this
picture shows a line of little girls holding hands facing the immensity of
ocean waves.
Alone they might be washed away, but together they stand strong.
Thank you each for holding my hand somewhere along the way when I was facing
a wave of my own.
I hope you will reach for my hand when your own wave threatens.
All
of us girls,
Old
and young, Near and far, Hold special memories of good times
we've shared. We've had our share of hard times when
our friends were there to make us feel better. We've shared... our hearts, our time, our secrets
, our fears,
our hopes and our dreams. Let us never break the chain of friends!
Mrs.Bo and Mr. Silver
15-08-2009
vanuit Antwerpen...
Hier in Antwerpen vieren we vandaag Moederdag - vraag me niet hoe dit komt, iemand zal wel de juiste uitleg weten zeker
Voor alle mama's en grootmoeders (zoals ik) die nu met spanning op de geboorte van een nieuw kleinkindje wacht, mijn allerbeste wensen op deze prachtige dag!
Dit hoor je tegenwoordig iedere senior zuchtend zeggen: - ' ik kom tijd tekort ' - natuurlijk ligt het aan onze veranderde levensstijl. We kruipen later in onze tram (bed Thea) en staan daardoor 's morgens natuurlijk ook later op.
Vervolgens bij een lekker ontbijt, doorgespoeld met enkele tasjes geurige verse koffie, lezen we uitgebreid de krant, uiterst gelukkig omdat de gijzelaars van mijn nichtje en haar familie weer achter tralies zitten!
We zorgen daarna voor onze dagelijkse 'ablutions' en dan laten we de rest van de dag rustig op ons afkomen. Elke dag is bij ons een verrassing, we weten nooit wie er zal langskomen, maar soms is het wel gepland.
Maandag en dinsdag kwamen Seppe en zijn zusje nog eens op bezoek. Kleindochter had met haar grote blauwe ogen gevraagd : "nana'ke wanneer mag ik nog eens bij u komen slapen?" en wie kan er weerstaan aan die kinderogen hé?
't was dan ook net Jaarmarkt en kermis hier, dus we wisten waar naartoe. Een paar ritjes op een paardenmolen kost tegenwoordig een klein fortuin.
Nadien even verpozen, wij met een pintje en één kind met een kinderijsje met koude chocomelk, de ander een pannenkoek met een fristi ( beide zaken wat later door de grootouders opgegeten, omdat de kleine oogjes groter waren dan de kleine buikjes).
Hun mama en papa konden dan rustig shoppen en de kamer in orde brengen voor ons volgend kleinkindje, dat binnenkort verwacht wordt. Of het een jongen of een meisje wordt, wordt goed geheim gehouden. Ik heb kleindochter met alle mogelijke trucjes trachten te ontfutselen of ze het wist, maar ze loste niks, enkel indien het een jongen was dat ze dan graag Robbe hoorde als naam. Hmmmmm..... ????? 't zou wel kunnen hé, beide grootvaders zouden zich er goed bij voelen, maar ja, zo heet haar lievelingspop ook.
Schoondochter is nog geen gram bijgekomen, net zoals bij Seppe, ze is zelfs afgevallen, maar de baby groeit als een kool. De zwangerschap verliep deze keer niet zo prettig, maar het zal de laatste keer zijn verzekert ze ons. Gelukkig was het niet de eerste keer, anders hadden we minder kleinkinderen gehad.
Onze twee andere kleinzonen zijn ook al een paar keer op bezoek geweest. Ook zij zijn hun (ver)nieuwe slaapkamers mee met hun papa aan't schilderen.
Kleinzoon 2, een dinosaurus fanaat, vertelde me plechtig dat hij van zijn kamer een museum gaat maken. Bezorgd vroeg hij me of ik het niet erg vond om een entree ticketje te kopen voor 10 cent als ik op bezoek kom. Ik verzekerde hem dat dit geen probleem zou zijn en dat stelde hem al gerust.
We hadden deze week niet veel tijd meer over voor de computer, maar het leek alsof alles wat elektronisch was deze week z'n geest gaf.
