SNORKELEN EN VISSEN OP LA PALMA

Yggdrasil is de naam van de 'Wereldboom' in de Noorse kosmogonie ...
Verder lezen ?
http://nl.wikipedia.org/wiki/Yggdrasil 

____________________________________________________________________________
Assemblage van gelast schroot ijzer.
Hoogte 63 cm. Breedte 35 cm. Gewicht 9,5 kilo.

Zonsondergang en vissers op zondag.
Zondagsvissers ;-)

Pas na de laatste boom is omgehakt.
Pas nadat de laatste rivier is vergiftigd.
Pas na de laatste vis is gevangen.
Dan pas weet ge dat je geld niet kunt eten.
                                      
                                     Indische wijsheid.

Toen wij voor de eerste maal op La Palma kwamen ervaarde ik dat leven in een nauwelijks bewoond gebied belangrijk was om te beseffen dat de bevolkingsdruk op onze planeet niet groter mocht worden en dat zaken als vervuiling en exploitatie dienen opgelost te worden.
Sindsdien is er veel veranderd op het eiland en zakken we steeds verder af naar een wereldje van gecultiveerd eigenbelang met een giga luchthaven, vijf toeristen resorts, een tweede zeehaven voor oceaanschepen, een asfalt fabriek en bijbehorende snelwegen.
Er is toch nog genoeg natuur over, zeggen ze dan.

De noordoostelijke luchtstroom over La Palma is de passaatwind die "het groene eiland" voor een groot deel bepaalt. Door zijn tocht over de oceaan bevat de passaat veel waterdamp.
De bergketens op La Palma dwingen hem tot opstijgen en door het contact met de koudere zeestroom condenceert hij. De extra lange naalden van de Canarische den fungeren als wolkenkrabbers  en de wolken vallen als nevelneerslag uiteen.
De dennenaalden worden door veeboeren verzameld en gebruikt als vloerbedekking in hun stallen, net als stro. Achteraf wordt het gebruikt als mest en mulch in de bananenplantages.

Op de laatste foto is geen passaatwolk te zien maar wel een walm van onverbrande diesel.

De kustlijn van de gemeente Mazo ( zuid-oost kant van het eiland ) is weliswaar onherbergzaam maar heeft de bezoeker iets heel waardevols te bieden : Sfeer uit vervlogen jaren.
El Pozo is een van de vele pittoreske gehuchtjes met kleine schamele weekeind verblijfjes.  De Palmeros lijken geen behoefte te hebben aan luxe. Een BBQ en een terrasje met uitzicht op zee zal menigeen uitnodigend toelonken. Hier echter geen witte stranden, alleen maar zwart vulkanisch gesteente. Het is juist datgene wat deze streek zo eigen maakt. Enkele charmante oude gehuchtjes en verder niets. Geen mondain publiek. Hopelijk blijft dit zo, zou je denken?!
Maar niets is minder waar. Een kilometer meer noordelijk zijn de plannen goedgekeurd voor een luxe 5 sterren resort inclusief jachthaven.
Dit volkse W-kend dorpje is plotseling levensgevaarlijk geworden en zal door carterpillars met de grond gelijk worden gemaakt. De buurtbewoners vechten nu een vete uit met de grote plannenmakers, in de hoop nog een tijdje te kunnen genieten van "de tijd van weleer".

Die morgen was ik bij het krieken van de dag op stap naar "Playa Nueva" (Nieuw Strand).
Vroeg in de ochtend is daar geen kat en heb je de baai voor jou alleen en kun je rustig al het aangespoeld plastic afval verzamelen om er iets van te maken. Tegelijkertijd is de baai een beetje opgeruimd. Een tijdje geleden heb ik daar al eens een "plastic man" gemaakt en ik zie nu dat er meer plastic bijkomt; Heeft te maken met de stromingen van de oceaan, denk ik.

"Cradle to cradle" is een biologische manier van produceren waarbij "afval" kan worden herbruikt.
De soort schade die de "plastic soep" (= enorme concentraties plastic afval in de oceanen) veroorzaakt lijkt momenteel onherstelbaar. Zo kunnen we onze planeet ecologisch verwoesten.
Als de mens deze problemen wil oplossen moeten we wel duidelijk kiezen voor "cradle to cradle".
Om dit doel te bereiken moeten we meer verantwoordelijkheidsbesef tonen. We moeten ons beter realiseren welke consequenties onze wegwerp gewoontes hebben voor de levende oceanen.
Dat houd in dat we een beetje minder egocentrisch moeten weggooien in de zeeën, om onze planeet op een gezonde wijze te kunnen doorgeven aan de volgende generatie.

Dit fitness-park ligt naast de drukste rotonde (rond punt - roundabout) van de hoofdstad.
Bepaalt geen ideale locatie om fitness oefeningen te doen en tegelijkertijd de uitlaatgassen van de auto's in te ademen.

