Archief

De luidruchtigste dieren die je tijdens wandelingen op het eiland tegenkomt zijn ongetwijfeld honden.
Bijna elk huis, schuur of bananenplantage wordt bewaakt door een blaffende hond. Vaak zit een blaffende hond vast aan een ketting en is er niemand in de omgeving om de hond  te kalmeren of terug te roepen. Van de meeste honden heb je weinig te vrezen. Mocht het echter mis gaan dan is een stok altijd nog een redmiddel.

De naam Canarias of Insulae Canum betekent Honden eiland. Canarische Eilanden is dus afgeleid van canes = perros = honden. Het latijnse woord canis betekent hond. De naam werd later door de Spanjaarden vebasterd tot Islas Canarias.
Kanarievogels zijn genoemd naar de eilanden en niet andersom.
Pikant detail : Honden werden door de oorspronkelijke bewoners gegeten .

Scheepsindustrie, vervlogen tijden.
In de 19de eeuw bezat de stad Santa Cruz de La Palma scheepswerven waar in ruim een eeuw meer dan 120 schepen werden gebouwd bestemd voor de handel met Amerika.
Weliswaar waren het houten windjammers en geen stoomschepen, toch waren hier nog lange tijd maritieme werkplaatsen gevestigd voor reparatie. Getuige daarvan de immense nokkenas en stoommachine die er staan opgesteld als monument.
Aan het eind van de 19de eeuw was er een toenemend verkeer van stoomschepen en daardoor een groeiende scheepsindustrie waardoor de haven een belangrijke bunkerplaats werd voor transport van goederen en personen naar Amerika.

In 1948 bouwde Don Armando Yánes Carrillo het laatste beroemde jacht de "Benahoare".
Dit laatste schip dat op het eiland gebouwd werd rondde zijn zeereizen af met een oversteek in 1950 naar Venezuela vol met illegale emigranten.

Hoe verder je van de kust verwijderd bent hoe machtiger de oceaan wordt en hoe minder je kunt begrijpen hoe mensen in staat zijn zoiets groots als een oceaan te beschermen, of juist verpesten.
Maar we kunnen er niet omheen, de oceaan wordt bedreigd en wij dus zelf ook.

MISSION BLUE

Om de gevaren die de wereldzeeën bedreigen het hoofd te bieden hebben de National Geographic Society, de Waitt Family Foundation, de Deep Search Foundation en National Geographic- onderzoekers Sylvia Earle en Enric Sala gezamelijk MISSION BLUE opgericht, een nieuwe wereldwijde organisatie die zich ten doel stelt om de zeeën weer gezond en productief te maken. Bijvoorbeeld door zich sterk te maken voor de bescherming van de bedreigde ecosystemen overal ter wereld. En door het steunen van oplossingsgericht onderzoek naar terugdringing van overbevissing met behoud van werkgelegenheid in de visserij. "We willen niet alleen dat mensen zich zorgen maken over de oceanen, we willen ook dat ze in beweging komen", zegt marien ecoloog Sala. "Als we vandaag in actie komen, heeft dat morgen al effect". Meedoen aan deze nieuwe campagne om de zeeën te redden? Kijk dan op :

                                      http://ocean.nationalgeographic.com/ocean/missionblue   

Er zijn plannen om voor de kust van "Las Hoyas" ter hoogte van " Saliente de las Hovas" en "Punta de la Lava" een kunstmatig rif aan te leggen ten behoeve van het duiktoerisme.
Sommige kunstmatige riffen zijn gecreëerd met afgezonken oorlogsbodems, gehele autowrakken en afval blokcontainers, ook autobanden werden ervoor gebruikt. Men is er ondertussen reeds achtergekomen dat rubber gif afgeeft als het in contact komt met zout water, autobanden zijn dus absoluut uit den boze.
Wanneer men op La Palma zich voorneemt om een kunstmatig rif te bouwen kunnen de gedachten daarover wel eens op hol slaan. De menselijke logica over het bouwen van een leefomgeving voor vissen is puur subjectief en soms geheel ongepast voor het leven onder water.
Het doel is echter het verzekeren van onderwaterfauna ten behoeve van sportduikers en toerisme.