Mijn verdraaide Aldi laptop heeft het weer eens begeven en nogmaals ben ik een volledige systeemherstel aan het doen. 't heeft niet veel gescheeld of ik kieperde het ding door de venster. Momenteel is het weer al enkele uren zoet met een upgrade van Windows Vista - wat volgens Medion niet aan te raden is - want quote : "zolang het ding werkt in kooptoestand, is er volgens hen niets aan de hand. " De garantie loopt af volgend jaar en indien het ding eens echt helemaal finaal wou crashen dan kon ik het terug naar Medion doen. Maar elke keer ik een volledig systeemherstel doe naar kooptoestand draait het sakkerse ding weer korte tijd goed.
Ik noem het mijn laptop, maar meestal zit ik boven aan de vaste computer te werken. Ook die had het deze week laten afweten. Sinds Scarlet door Belgacom is overgenomen valt internet om de haverklap uit. Maar kom, ik wil niet blijven zagen, ook dat lijkt nu ook weer opgelost.
Zo heb ik toch tijd gehad om naar het bijzonder interessante programma 'Zomergasten' te kijken op Nederland met als gaste Prof. Trudy Dehue over haar boek : De depressie-epidemie
Onze telefoon had het ook begeven toen ik zo ziek was en in de solden hebben we toen een nieuwe gekocht.
Hoewel mijne Handige Harry op bijna alle markten thuis is, vindt hij electronica maar niets, dus : "shoeke gij zet er wel de nummers in hé?" ....dus shoeke weet weer wat doen tussen de soep en de patatten. Ik probeer ook nog altijd mijn smartphone 'voor de derde keer' operationeel te krijgen. Jakkes ....ik kan geen electronisch machine meer zien!
Toen we naar de jaarmarkt gingen was het ook feest bij Oxfam, ze gaven die dag een korting van 20% op alles. Mijn vorige computers kwamen allen van daar en ik ben er altijd heel tevreden over geweest. Omdat we zo sukkelen met onze laptop ging Mr. Silver eens kijken en wonder boven wonder hadden ze net twee laptops te koop, iets wat zelden gebeurt. We hebben dan ook geen seconde getwijfeld en voor een goed prijsje een tweedehands laptop gekocht.
Voelt ge het al aankomen? Thuis .... : "euh shoeke ... kunt ge misschien eens alles aansluiten?" Shoeke zag het echter helemaal niet zitten die dag en ventje belde dan maar naar neef die vijftien minuten later het boeltje gefikst had.
De volgende dag zag ik het al wat meer zitten, maar zo fier als een gieter riep mijne zilveren me om te komen kijken, hij had potvolkoffie zelf Google Earth gedownload en zelfs een paswoord op de laptop gezet. Ge ziet wel dat mannen het kunnen wanneer ze willen hé. Onnozel staat jong, is een Antwerpse uitdrukking.
Zelf deed ik nog even een upgrade naar Explorer 8 en zette er de Google toolbar op en wat denkt ge.... bij het heropstarten vraagt ons Lappie naar het paswoord, ik tik het in en nada, niks, noppes .... met of zonder hoofdletters - weer een werkloos apparaat bij.
Gelukkig geeft men bij Oxfam ook garantie en zijn ze altijd ongelooflijk behulpzaam en vriendelijk indien ge om wat hulp komt vragen.
Mr. Silver vertrok onmiddellijk met de laptop onder zijn arm terug naar de winkel, daar heeft het een nachtje doorgebracht en seffens - als de Medion laptop voor de elfendertigste keer weer gerepareerd is, kunnen we de herstelde Oxfam laptop uittesten. Ik kan geen elektronisch machine meer zien, t'is om er een degout van te krijgen.
Ik merk tussen twee haakjes dat de zon er weer doorgekomen is, ik ga seffens eens kijken wat de temperatuur is van 't water in ons zwembadje en als het enigszins kan even een paar rondjes zwemmen. Deze zomer hebben we al echt veel plezier gehad van ons zwembad.
Nu snel zorgen dat deze tekst op mijn blog komt, mijn blogmaatjes zullen zich al zorgen maken en denken dat ik weer ziek ben. Zelf zit ik me dan weer zorgen te maken over Knuffel en Natoken. Ik ga nu eens kijken of er van hen al nieuws is.