DE LOKROEP DER SIRENEN VIII

Een "ijzer constructie" is een ontwikkeling in de beeldhouwkunst die pas van het begin van verleden eeuw dateert, zie Julio González. Een pionier op dit gebied.
De techniek van het ijzer lassen staat grote expressieve vrijheden toe. Bij constructie kunst gaat het vooral om het verbinden van materiaal. Op dit gebied geeft lassen oersterke verbindingen.
Hoewel constructiekunst meestal met abstracte assemblage wordt geassocieerd, probeer ik er toch enkele organische accenten in te leggen.
____________________________________________________________________________
Constructie van gelast ijzer en "tea" hout, 59 bij 58 cm.
(Voorlopig laatste sculptuur in de reeks "lokroep der Sirenen")
Tijd voor iets anders.

Door reflectie in de atmosfeer begint het al licht te worden voordat de zon daadwerkelijk opkomt.
Aan de westkant van het eiland duurt de dageraad of ochtenschemering langer dan aan de ooskant.
Reden is de "Cumbre", dit is het ruggengraat gebergte van La Palma dat van noord naar zuid loopt.
Mooi om zien is hoe de kleuren veranderen naarmate het lichter wordt.
 

                              UITZICHTPUNT VANAF DE RAND VAN DE CALDERA
                            _________________________________________________

Vanaf het bezoekerscentrum van El Paso loopt een asfaltweg die je in 15 minuten naar de "Mirador de La Cumbrecita" brengt. Hier heeft men een verassend mooie blik over de Caldera.
Vanaf dit punt lopen er verschillende trails naar beneden. Deze paden zijn gevaarlijk en lopen door een grillig landschap, doorkliefd met diep uitgesneden barranco's en reusachtige verticale bergwanden steil naar beneden. Stukken stenige paden zijn door regenval verschoven en er is niet veel voor nodig om onderuit te gaan.
Doe dit nooit alleen maar steeds onder begeleiding van een zéér ervaren berggids.

                                                              ***

Waar gebeurd.
De vakantie zat erop, morgen vlogen ze terug naar huis.
De man zei tegen de vrouw: "Ik ga nog even een wandeling maken in de Caldera".
Hij is nooit meer terug gekomen. Jarenlang is de vrouw hier blijven wonen, in de hoop .........
Tot ze uiteindelijk de status van weduwe had. Dan pas is ze terug naar Duitsland gegaan.
Zijn stoffelijk overschot is nooit meer gevonden.
In geval van langdurige vermissing kan bij de rechtbank een verklaring van vermoedelijk overlijden worden aangevraagd, dan pas kan het huwelijk ontbonden worden..

Als men Googled naar "vakantie La Palma" komt men honderden sites tegen die stuk voor stuk beweren dat er geen massatoerisme is op het eiland La Palma en dat is ook zo, tot hiertoe.
Tot op heden was de basis van de eiland economie de monocultuur van de banaan.
Met het einde van de bananenoorlog wordt de dure Canarische banaan onverkoopbaar in Europa en de verkoop stagneert. Men is naarstig op zoek naar alternatieven. De beleidsmakers zetten in op het voor de hand liggend grootschalig toerisme. Maar La Palma heeft geen eindeloze witte stranden maar wel een grillig landschap met diepe barranco's en steile bergwanden. Massatoerisme en overexploitatie van het aangenaam klimaat ís niet voor de hand liggend.
La Palma is een populaire wandelbestemming door zijn groene bossen, het nationale park, de vulkanen en het ongerepte noorden is het een echt wandelparadijs.
Als de natuur gebruikt wordt als nieuwe basis voor eiland's economie ben ik voorstander van een prachtig duurzaam toerisme. Geen massa's die voor strand en disco's komen. De toerist die rekening houdt met de natuur. De bezoeker die graag met het oorspronkelijke in aanraking komt, die is hier op zijn plaats.
____________________________________________________________________________
Vertaald uit het Japans
En hoe was de vakantie?
"Ik weet het nog niet, ik heb de foto's nog niet bekeken" 
____________________________________________________________________________
Foto's :
Japanse toeristen die met hotelschepen de haven van Santa Cruz de La Palma aandoen en met autobussen het eiland rondrijden.

Telkens ik door een bananeplantage loop kan ik het niet nalaten plaatjes te schieten.
Ik vind bananen heel fotogeniek.

Bananenboeren oogsten en brengen hun trossen naar een cooperatieve waar ze zijn aangesloten.
Daar worden de 'handen' bananen van de tros afgesneden, gewassen en verpakt voor transport naar het vaste land van Spanje. De 'plataneros' (bananenboeren) krijgen hun geld zodra de bananen verkocht zijn. Dit jaar zijn er veel plataneros die na drie maanden wachten nog steeds geen geld hebben gezien. De bananen zijn nog steeds niet verkocht zeggen ze bij de cooperatieve.
Dit kan niet blijven duren ...
Een onhoudbare situatie.

Het is telkens een uitdaging te kijken hoeveel keien ik zou kunnen stapelen zonder dat de toren omvalt.
Het is natuurlijk een kwestie van balans. Soms doorstaat een "steenman" het weer en de wind wel een hele week en zie ik in die dagen dat wandelaars er kleintjes hebben bijgezet. Blijkbaar vinden mensen het ook een uitdaging om strankeien zo op mekaar te zetten en in balans te brengen dat ze op elkaar blijven staan.

