Archief

Tijdens het wandelen op de toppen van de bergen en eens boven de wolken, draag je het beste
schoenen met een goed profiel, een zonnebril, zonnecreme tegen gevoelige huid en een hoed ....
maar vergeet hem niet  

In de winter kan het hard waaien op de toppen met mist, regen of sneeuw.
Wees voorbereid op het onverwachte.

Ik ben helemaal geen voetballiefhebber, maar wel een fervente fotograge blogger. Daarom ging
ik hier beneden (beneden is naar zee, de bergen zijn naar boven) in El Puerto de Tazacorte op de
terrasjes aan de boulevard de "flamboyante Spanjaarden" fotograferen die naar hun voetbalmatch
keken tijdens het E.K.
Toen mijn oog viel op de bloeiende bomen, dacht ik,: "Hier moet ik morgenvroeg terugkomen
om deze prachtige parasolbomen op de foto te zetten". Tijdens enig opzoekwerk op het net kwam
ik te weten dat de naam van de boom "Flamboyant" is.
Wel heel toepasselijk

De flamboyant (Delonix regia) is een plant uit de vlinderbloemenfamilie (Leguminosae). Het is
een tot 15 m hoge boom met een tot 20 m brede, schermvormige kroon en een stam met een
diameter van 130 cm of meer. De bladeren zijn afwisselend geplaatst, fijn dubbelgeveerd, tot 50
cm lang en tot 25 cm breed. Elk blad bestaat uit honderden, tot 1 cm lange, lichtgroene
deelblaadjes van de tweede orde, die zich in de avond samenvouwen. In droge tijden kunnen de
bladeren afvallen, maar de boom blijft zelden lang kaal.

De bloemen verschijnen meestal tegelijk met de nieuwe bladeren aan het eind van de droge tijd in
eindstandige bloeiwijzes. De bloemen zijn oranjerood tot scharlakenrood en 10-15 cm groot. De
vijf kelkbladeren zijn van buiten groen en van binnen rood. De vijf kroonbladeren zijn gesteeld.
Het bovenste kroonblad is meestal gedeeltelijk wit of geel en bezet met rode vlekjes. De vier
andere kroonbladeren zijn rood. In het midden van de bloem zitten tien meeldraden en één stijl.
De bloemen worden vooral bestoven door dagvlinders, maar kunnen ook door andere insecten en
zelfs vogels worden bestoven.

De vruchten zijn rijp bruinzwarte, afgeplatte, hangende, verhoutte, meestal iets gebogen, 30-60 ×
4-7 cm grote peulvruchten met overdwarse ribben. Ze blijven tot de volgende bloeitijd aan de
boom hangen.

De flamboyant is endemisch in Madagaskar, waar hij kwetsbaar is geworden door de houtkap
voor houtskoolwinning. De boom wordt sinds de negentiende eeuw wereldwijd in de tropen als
sierboom aangeplant. Het is de nationale boom van Puerto Rico.

Tijdens wandelingen in het ruige noorden van La Palma kan men door onderzoek van de
afvalhopen der mensheid de resten van vroegere menselijke samenlevingen blootleggen.



























Nieuwe en oude antiquiteiten








Op het spoor van de moeder der frisdranken.
Van de meer dan honderd verschillende soorten dranken die door de oorspronkelijke
bewoners werden "gedomesticeerd", is er geen zo bekend dan het wijd verspreide Coca Cola.
Coca Cola was een dagelijkse drank die door een groot deel van de oorspronkelijke bevolking
werd geconsumeerd ;-). De combinatie van Cola en zeevruchten wordt gewoonlijk beschouwd
als het begin van de beschaving op het eiland. Als ze samen gegeten worden zorgen ze voor
een bijzondere waardevolle voeding ;-).









Het is bijvoorbeeld zeer opmerkelijk dat bij deze bewoners de aantrekkingskracht van
Coca Cola zich sterk ontwikkelde. Spijtig genoeg is men door het vinden van deze artefacten
er niet in geslaagd de oorspronkelijke drank te reconstrueren. Het is tot hiertoe een van de
best bewaarde geheimen in de wereld.









Archeologie (samenst. Grieks: ἀρχαῖος – λόγος : 'leer der oudheid') of oudheidkunde is de
wetenschap die overblijfselen van oude culturen bestudeert teneinde het verleden te reconstrueren
en te duiden. Dergelijke overblijfselen, in het bijzonder door de mens vervaardigde
gebruiksvoorwerpen (vakterm: artefacten), worden bij opgravingen gevonden.
Het wetenschappelijk onderzoek behelst die overblijfselen en de context waarin zij worden
aangetroffen.

