Onze diertjes die naar de regenboogbrug gegaan zijn
Hallo bezoeker,
welkom op het blog van de Mailgroep Huisdieren, een hechte groep Dierenvrienden-SeniorenNetters, die er zijn voor, door en met elkaar.
Op dit blog kunnen jullie kennismaken met onze dieren, tips vinden over de verzorging en de gezondheid van de dieren, dierengedichten en dierenartikels lezen, werkjes in verband met dieren bekijken, enz.
Veel kijk- en leesplezier!
11-12-2008
De Australische Labradoodle
De Australische Labradoodle
Algemeen
De Australische hondenfokker Wally Cochran was in de jaren '70 degene die een poedel met een labrador kruiste. Deze Labradoodle had nog niet de antiallergische vacht die de huidige Labradoodle heeft. Pas toen Tegan Park verder ging met het werk van Cochran en soorten zoals Engelse en Amerikaanse Cocker Spaniels toevoegde ontstond de Australische Labradoodle die we nu kennen.
De Labradoodle is in eerste instantie gefokt als hulphond voor allergische hulpbehoevenden. De labrador wordt vaak gebruikt als hulphond en de poedel, die daar minder geschikt voor schijnt te zijn, heeft een vacht die geen allergische reactie opwekt. Door deze twee te kruisen wilde men een hulphond creëren voor deze groep hulpbehoevenden.
Doordat de Australische Labradoodle (na veel kruisen) niet verhaart en geen lichaams- of vachtgeur afgeeft, is de hond voor 98% van de allergische of astmatische hulpbehoevenden geschikt. Een Labradoodle heeft alleen zijn antiallergische vacht als het een nakomeling is van twee andere Labradoodles.
Mensen met een allergie voor honden kunnen daarnaast kiezen voor bijvoorbeeld een Poedel, een Maltezer of een Portugese waterhond. Dit zijn erkende rassen die eenzelfde soort vacht hebben. Het karakter verschilt uiteraard wel tussen deze rassen.
Karakter
Doordat de Australische Labradoodle in eerste instantie als hulphond is gefokt, is het een hond met een grote ¨will to please¨. De willen graag het baasje tevreden stellen. De eigenschappen die verschillende eigenaren noemen zijn: opgewekt, energiek, vriendelijk, intelligent, sociaal, aanhankelijk, dol op kinderen en eenvoudig te trainen.
De Labradoodle kan vervelend en verveeld worden als hij niet getraind wordt. Het is een intelligente hond die geschikt is voor verschillende hondensporten.
Uiterlijk
De Labradoodle is een compacte, atletische hond. Hij heeft hangende oren en een sabelvormige staart. Er zijn drie verschillende groottes van Labradoodles.
De miniatuur is 35 - 43 cm. en weegt 7 - 13 kilo
De medium is 43 - 53 cm en weegt 13 - 23 kilo
De standaard is 53 - 63 cm en weegt 23 - 30 kilo
Er komen drie soorten vacht voor, waarvan twee gewenst zijn (de derde is niet antiallergisch). Dat zijn de wolvacht en de fleecevacht. De wolvacht lijkt op de vacht van een poedel terwijl de fleecevacht opener is en daardoor minder onderhoud nodig heeft. Beide soorten moeten regelmatig geborsteld worden (minstens 2x per maand).
De vacht komt in veel verschillende kleuren voor en hoort effen te zijn. Kleuren die voorkomen zijn: wit, crème, abrikoos, café, rood, zilver, goud. blue, bruin, zwart.
De Labradoodle wordt niet erkend door het FCI.
Labradoodle hype
Door de hype op Labradoodles zijn er veel (brood)fokkers die de kruising van een poedel en een labrador onterecht verkopen als een Labradoodle. Voor mensen die deze hond aanschaffen omdat ze allergisch zijn is dit heel vervelend.
Als je een Labradoodle aan wilt schaffen, wees er dan zeker van dat je bij een eerlijke fokker koopt. De Australische Multi Generatie Labradoodles website geeft een overzicht van fokkers die fokken met lijnen van de authentieke Australische Labradoodle.
Door de opkomende populariteit en de weinige fokkers die Nederland kent, moet je rekenen op een wachttijd van ongeveer 1,5 jaar.
(klik maar op de woorden in het blauw voor nog meer informatie)
Thermogram van een vliegende hond in winterslaap; de vleugels lijken een soort isolatiedeken, ook valt op dat de neus koeler is dan de rest van het lichaam.
De winterslaap is een staat van voortdurende hypothermie (te lage lichaamstemperatuur). Dit kan meerdere dagen en zelfs enkele weken duren. Het evolutionaire voordeel van het houden van een winterslaap is dat een dier tijdens de winter kan overleven, zonder energie te hoeven besteden aan het zoeken van voedsel, dat dan moeilijk te vinden is. Door in winterslaap te gaan houden sommige dieren hun energie juist vast.