Dag van de doden.
foto van deze morgen tijdens de ochtendwandeling over het strand van Tazacorte.
Iemand heeft hier gisteravond een dierbare herdacht.

La Palma is een vulkanisch eiland met zwarte stranden.
Voor toeristen die voor het eerst een zwart strand betreden is het heel erg raar, zij moeten er even aan wennen. Sommigen denken dat hun kleren er vies van worden maar dat is niet waar, het is gewoon proper schoon zwart strandzand.
Als de zon in het zenith staat kan het strand erg heet zijn, daarom is het aanbevolen sandalen te dragen.

Van strandliefhebber naar zandverzamelaar.
Onlangs zag ik een bezoeker op het strand zwart lavazand in een plastic zak scheppen en opbergen in zijn tas. Ik vroeg hem of hij schilderde met zand. Nee hoor! Hij was psammophile, de Engelse benaming voor zandverzamelaar. Hij vond het zand DE souvenir bij uitstek, zonder financiële waarde en gratis bovendien. Hij nam ook wat extra zand mee om te ruilen op de mineralen beurs.

Meer weten over strandzand verzameling :

http://www.strandzand.nl

STRANDKEI-VIS EN DRIJFHOUT

Tijdens de wandeling over het strand vind ik zo nu en dan de perfecte kei om een vis uit te maken.
En ik ben het nog niet verleerd
Tijdens m'n carrière als vissenmaker hier op het eiland heb ik er duizenden gemaakt, maar wel steeds van zwarte lava, ten eersten omdat lava hier overvloedig aanwezig is en ten tweede, lavasteen is typisch van een vulkanish eiland.
____________________________________________________________________________
Assemblage sculptuur.
Bewerkte strandkei, drijfhout en ijzer.
Hoogte 37 cm. Breedte 23 cm.

Hutzilopochtl was de oorlogsgod van de Inca's, bij de Azteken was het Huitzilopochtli.
De Inca's hadden een polytheïtische godsdienst. Zij geloofden in vele goden.
Alles wat gebeurde had een reden en werd door de goden veroorzaakt.
De vele goden en godinnen beschikten over magische krachten die te maken hadden met aspecten van het Inca bestaan.  Belangrijke goden waren de zonnegod Inti en de oorlogsgod hutzilopochtl.

De zon:
Aan de hand van bewegingen van de zon werden belangrijke rituele data berekend, namelijk de zon- en winterwende. De Inca's waren vooral geïnteresseerd in zonsopkomst en zonsondergang.

Mensenoffers:
De Inca's offerden mensen aan allerlei goden waarvan de zonnegod er een was.

Een van de lekkerste visjes die gevangen worden aan de zuid-west punt van het eiland bij Fuencaliente is alfonsiño.
Op la Palma, vanuit de haven van Tazacorte werken de vissers nog steeds vanaf kleine bootjes.
De rijke en gevarieerde onderwater fauna in de Palmese kustwateren wordt grootschalig bedreigd.
Sinds enkele jaren worden er "lubinas" (= zeebaars) gekweekt voor de kust van Tazacorte. Deze visboerderijen bestaan uit grote netten die tijdens de winterstormen af en toe scheuren. Duizenden lubinas komen zo in het milieu terecht. De zeebaars is een roofvis en eet alle andere vis op. De meest voorkomende soorten zoals goudbrasem, papegaaivis, sardine, chicharro, witbrasem, makreel, bicuda, klipvis ea. worden door de ongelimiteerde honger van de ontsnapte gekweekte zeebaars door uitsterven bedreigd. 

De visfabrieken op de oceanen halen jaarlijks wereldwijd 78 miljoen ton uit zee.
Als de vraag naar vis niet gauw afneemt, dreigt de zeevisserij volledig in te storten.
Om de druk op de wereldzeeën te verminderen kan men nu al maatregelen treffen.
1) Het aantal visserschepen wereldwijd halveren.
2) Grote delen van de oceanen tot verboden gebied voor de visserij uit roepen.
3) Het gebruik van in het wild gevangen vis voor het voeden van kweekvis verminderen.
Sommige landen vechten nu al om de laatste Atlantische blauwvin tonijn te vangen.

Toemaatje:
Deze morgen tijdens de strandwandeling zag ik vissers langs de kust heen en weer varen op zoek naar scholen sardientjes. Sardienes hebben ze nodig als aas om dieper op zee tonijn (bonito) te vangen.
Maar hoe ze hun nek ook uitstaken! Nou jongens, groot nieuws, als zulke grote hoeveelheden roofvissen ontsnappen uit de viskwekerijen gaat er wel wat mis.
De kantvissers daarentegen hadden geen moeite met een zeebaars aan de haak te slaan, ze pikten zelfs een sardientje mee tijdens de lunch, maar laten de verpakking als afval achter op het strand.
Wat een mentaliteit!