Heel af en toe zien we een containerschip voor "ons deur" voorbijvaren. Het is een zeldzaamheid.
Als het al eens gebeurt, dan snel de verrekijker gepakt om beter te kunnen zien ;-).
HAMBURG SÜD staat er in grote letters op, ff Googelen en ik vind dit : Sinds de oprichting in
1871, is Hamburg Süd geëvolueerd van een conventionele rederij  in een wereldwijde opererende
transport logistieke organisatie.Vandaag de dag behoort het tot de 20 werelds grootste
containerrederijen en is een van de toonaangevende aanbieders in de Noord-Zuid handel.
 



"Hoewel er al voor de vijftiende eeuw contacten waren tussen de verschillende beschavingen,
ontstond pas vanaf het tijdperk van de grote ontdekkingen een wereldeconomie waarbij alle
economieën steeds intensiever met elkaar in contact stonden."
Denk ik dan als ik zo'n containerschip zie voorbij varen

Na het bezoek aan de zoutpannen van Fuencaliente ging ik nog eens kijken op het strandje onder
de vuurtorens een beetje verderop. Het was al in de late namiddag en ja hoor! Er viel nog wat te
beleven. Hier geen botenlift maar gewoon enkele houten palen en mankracht. Als er een bootje
op het droge wordt gesleept lijkt het alsof gans het dorp komt helpen

Zo, dat was een weekje "Het zout der aarde" op de zuidpunt van het eiland.
Morgen is het zonsondergang op zondag
en volgende week beginnen we aan iets anders.

Op het einde van de vrije wandeling rond de zoutpannen, waar zeer goed staat aangegeven
waar men wel en niet mag lopen, komt men terecht bij de kleine werkplaats waar het vers
gewonnen zeezout wordt verpakt.
De zoutoogst vindt plaats tussen mei en november. Vóór de eerste herfstregens moet het zout
worden opgeslagen. Men gebruikt daarvoor kruiwagens en schoppen met grote voorzichtigheid
om de structuur van de zoutpannen niet te beschadigen. Dan begint het proces van malen (alleen
voor fijn zout) en drogen om dan te verpakken vrij van andere chemische additieven. De
waardevolle minerale eigenschappen van dit puur natuurlijk zout blijven bewaard.


























Flor de Sal - bloem van zout.
Op warme zomerdagen tijdens de schemering wordt dit "Flor de Sal" met de hand geoogst. De
zoutwinners schrapen alleen de bovenste laag van het zout. Het is belangrijk dat dit oogsten
snel gebeurt vóór dat het zout wordt afgebroken en begint te verminderen of zinkt naar de
bodem van de zoutpan. Doordat het een ambachtelijke tijdrovende bezigheid is, is Flor de Sal
een relatief schaars voedingsmiddel en een van de duurdere zouten. De bloem van zout wordt in
de kleine werkplaats verkocht aan de bezoekers van de zoutpannen.
Het kweken van "Flor de Sal" is het resultaat van een lang maar natuurlijk proces. Kristallisatie
vindt alleen plaats met optimale omstandigheden van veel zon,een kleine hoeveelheid vochtig-
heid en een lichte bries.

Gebruik in de keuken.
Door de geringe grootte van de kristallen lost het flor de sal sneller op. Daarom wordt dit zout
het beste gebruikt als finishing touch door een beetje te sprenkelen over het eten vlak voor het
opdienen. De zoutkristallen zijn onregelmatig van vorm en grootte zodat zij met verschillende
snelheden oplossen in de mond.




Flor de Sal op een bed van zeeglas

Over de zuidpunt van het eiland ligt een deken van pyroclastisch gesteente dat doet denken aan
recente vulkaanuitbarstingen. Op deze gestolde lava zijn de laatste overgebleven zoutpannen van
La Palma gebouwd. Het is een magische plek waar wit en zwart samenkomen. Dankzij het
initiatief van de familie Hernandez Villalba is dit bedrijf, dat nog zout produceert op traditionele
wijze, blijven bestaan. Fernando Hernandez kreeg in 1967 het moedige idee om samen met
meester zoutmaker Don Louis Rodriguez zout te produceren voor de lokale markt. Zij moesten
wachten tot een jaar na de uitbarsting van de Teneguia voor hun eerste zoutoogst. Sindsdien zijn
de zoutvelden dankzij de participatie van een UNESCO programma uitgebreid tot 35.000 m2
met een jaarlijkse omzet van 5000 ton zout.