Bojako wordt voor de zoveelste keer verwend door Broer 2 en haar ongelooflijk lieve, bezorgde schoonzus ...
Ik voel me eindelijk weer een beetje mens, waarschijnlijk dankzij de nieuwe pillen de mijn huisarts me nu voorgeschreven heeft.
De stuiptrekkingen die ik nu heb horen bij mijn normaal gedraag -volgens mijne zilveren- en hij beweert dat mijn rare kuren ook niet anders zijn dan vroeger. Hij heeft er mee leren leven. ( arme sukkelaar)
Ooit had ik een postnatale depressie, we spreken nu anno 1976, maar toen wist ik helemaal niet wat een depressie was en de meeste dokters ook niet vermoed ik.
Het gevolg was dat ik het toen helemaal uit de hand heb laten lopen en op de duur niet meer buitendurfde en een vreselijke claustrofobie ontwikkelde, iets waar ik nog steeds een beetje onder gebukt ga.
Omdat ik deze keer de symptomen van een depressie wel herkende - bleiten, bleiten en nog eens bleiten, enfin .... onophoudelijk bleiten ... was ik vrij snel bij de huisarts, die gewoon is van een zonnige, vrolijke Bojako op bezoek te krijgen. Ook hij stelde daarom onmiddellijk de correcte diagnose.
Zijn fout was misschien dat hij me onmiddellijk een paardenmiddel voorschreef die me bijna het leven kostte. De pil die ik nu neem is een oude vertrouwde en men krijgt er hoogstens wat buikloop van.
Enfin de zon schijnt nu niet alleen buiten, maar ook terug in mijn leven en ik kan alles terug relativeren, iets wat je niet meer kan als je in een depressie belandt.
Vroeger, voor anno 1975 dacht ik ook wanneer ik een depressief persoon zag : "bijt op je tanden en wees flink" , maar eens je zelf een echte depressie hebt doorgemaakt heb je veel meer begrip voor de ziekte. Eens het je in z'n greep heeft kom je er moeilijk zonder medische hulp door.
Misschien liet men je vroeger maar wenen tot je vanzelf wel stopte, maar ik ken mensen die door de angst van een niet behandelde depressie agorafobie kregen (angst om buiten te komen) en jaren niet meer uit hun huis zijn geweest. Hadden ze misschien tijdig medicatie genomen dan was het nooit zo ver gekomen.
Enfin, gisteren was het onze blogvriendenvrijdag en het deed deugd om al mijn goede vrienden weer te zien. Zelfs Labo/Chia/Mimi - een blogster van het allereerste uur, die mij en veel anderen bijna alles wat bloggen betreft, aangeleerd heeft, was deze keer van de partij en het was heerlijk om haar eindelijk eens te ontmoeten.
Natoken had voor iedereen een grote zak bij met rabarber en andere groenten - ze heeft een enorme moestuin. Wij nemen die heerlijkheden natuurlijk graag aan en nu staat mijn rabarber te trekken in hetzelfde gewicht suiker om er morgen confituur van te maken.
Ik heb daarnet ook drie biscuits -met hulp van Mr. Silver versierd- (ze waren al op voorhand gebakken) om seffens mee te nemen naar een feestje voor de schoonvader van zoon 2 , die met pensioen gaat.
Voor Natoken haalde ik onderstaande tekst uit de oude doos omdat de rabarber mij er terug aan deed denken. Sorry lieve schat dat het in het Antwerps is, maar ik heb geen tijd om het in het AN te zetten want ik zit hier om 14.30 uur nog steeds in mijne PJ! Schandalig hé, maar ik klodder altijd verschrikkelijk als ik met room en dergelijke zaken bezig ben, dus ik ga nu een lekker fris douchke nemen en mijn mooie kleedjes aantrekken.
Der woende is in een klaain vissersdorpke een maske en die hiette Barbara.
Na,Barbara was wereldberoemd in heur durp en vaar in d'oemstreken oemdat die zoe'n goei rabarbertoert kon moaken en daaroemnoemde iedereen die Rabarber-Barbara.
