CACTUS BLOEM

TRASH-ART of JUNK-ART
(Vuilnis-troep-rotzooi) is een subgenre van Found Art of Art Trouvé.
Deze assemblage is ontstaan en ontwikkeld uit de afvalhopen der mensheid.
Een paleo antropologisch verhaal ...... ;-)

HET VELDWERK
Geen gebied is beter om troep (artefacten) te verzamelen dan het strand.
Vloedlijnen zijn boeiende verzamelpunten van allerlei aanspoelsels, maar jammer genoeg ook van plastic, blikjes, karton en piepschuim dat door de mens wordt achtergelaten.
Elk "artefact" dat men vindt heeft een reis gemaakt door de "evolutie" van de soort die de planeet in zijn greep heeft en zijn rotzooi achterlaat.
Het bijzondere aan de vloedlijn is dat in dit gebied, door het uniek samenspel van zand, zout en branding de "artefacten" vervormen en afslijten. Ze lijken op archeologische vondsten.

HET SORTEREN
Honderden fragmenten van hout, steen, ijzer, brons, tin en koper worden gewassen in zoet water en schoongemaakt met een borstel. De gevonden voorwerpen worden gedroogd, "gecatalogeerd" ;-) en gesorteerd.

DE CREATIE
Dan pas breekt de mooie gelegenheid aan om met het eerder verzameld materiaal te werken.
Na alle mogelijke bevestigingmethoden te hebben toegepast op de collectie 'trash' kwam ik tot de evolutionaire ontwikkeling van een onbeduidende mensaap tot de kunstmatige intelligente mens.
Ergens iets tussen een hominide (directe voorouder van de mens) en een bionische mens.

Dit was het dan :
Een concept van paleo-antropologische kunst.
Morgen doen we terug gewoon ;-)
____________________________________________________________________________
Assemblage, hoogte 101 cm, breedte 56 cm.

Soms moet ge toch ff naar buiten om wat fotokes te maken ;-)

en een beetje bijgelezen ....... ;-)
Terug naar de orde van den dag.
Terug naar jutten, bloggen, assembleren, dagboek van een eilander, beeldhouwen, fotograferen, enz .....

Die morgen lag er een lubina (= Spaans voor zeebaars) op het strand.
Waarschijnlijk vergeten of achtergelaten door een vroege kantvisser.
Enkele hongerige meeuwen kwamen aangevlogen en begonnen te hakketakken om wie het eerst zou eten.
Zoals gewoonlijk ging een derde lopen met de buit ;-)

De foto waar ikzelf opsta is genomen door mijn "Wanenonlie". 

Het zal in de toekomst een hele klus worden om een goede balans te vinden tussen de natuur en de opkomst van het beton.

Kleurrijke "regenboog" bergwand in de nabijheid van Las Toscas en Nogales.
Ik vond het de moeite te stoppen en enkele foto's te nemen.

Van figuratief naar abstract.
De rotzooi op de straten en langs de weg kun je als ''fotograag'' beschouwen als sculpturen of abstracte schilderijen, gemaakt door de tand des tijds, de bewoners of toevallige voorbijgangers.
De "kunstwerken" bestaan maar voor korte tijd.
Iemand komt langs en voegt er iets aan toe, een flesje, een blikje of een leeg pakje sigaretten.
Fysiek blijft deze "kunst" niet bestaan, maar wel door middel van de foto's die een "fotograag" plaatst op het net.

DRIFTWOOD ASSEMBLAGE SCULPTUUR
De verhouding van mijzelf tot het materiaal en mijn instelling is terug te vinden in het gebruik van het drijfhout samen met de aparte esthetiek van het "zeeijzer".
Het dwingt me tot wandelen, jutten, verzamelen en sorteren van de waardeloze gevonden materialen.
Dan pas begint de door ingeving, puzzelachtige assemblage opbouwtechniek van de figuur.
Boren, schroeven, duvelen, 2 componenten, lassen. houtlijmen, "tout court" alle mogelijke bevestigingsmethodes.
Het resultaat is een uil.
Een activiteit voor een speelse creatieve geest, want een spel blijft het.
____________________________________________________________________________
Driftwood uil, hoogte 67 cm, breedte 43 cm.

De zon op zondag.
Het krieken van de dag over de Caldera de Taburiente, Isla La Palma

                                        ROTONDE - RONDPUNT - ROUNDABOUT
                                     ________________________________________

Even voorbij het dorp El Paso richting de tunnel die door het ruggengraat gebergte van het eiland loopt, ligt een rotonde. Het rondpunt is versierd met monolieten of te wel menhirs.
Menhirs is de naam die wordt gegeven aan grote stenen, zo'n stenen hoeven niet altijd enorm groot te zijn, velen zijn slechts één a twee meter hoog.
Menhirs werden gebruikt door prehistorische volkeren voor het maken van formaties van megalieten.
Deze formaties kunnen lijnen of kringen zijn.
De creatie van deze formatie monolieten werd gemaakt door een Tsjechisch kunstenaar (correct me if I'm wrong) waarvan ik de naam vergeten ben.