In 1994 zijn de zoutpannen van Fuencaliente (een stuk land met een oppervlakte van 7 hectare)
uitgeroepen tot een gebied van wetenschappelijk belang. Een van de redenen daarvoor is dat het
een van de weinige open wateren is op La Palma en het daardoor een aantrekkingskracht heeft
op migerende vogels. Daardoor kan men in de herfst plevieren, bonte en gewone strandlopers
observeren en zelfs af en toe een groepje verloren gevlogen flamingo's. Toen ik daar was heb ik
geen vogels gezien, buiten een paar zeemeeuwen. Ik zal eens moeten teruggaan in de herfst in
gezelschap van een vogelfluisteraar om de verschillende soorten trekkende waadvogels, die met 
hun lange snavels en poten de bodem beroeren op zoek naar voedsel, te kunnen fotogrageren ;-)
 
















































Het zoutwinningscomplex is tegenwoordig een belangrijke atractie voor bezoekers van het
eiland. De witte kegels zout, beschenen door de zon op een achtergrond van zwarte lava zijn
een uitdaging voor menig fotograaf.

Naar Aristoteles was zout "Verbrande Aarde" gemaakt door een combinatie van vier elementen:
Aarde, water, wind en vuur. Deze vier elementen zijn zo uitzonderlijk samen aanwezig op de
zuidpunt van ons geliefd eiland, zodat de zoutvelden hier buitengewoon goed gedijen.



Foto van de zoutpannen genomen vanaf de top van de vulkaan Teneguía.

















WATER : De oceaan.
Het water wordt opgevangen uit de golven van de Atlantische Oceaan die aanstormen op de
kusten van Fuencaliente.



VUUR : De zon.
De eerste opwarming door de zon vindt plaats in de vijvers waar het zout zich vanaf 36 gram per
liter tot ongeveer 290 gr./liter concentreert, alvorens het de kristallisatie vijvers bereikt.




AARDE : De klei.
Uiteindelijk komt het water met hoge concentraties zout terecht in  de zoutpannen, kleine
rechthoekige vijvers met modder, klei en zwarte lava stenen die nog meer warmte absorberen
om zodoende een nog hogere concentratie zout van 360 gram per liter te bereiken. 




WIND : De lucht.
Het zout wordt vervolgens uit de pannen verwijderd en op hoopjes geharkt.
De passaatwind komt dan een handje helpen om de witte kegels zout sneller te drogen zodat
het kan worden opgeslagen en verpakt voor vervoer.
Morgen wandelen we verder ... 

Helemaal in het zuidelijkste puntje van het eiland staan de oude en de nieuwe vuurtorens
broederlijk of zusterlijk naast mekaar. In de oude volledig gerestaureerde vuurtoren huist
tegenwoordig een maritiem museum, het was die dag gesloten.
Bij de vuurtorens kan men de auto parkeren om vandaar een gemarkeerde wandeling te maken.
De meeste bezoekers slenteren wat rond, bezoeken het kleine strand, tevens haventje, eten daar
een van die beroemde viscroquetten (tapa) en bezoeken de nabij gelegen zoutvelden...
wat ik morgen ga doen.








































Deze zoutpannen zijn een goed voorbeeld van een door de mens gemaakte constructie in een
uitzonderlijk vulkanisch landschap, geïntegreerd en gebouwd op zwart vulkanisch gesteente
met klei als ondoorlaatbare ondergrond. De winning van het zeezout gebeurt dan door middel
van verdamping van het zeewater.
Maar er is nog meer dan dat ...

                                   
LP-2 wegwerkzaamheden 

***

Door de zware regenval in december 2009 waren delen van de weg LP-2 tussen Jedey en Los
Canarios weggespoeld. De weg is daarna een hele tijd afgesloten geweest. Er werden plannen
gesmeed voor een nieuwe weg. In die tijd zag men het nog "groots" en waren de miljoenen nog
goedkoop. Nu men het subsidiegeld niet meer zo gul kan uitstrooien zal het zeker nog tientallen
 jaren duren alvorens er een vierbaans asfaltweg ligt. 

Het grappige is dat er carterpillar-machines gebruikt worden van het al dan niet failliete
aannemersbedrijf 'Sponselee' uit Zeeland Nederland.