Tijdens deze winterslaap vertraagt het dier zijn stofwisseling tot een zeer laag niveau. Dit is te bereiken door een verlaging van de lichaamstemperatuur en het ademhalingsritme . Door gebruik te maken van vetreserves die tijdens de actieve warmere maanden werden opgeslagen, kan het dier het zo langere tijd uithouden.
Sommige dieren die een winterslaap houden, bewegen enkele keren in hun slaap, andere dieren slapen het gehele seizoen aan een stuk door.
Van de Nuttalls nachtzwaluw is bekend dat deze (als een van de weinige vogels ) een winterslaap houdt. Ook sommige regenwormen houden een soort winterslaap.
Dieren die in het water leven kunnen onder of boven water een winterslaap houden. Zo doet de roodwangschildpad dit onder water. De schildpad graaft zich in de modder in, op de bodem van een vijver .
De beer staat bekend als een winterslaper, maar is dat niet. We spreken van winterrust. Zijn hartslag vertraagt weliswaar, maar zijn lichaamstemperatuur blijft vrij constant. Hij kan dan ook gemakkelijk wakker worden gemaakt. Andere niet-winterslapers die ten onrechte als zodanig worden aangezien zijn de das , de wasbeer en de opossum .
Alvorens een winterslaap te houden, eten de meeste soorten wonderbaarlijke hoeveelheden voedsel en slaan zo energie op in grote vetreserves. Sommige zoogdieren houden een winterslaap terwijl het vrouwtje drachtig is. De jongen worden geboren nadat het vrouwtje uit de winterslaap is ontwaakt.
Wanneer een dier in de zomer in een staat verkeert die op de winterslaap lijkt, wordt dit estivatie of zomerslaap genoemd.
Torpor lijkt ook op winterslaap (inclusief de hypothermie ), maar dan voor een kortere periode (enkele uren).
In oktober2006 beweerde de Japanner Mitsutaka Uchikoshi dat hij 24 dagen in een winterslaap had doorgebracht nadat hij in slaap was gevallen toen het begon te sneeuwen. Dokters die hem onderzochten beweerden dat zijn lichaamstemperatuur zou zijn gezakt tot 22°C. [1]
Twee ogen staren mij aan En breken mijn verdriet Komt voor mij staan en kwispelt even niet Een kopje op mijn schoot Een likje,zo lief en zacht De liefde is zo groot Ik streel de vacht De dieren in mijn leven ik hou van ze,zo veel De liefde die ze geven Zonder vooroordeel De honden leven mee Ze voelen alles aan Nooit zeggen ze nee En altijd naast me staan Trouw aan mijn zij al voel ik me alleen Ze maakt mij zo blij Dan weet ik weer waarheen En door die lieve hondengroet Voel ik me weer mens
Goedemorgen iedereen!!! Wat een mooie winterse dag : de zon is van de partij en de vriezeman ook. Ik diepte een verhaaltje op over een moedig gevederd diertje... "het winterkoninkje". Voor allen : een fijne dag en een energievolle voortzetting van de week!!
Het was een prachtige winterdag, het vroor licht en er lag geen sneeuw. De winterzon maakte er een aangename dag van. In het grote dierenbos, waar nu meer rust heerste dan op een mooie zomerdag, kwamen de bosbewoners regelmatig bij elkaar op de voor ieder bekende grote open plek. De roek had met zijn schorre stem aan alle bewoners van het bos laten weten dat er iets belangrijks te doen was vandaag. Daartoe had hij de opdracht gekregen van de bosuil. Na tien rondjes over het grote dierenbos te hebben gevlogen, vond hij het wel welletjes en rustte hij uit in de oude eik naast de grote open plek in het bos.
De bosuil, die als de knapste van het bos bekendheid had verworven, had de roek als koerier uitgekozen. De ogen van een uil zijn vele malen sterker dan die van de roek, maar de brutaliteit en oplettendheid van de roek waren altijd groter. Verder wist de roek altijd te vertellen waar een onechte vogelverschrikker stond of waar rattengif was uitgestrooid. Menig vogel had zijn leven te danken aan de roek. En als hij begon te 'zingen' accepteerde men dat, ook al ging het geluid dat hij dan voortbracht door merg en been.
De bosuil had al plaatsgenomen in de oude olm en de eerste vogels kwamen aangevlogen en namen plaats in de omstaande bomen. De ekster krijste: ¨Wat is er nou weer aan de hand?¨ Ook de spreeuw wilde er het 'fijne' van weten. De tjiftjaf danste van opwinding en de oversekste tortelduif vroeg direct of hij mee mocht doen, overigens zonder te weten waar het over ging. De haas nam een plaats in op de grond, samen met de patrijs en de egel die -zoals gewoonlijk- veel later kwam. Bijna alle bosbewoners waren nu aanwezig en de uil opende de vergadering.
¨Het is vandaag dé uitgelezen dag om uit te maken wie er het hoogst kan vliegen,¨ begon de uil. ¨Ik heb jullie allemaal bij elkaar geroepen om dat nu te bevestigen¨.