WAT VIND IK OP HET STRAND ?

Wat groeit er in mijnen hof?
Schoenen ...
Wat nog?
Sandalen ...
Al wie omziet .........

Dat versje komt soms in mijn hoofd tijdens mijn ochtenwandeling over het strand.

Playa de Nogales bij Puntallana ligt aan de ooskant van het eiland en is enkel via een afdaling te voet te bereiken. De afdaling is zeker de moeite waard. Eenmaal beneden heeft men meestal het strand voor zich alleen, zeker in de winter. In de zomer komen er wel wat jonge krakken surfen.
Opgepast voor de gevaarlijke branding !!

Proteas zijn struiken van de familie van de Proteaceae.
Oorspronkelijk komen ze uit Australië en Zuid-Afrika.
De uitzonderlijke eigenschap van deze plant is de late bloeitijd,
namelijk op het einde van de herfst of het begin van de winter,
als alle andere snijbloemen reeds lang gesneden zijn.
Ook hun lange houdbaarheid nadat ze gesneden zijn is een pluspunt voor de export.
Het cultiveren van deze prachtige exotische bloem is een van de alternatieven voor de Canarische banaan.

La Palma heeft niet dezelfde toeristische ontwikkeling doorgemaakt als de andere eilanden van de Canarische Archipel. Het prachtige landschap, de rust en daardoor de typische eigenschappen voor het plattelandstoerisme hebben er (tot hiertoe) toe geleid dat de toerist in zijn vacantie nog volop van de weelderige natuur kan genieten.

Het dorp Los Sauces is in enkele jaren uitgegroeid tot een "mini" sky-line met stedelijke allures.
Amper twintig jaar geleden was hier, op dat een enkele gebouw na, geen hoogbouw.
Hopelijk heeft de te verwachte krimp van de bevolking consequenties voor de ruimtelijke ordening van het noorden van het eiland. De afgelopen jaren is er alleen maar gefocust op groei. Daardoor worden de dorpjes van enkele tientallen inwoners verbonden met brede en nog bredere asfaltwegen. Het zou ontzettend jammer zijn indien men daar mee doorgaat. Er wordt telkens weer groen ingepikt. Moet je even zien wat je het landschap aandoet door die weg enkele meters te verbreden.
Ik denk dat we moeten herbezinnen op wat we willen, het woeste noorden behouden als inkomsten bron voor groen toerisme of het laten dichtdruppelen met meer huizen, snellere wegen en het "rucksichtloos" volproppen met asfalt.
Te bedenken dat het eiland met een opp. van 729 km2 amper 85000 inwoners telt, evenveel als Sint-Jans-Molenbeek een deelgemeente van de hoofdstad van Europa met amper een opp. van 6 vierkante kilometer.

Basaltzuilen en -blokken hebben vaak een zeshoekige vorm, wat de blokken mooi stapelbaar maken en zeer geschikt voor bekleding van dijken.
Rond vulkanische eilanden komt men het opvallende honingraat patroon vaak tegen.
Deze vorm is te danken aan het proces van afkoeling en stolling van de lava waaruit de basaltzuilen ontstaan.
Als men het eiland La Palma rondvaart komt men deze basaltzuilen vaak tegen, daar waar de bovenste laag van de kliffen door erosie zijn afgesleten.
 

BLOG PAUZE
"Have a break, have Kit Kat"
______________________________________________________________________________
PS : Tijdens mijn vliegen, zo vrij als een vogel, staan de dagelijkse logs geprogrameerd.

Keigoed : Hartstikke knap, te gek, uit de kunst, steengoed, gaaf, tof, de max ........

In het noorden van het eiland La Palma kleven de wolken geregeld langsheen de berghellingen.
Daar kun je over een smal pad doorheen een nevelwoud wandelen, hier en daar is de humus en de wortellaag zo dik alsof je over kussens loopt. De bomen zijn klein en kronkelig en de bodem is bedekt met varens zo hoog dat je er soms onderdoor kan lopen.

Alle winters is er een periode dat er veel rond- en aandrijvend hout is op zee.
Het strand ligt dan vol drijfhout. Dé moment om te jutten en het geschikte hout te verzamelen,
om er later in creatieve momenten sculpturen van te maken.
Wie eerst komt, eerst maalt, want als men er niet op tijd bij is, is al het drijfhout netjes opgeruimd door de gemeente.

Opmerkelijk was de beoordeling van mijn  "Wanenonlie" :
"Het lijkt wel een opstijgende concorde"
____________________________________________________________________________
Assemblage van "driftwood" en ijzer, 87 x 53 x 57 cm.