Na Rabarber-Barbara docht ies oep ne kier,ik gonnekik dor is maaine kost mè probeire te verdiene en ik gon een bar opendoeng!
En dornoa noemde iederien dat de Rabarber-Barbara-bar.
Die bar had nogal veul succes en oep slag had die veul vaste klaante
en onder die vaste klaante waren draaibarbaren.
Da waare dus deRabarber-Barbara-bar-barbaren en gelak dat da ba nen barbaar de gewoente is,hadden die alle draai nen baard, dus da waare dan de Rabarber-Barbara-bar-barbaren-baarden!
Na woende in da deurpke ne coiffeur en da noemde ze vreuger nen barbier.
Na dien barbier knipte al die barbaren hun baarden en dormee noemde idereen dieje den Rabarber-Barbara-bar-barbaren-baarden-barbier!
Na dien Rabarber-Barbara-bar-barbaren-baarden-barbierhad een spraakgebrek en iederien zei dieje klapt bargoens!
Voilà en dà toltje hiet nà "Rabarber-Barbara-bar-barbaren-baarden-barbier-bargoens!"
En as ge dit verhaal kunt vertelle on ne polies zonder te hapere dan kankoe verzeikeren dagge nie meer in t zakske moet blazen!
Hèhè, ik heb al drie dagen mijn nieuwe medicatie genomen en ik functioneer nog, goed hé? Nu maar hopen dat ze snel beginnen te werken, dat zou nog beter zijn. Tot eergisteren had ik nog regelmatig ' the hippy hippy shakes ' maar sinds gisteren enkel nog wanneer de medicatie uitgewerkt is. Ik ben benieuwd hoe mijn handschrift er zal uitzien met zo'n bibberhandjes, ik heb het nog niet uitgeprobeerd. Het is wel een pak stiller nu mijn tanden niet langer klapperen als Spaanse castagnetten. Op Facebook kan ik -nu mijn ogen terug in focus staan,- weer zien welke tekens er op de Mahjong blokjes staan, dus mijn tegenstrevers gaan het nu wat moeilijker krijgen
Mr. Silver loopt weer ontspannen rond nu zijn eega achter de kookpotten staat. De diepvries maaltijden die hij voor zichzelf kocht terwijl ik strijk lag, waren veel te kleine porties, maar twee porties waren dan weer net iets teveel. Toch heeft het hem nog niet aangezet tot koken, ik moet besluiten (na 41 jaar) dat hij er écht een hekel aan heeft.
Zondag werden we vertroeteld door broer 2 en mijn lieve schoonzus, met een bijzonder lekkere BBQ en de volgende dag met een ontbijt met kakelvers gelegde tikkeneikes van de kippen die er rondliepen.
Maandag avond moesten zij dan weer een trauma verwerken. Hun dochter, schoonzoon en kleinkind werden een tijdje gegijzeld tijdens een bankoverval in onze buurt. Het is toch een vreselijke tijd dat we nu doormaken.
Ik herinner me nog niet zo lang geleden dat er op het nieuws gezegd werd dat een enquête bij de bevolking had uitgewezen dat 'onveiligheid op straat' primeerde boven de financiële crisis. Vervolgens werd dit weggelachen door een hooggeplaatste politieman. Hij beweerde dat dit gevoel enkel leefde bij oudere dames.
Ik ben nu 61 en reken me bij de oudere dames, maar het is toch de eerste keer dat ik meemaak dat er kort bij huis een gewapende overval gepleegd wordt op een bank en mensen worden bedreigd. Kleine criminaliteit en gelegenheidsboefjes zijn er inderdaad altijd geweest, maar we leven nu precies in het Chicago tijdperk van Al Capone - iets dat we vroeger slechts in de film zagen en dat heel ver van onze bed was.
We zijn in de stad ook niet onveiliger dan mensen die in de rust en stilte van de buiten wonen. Tenslotte sloeg de baby moordenaar Kim de Gelder ook toe in de landelijke woning van Elza van Raemdonck.
Maar kom, ik ga de morbide toer niet op. We gaan proberen nog het beste te maken van de tijd op deze wereld die ons nog rest. Toch moeten we allemaal bij de 'hogere instanties' blijven aan de alarmbel trekken en blijven volhouden dat de criminaliteit wel degelijk toeneemt en geen fictief denken is van paniekerige oudere dametjes.
