi maar niet zo fotograag ;-)

De poort naar onvervulde verlangens ...

 

Kijken naar meeuwen en de golven.
De branding en de meeuwen, ze lijken onlosmakelijk verbonden met de zee.

De vilt madam.

Toyota's legendarische landcruiser rijdt nog steeds rond op het eiland La Palma.
Sommigen zijn tot in de puntjes gerestaureerd en vertroeteld ;-)

Het begint allemaal met jutten ...
Jutten kun je niet leren, je moet het graag doen.
"Creatief Jutten", het bekt wel inderdaad goed.
Een gat in de markt. Een cursus creatief jutten op La Palma "All In" enz...etc...
Moest ik 20 jaar jonger zijn zou ik er misschien nog aan beginnen.
Alhoewel, ik ben niet het type voor groepsactiviteiten.
Aspirant jutters wil ik er wel op wijzen dat het weer eens iets anders is dan sacraal dansen met stemverheffende expressie of mandala's schilderen met verschillende kleuren lavazand ;-)

Wat ik boeiend vind aan het stuk jutgoed dat ik vind is me afvragen wat ik er zou mee kunnen doen.
In eerste instantie is het natuurlijk troep, maar al gouw zie je er een gestileerde tak in waar eventueel een uit drijfhout gemaakte vogel kan op zitten.
Het mooiste drijfhout is tea hout, het "hart"hout van de Canarische den, het heeft een afgesleten gloed en het zijn allemaal unieke stukken met een prachtige kleur en vorm.
Die kleur ben je kwijt als je het gaat schaven.
Het begint dus met jutten ... Mijn passie ....
____________________________________________________________________________
Assemblage van zeeijzer en strandhout, 149 cm. x 84 cm.

LA CASA DE LOS LEONES (Het huis met de leeuwen)
Nee, niet de leeuwen rond de fontein van de "Patio de los leones" in het Alhambra van de stad Granada, maar op de weg van Tazacorte Pueblo naar Puerto de Tazacorte.
Iemand heeft ooit een poging gedaan om de leeuwen van het Alhambra na te bootsen.
Misschien een emigrant uit Andalusië?

____________________________________________________________________________

HET HUIS MET DE "VREEMDE VOGEL"
Vóór de bocht naar beneden richting Los Llanos bij de uitgang van het dorp El Paso staat een huis, versierd met een vreemde vogel en slangen.
Sinds jaar en dag rij ik voorbij dat huis en steeds denk ik : "Wat een rare vogel".
"Wat zou de bedoeling van de bouwheer of -vrouw zijn geweest" vraag ik me af.
Een vogel die een slang aanvalt (bijvoorbeeld de Garoeda in Indonesië)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Garoeda symboliseert de overwinning van de spiritualiteit over lagere instincten.
Misschien kom ik het ooit nog wel eens te weten ... ;-)
 

Wonderen bestaan ;-)

Ik heb La Palma versleten deze laatste veertien dagen ;-)
Ik ga mijn "Wanenonlie" afhalen aan de luchthaven.

LA PALMA - NATURE MORTE

EEN BOULEVARD LANGSHEEN DE KUSTLIJN VAN DE GEMEENTE TAZACORTE,
om zo de uitzonderlijke mooie kuststreek toegankelijk te maken voor het toerisme.
                                                              
                                                                        
Wie op grote hoogte over La Palma vliegt ziet in de vorm van het eiland een hart, maar ook een pre-Spaanse stenen vuistbijl. La Palma heeft dus niet de vorm van een banaan. Alhoewel het beeld van de banaan voor de wandelaar gedurende zijn verblijf op het eiland, nog vaak zal terugkeren.
Bananen, bananen en nog eens bananen. La Palma heeft zich in de zestiger jaren van verleden eeuw, massaal op de verbouwing van dit tropisch gewas geworpen.
In iets meer dan 20 jaar werden grote braakliggende gebieden in cultuur gebracht.
De kusten van Tijarafe, Tazacorte, Las Hoyas, El Remo, Charco Verde, Fuencaliente, Breña Baja, Puntallana, Barlovento enz... zijn volledig in beslag genomen door bananenplantages.

Met het einde van de "bananenoorlog" is het vrijwel zeker dat de Canarische banaan niet meer kan concurreren met de Amerikaanse. De verwachtingen zijn dat de komende decennia de Canarische banaan zal plaats maken voor toerisme.
Beleidsmakers trachten de lokale bevolking ontvankelijk te maken voor de "nieuwe tijd". Het is dus aan hen om de bevolking te sensibiliseren door informatie te verschaffen om alzo de mensen bewust te maken van het einde van de "banaan" en belangstelling te wekken en te betrekken bij het toerisme (een hele klus). Een wandelpad langsheen de kust is volgens mij een veel beter initiatief dan het luchthavengebouw ontvankelijk te maken voor enkele miljoenen meer reizigers en de haven van Tazacorte ontvankelijk te maken voor oceaanstomers.

Er zijn plannen om een "Paseo Litoral" (= boulevard) aan te leggen langsheen de uitzonderlijk mooie kustlijn van de gemeente Tazacorte.
Maar zou het vooralsnog bij een droom blijven?

BEACH - ART
                                                   
                                                   HET VERHAAL VAN EEN STEEN
                                               ________________________________

Stenen genoeg op het strand.
Waarom nu juist deze handgrote, ronde, groene steen?
Zonder dat hij het besefte werd zijn avontuur geboren.
Zijn levensweg was beperkt, hij kon nergens heen.
De zee, de zon, het zand, de wind, het zout hielden hem gezelschap.

Ik nam de steen mee naar huis,
zette hem op het net. en hij was blij 

Typische schoorstenen, Isla la Palma - Canarische Eilanden.

CASA DE SALAZAR
_____________________

Santa Cruz de La Palma is de hoofdstad van het eiland.
Een stad voor mensen met een klassieke smaak.
De stad streeft ernaar om het oude centrum "Wereld Erfgoed" door de UNESCO te laten verklaren
of toch in ieder geval de oude herenhuizen die uniek, artistiek, historisch en cultureel erfgoed zijn op de Canariesche Eilanden.
Het Palacio, of 'Casa de Salazar' werd gebouwd in de XVIIe eeuw en is later verbouwd door Ventura de Salazar, Ridder van de Orde van Calatrava. Het Palacio heeft een van de fraaiste gevels van de stad, hij is geheel uit gehouwen steen opgetrokken en versierd met schroefvormige zuilen.
Boven het balcon prijkt het wapenschild van de familie Salazar met daarin de spreuk
"Soli Deo sit gloria" (Laat de roem alleen God toekomen).
Binnen bevindt zich een mooie patio omringd met handgemaakte balkons uit tea-hout van de Pinus Canariensis, de pijnboom van het eiland.
Een toeristen buro van het eiland is ondergebracht op het gelijkvloers.