Een rif is een smalle, langgerekte ondiepte in een zee, meer of oceaan. Meestal wordt een rif gevormd door rotsen die stijl uit de zeebodem omhoog steken. Soms ook een scheepswrak.

Het project begint met het verzamelen van zeeijzer (= op het strand gevonden aangespoeld schroot), keien, lavastenen en drijfhout.
De rif-sculptuur wordt opbouwend aaneengelast. Het onderwaterleven rondom het ijzeren wrak komt kijken in de vorm van vissen, gemaakt van strandkeien en stukken drijfhout.

Morgen zet ik het geheel in de tuin.

Roze maandag.

Tijdens de ochtenwandeling probeer ik steeds dichterbij te komen maar ze gaan altijd vliegen ;-)

Project schaduwbeelden (1)

Dingen die er 'feitelijk' niet zijn zoals je schaduw.

Indien een scherpe en duidelijke omtreklijn een criterium is dan is het zand op het strand een goed oppervlak. Ook de stand van de zon speelt een rol. Het gebeurt niet dikwijls, bijna nooit, dat ik mijn schaduw kan vangen (hier op het eiland) op het midden van de dag. Op de middag speel je hem trouwens kwijt en kun je hem helemaal niet fotograferen zonder dat je voeten mee op de foto staan. Je schaduw is dus onvoorspelbaar. Je schaduwbeeld achterlaten gaat niet, je neemt hem overal mee. Soms is hij zichtbaar op steen, rotsen, water, zand, beton stoepen enz... Je schaduw fotograferen terwijl het regent is uiterst moeilijk en lukt bijna nooit ;-). Je schaduw is geen teken dat je kunt achterlaten als bewijs van je aanwezigheid maar hij getuigt wel dat je er bent, daar en op dat ogenblik.
Je schaduw is een spoor dat je met jezelf meesleept, hij kan uit het zicht verdwijnen maar niet verloren lopen zolang je dat niet zelf doet   

Nee! Nee! geen overvloedig wit bierschuin maar gewoon het schuim der zee tijdens de branding op het strand van Tazacorte. Sommige tijden van het jaar is er meer schuim dan anders. Hoe komt het dat de branding zoveel schuim maakt? Dit schuim is niet gevaarlijk noch giftig. Het wordt gevormd door de branding die eiwitten uit de afbraakstoffen van afgestorven microscopische kleine algjes opklopt. Vroeg in de ochtend geeft het schuim een geur af, een echte oceaanlucht. Als het water van de oceaan zich terugtrekt (anders dan op de stranden in Nederland en België) blijven er geen schuimpoezen achter.

Op de wegwijzer staat Salemera, op de wegenkaart staat Sal(a)mera, deze kleine foutjes vindt men niet belangrijk op La Palma. Zo is er een boek met een landkaart waarop twee gemeenten met mekaar zijn verwisseld, 'Breña Baja' op de plaats van 'Breña Alta' en andersom
Het gehucht Salemera is gelegen vlak naast "Montaña del Azufre" een oude vulkaan structuur en tevens beschermd gebied. Dit hele monument is bovendien per definitie ecologisch kwetsbaar en er mogen geen wegen aangelegd worden.
Salemera heeft een klein strandje, normaal met weinig volk en een beetje winderig. Er zijn enkele natuurlijke zwemplassen, ideaal voor kinderen. Mensen klagen dat het hier veelal bewolkt is. Meestal schijnt de zon in de morgen en wordt het land opgewarmd, maar wanneer de dag vordert stapelen de wolken zich op tegen de bergwand.
Ik moet absoluut nog eens terug want ik wil een visje eten in "Kiosco Salemera", het retaurantje was toen gesloten. Er is ook een mogelijkheid om een mooie wandeling te maken op en rond de "Vulkaan van zwavel".