Bovendien voel ik me, nu ik weer wat strijdvaardig en gezond word, me helemaal geen beverig oud dametje meer, maar komt mijn Britse Bulldog mentaliteit weer zijn kopje opsteken. Grrrrrr......
... en gelukkig maar hé Ik dacht verdorie dat mijn laatste uur geslagen was. Eerst een gedicht schrijven dat ik niet te verslaan was en dan ... pfft... volledig geveld door een onnozel pilletje.
Efkes wat meer uitleg:
zoals veel van jullie vermoeden zat ik met (een voor mij) serieus probleem en deed ik mijn uiterste best om het te verwerken.
Het verwerken lukte me niet zo heel goed, enfin het lukte me zo slecht dat een doktersbezoek nodig was. De brave man keek me aan en besloot dat het tijd was voor een ondersteunende medicatie. Vrijdag was dat. Hij gaf me de medicatie mee omdat de apotheken al gesloten waren en ik slikte die avond een eerste pil.
Zaterdagavond gaf ik een etentje voor enkele vrienden en zondag ochtend werd ik misselijk wakker. Schoonzus, die ook op het feestje was, belde me even op om te zeggen dat ze zich goed geamuseerd hadden en zei lachend: "ach.. uw zelfgemaakte Calvados sorbet met appeltjes was excellent, maar misschien hebt ge daarna bij de koffie nog wat teveel Calvados gedronken, morgen zal het wel beter zijn." Ik hoopte het ook.
Maandag was het echter nog slechter. Nu was ik niet enkel misselijk maar het leek alsof ik een griepje te pakken had, rillen en duizelen, ik kon niet uit m'n bed. Dan maar blijven liggen, afzien, en hopen dat het zou overwaaien. Hoe zoudt ge zelf zijn?
Tegen Mr. Silver zei ik wel, dat indien het de volgende dag nog zo was, of erger, ik de dokter zou bellen. Ik zei dat het aanvoelde als een erge griep omdat ik me nog nooit zo ziek had gevoeld. Vrezend dat het de beruchte aankomende Mexicaanse griep zou kunnen zijn, zei ik bibberend dat hij best in de logeerkamer zou slapen zodat één van ons te been bleef.
Dinsdag was het nog slechter met me gesteld. Ik vroeg of hij onze huisarts wou bellen, maar kreeg toen te horen dat het een feestdag was. Dus nog maar flink afwachten en hopen dat het niet zou verergeren.
Woensdag: na een vreselijke nacht belde ik om zeven uur 's morgens met mijn GSM naar Mr. Silver in de logeerkamer -ik kon amper nog spreken laat staan roepen- om hem te zeggen dat hij dringend de dokter moest bellen, want ik was nu doodziek en overtuigd dat het die vreselijke griep was.
Mr. Silver, normaal niet gauw van z'n melk (overstuur Thea) liep in z'n flikkie naar beneden om de nummer van de huisdokter te zoeken en vermits miserie altijd met bakken op je afkomt - onze telefoon werkte niet !
Gelukkig leven we in de tijd van de GSM en kon hij zo de dokter bellen. Die nam niet af, hij sliep waarschijnlijk nog. Klappertandend zei ik dat hij misschien met vakantie was of zelf de griep had.
Mr. Silver trok vliegensvlug een short en een T shirt aan en reed met de auto langs de praktijk om te zien of er een briefje uithing. Niets.
Totaal ontmoedigd zat hij op het uiteinde van m'n bed, niet wetend wat hij nog moest of kon toen plots zijn GSM rinkelde. De dokter belde terug om te vragen wat er was en Mr. Silver zei dat hij dringend moest langskomen.
Om 12 uur 's middags was de dokter nog steeds niet geweest en toen smeekte ik om hem nog eens op te bellen om te vragen waar hij bleef, want inmiddels verlangde ik enkel nog naar een spuitje om me naar Never Never Land te verplaatsen.
Ik herinner me nog maar vaag het bezoek van de dokter, ik weet enkel dat ik zelfs niet kon blijven stil liggen om onderzocht te worden. Ik kronkelde en kromp voortdurend in elkaar, echt een hoopje miserie.
De dokter en Mr. Silver verdwenen uit m'n slaapkamer nadat ik iets van medicatie had moeten doorslikken en verder herinner ik me niet veel meer van de dag of nacht die erop volgde.
Donderdag - een mirakel - ik voelde me een ietsiepietsie beter, nog wel steeds zoals het gezonken, gehavend wrak van de Titantic op de bodem van de oceaan, maar het vreselijk ziektegevoel was iets beter.
Mr. Silver die in mijn ogen steeds meer op nurse Nightingale begon te lijken, ondersteunde me om wat water te laten drinken en hij zei me dat de dokter griep uitsloot omdat ik geen koorts had en niet de juiste ziekteverschijnenselen vertoonde. De dokter dacht dat ik slecht gereageerd had op mijn nieuwe medicatie en vermits het elk uur beterde moet het dit wel geweest zijn.
Vrijdag hielp de zilveren Nightingale me de trap af en kon ik beneden al in de zetel zitten, een enorme verbetering, hoewel ik nog steeds bibberhandjes, zenuwtrekjes en een bevend stemmetje had.
Zaterdag - vandaag dus: ik denk (hoop) dat het vergif eindelijk bijna uit mijn lijf en leden is. Ik ben tenminste in staat om hier even al mijn lieve vrienden gerust te stellen dat ik niet kapot te krijgen ben. Wij - de generatie van tijdens en na de oorlog - zijn niet zo gemakkelijk te vloeren, waarschijnlijk omdat we als kind een enorme weerstand hebben opgebouwd. Ik vrees echter dat iemand met een zwak hart bij zo'n slechte reactie op medicatie er wel veel erger aan toe zou zijn.
Zo, ik voel dat ik nu toch lang genoeg bezig ben geweest, ik ga me terug even in de zetel leggen....
Toch wil ik nog even mijn lieve man hier nogmaals bedanken voor zijn liefhebbende verzorging, ik weet echt niet wat ik zonder hem zou gedaan hebben deze week.
Ik dank ook nogmaals al mijn lieve vrienden die zo bezorgd om me waren. Jullie steun wordt ongelooflijk op prijs gesteld en verwarmt de puttekes van mijn hart, wees daar maar zeker van!
Met de hulp van Natoken, die dan weer hulp kreeg van Ani, ga ik nu ook een test doen en proberen om een tekst op een mooie ondergrond te plakken en dat vervolgens hier op mijn blog te krijgen.
(Normaal gezien moet dat een prachtig gedicht zijn, maar dat is niet mijn sterkste kant, dus het worden slechts een paar bekende quotes)
't Is tenslotte maar een test hé. ;-)
Wat moet een mens anders doen in komkommertijd?
Ik zou kunnen kuisen, juist ... maar pffft... niet bepaald mijn lievelingsjob en dat gaat niet lopen.
Ik moet wel absoluut de struiken in de voortuin snoeien en de zon staat er nu niet op, dus het zit erin dat ik dat straks toch nog even ga doen. (zei ze fier en ze hoopt dat die donderwolk reden zal zijn om het niet te doen )
Mr. Silver is nog een kinderkamer op de zolder mede aan't creëren bij zoon 2, want eind augustus wordt nummerke drie verwacht. Er waren wel voldoende slaapkamers, maar in deze tijd heeft elk kind 'zijn/haar ruimte' nodig.
Waar is de tijd dat kinderen bijna in stapeltjes te slapen gelegd werden?
Net zoals jullie heb ik ongelooflijk genoten van het prachtig zomerweer, in- of uit mijn zwembadje.
Voor mij mag het best nog even blijven duren, maar een beetje frisser zoals vandaag is wel heerlijk.
Allez, bon, hier komt mijn eerste probeersel, hoedoevast aan uw bretellen ....
Je zet bij 'King of the castle ' wel best eerst mijn blogmuziekje af en wacht even tot het bestand gedownload is...de tekst is bangelijk. Before you open this link, turn off my blog music at the top right! Wait until it opens...listen to what he sings - it's worth it!