¨Daar doe ik niet aan mee,¨ zei de haas en koos zijn bekende hazenpad.
¨Ik kom niet hoger dan vijf meter,¨ zei de bosfazant, ¨dus ik ga iets beters doen.¨
Ook de egel en de patrijs verlieten de vergadering omdat ze zichzelf geen geschikte kandidaten vonden voor dit evenement.
¨Ik kan het hoogst,¨ piepte de leeuwerik. ¨Daar zou ik maar niet in geloven,¨ antwoordde de torenvalk vol trots. ¨Ik win altijd,¨ schreeuwde de Vlaamse gaai vanaf zijn boomtak in de berk.
¨Als je maar weet dat ik ook meedoe aan deze race,¨ zei de grote trotse arend met een schorre stem vanaf een stevige tak van een beuk.¨
¨Jullie zijn mij vergeten,¨ klonk het plotseling vanuit de lucht. De gierzwaluw toonde z'n vliegkunst boven de grote open plek in het bos en had geen tijd om te gaan zitten.¨ En ik zal dit spektakel winnen¨, zei klein jantje (*), het kleinste vogeltje van het bos, dat nog steeds geen naam had gekregen omdat hij een niemendalletje was onder de grote dieren. Je zag hem bijna niet, zo klein was hij, vandaar de bijnaam klein jantje. Hijzelf had een geweldige hekel aan die naam.
¨Kan ik nog meedoen?¨ vroeg de merel plotseling. ¨Ik hoorde het zojuist pas van de fazant¨. Ook de houtduif meldde zich aan, gevolgd door het waterhoen. Ook de kwartel kwam om de hoek van een graspol even kijken wat er gaande was. Aan de supersnelle eekhoorn werd direct verteld dat dit niets voor hem was. Nu was er een wedstrijd voor hoogst vliegende vogels en daar hoorde hij niet bij.
De uil was na al het gekibbel de vergadering zat en wilde beginnen met de wedstrijd. Hij deelde de kandidaten mee dat diegene die het hoogst kon vliegen zich koning mocht noemen. ¨En we beginnen na de bekende alarmklop van het konijn,¨ zo vertelde de uil ...
Alle deelnemers zaten startklaar en staarden naar de blauwe lucht boven hen. Het grootste konijn van het bos liet met z'n achterpoot een enorme dreun horen op de bosgrond en tegelijk vlogen alle vogels de lucht in. Allen verdwenen richting hemel. Ver boven de bomen was het de merel die als eerste besloot terug te keren naar de veilige aarde. De tortelduif durfde wel iets verder, maar op honderd meter hoogte besloot ook hij hijgend af te dalen. De Vlaamse gaai volgde hem - al schreeuwend- op weg naar de begane grond. Het overige aantal vogels steeg hoger en hoger, maar steeds viel er een enkeling af. Nadat de strijdende vogels het aardoppervlak een paar honderd achter zich hadden gelaten, werd het ook de torenvalk te gek en daalde hij naar beneden. Toen zelfs de gierzwaluw het voor gezien hield, dacht de grote adelaar: ¨Ik ben de kampioen, want ik kan nog hoger!¨ Eenzaam zwevend boven de aarde wist hij dat de prijs voor hem was.
Plotseling bewoog er iets tussen zijn rugveren. Een medereiziger had gebruikgemaakt van zijn krachten en maakte zich los van de enorme vogel. De grote vogel had al zijn krachten gegeven en het kleine vogeltje op z'n rug had daarvan geprofiteerd. De enorme adelaar had helemaal niets gemerkt van zijn passagier, die nota bene al op de grond tussen zijn veren was gekropen. Het kleine jantje had de adelaar gewoon als 'space shuttle' gebruikt... Nu kwam het erop aan. Dit was het moment. Kleine jantje kon zijn leven nú totaal veranderen. Met alle energie die híj over had, vloog hij richting zon. Het hoogst van allemaal!!
Dit alles werd gadegeslagen vanuit de open plek in het bos. De super ogen van de bosuil, die zelfs in het pikdonker een veldmuisje op een afstand van honderd meter feilloos kunnen waarnemen, had alles eerlijk gezien. Duidelijk voor hem was dat klein jantje het hoogst had gevlogen.
Terug op aarde moest de uil toegeven dat, ondanks de list, klein jantje had gewonnen. Voortaan mocht hij zich koning noemen en zou hij als zodanig worden aangesproken door de andere bosbewoners. Zijn bijna niets zeggende bijnaam 'klein jantje' werd geschrapt uit het grote dierenboek van de uil en vanaf dat moment kreeg hij de naam 'Winterkoninkje'.
Het voorheen onopvallende vogeltje was hierdoor zo trots geworden dat hij z'n kleine staartje uit pure extase recht omhoog zette. Trots als een pauw doet hij dit nog steeds. Als u deze kleine rakker in uw tuin ziet, geef hem dan wat extra voeding. Hij heeft het met zijn listige streek wel verdiend.
In de natuur is er een dierentaal ; het maakt niet uit hoe groot of klein je bent.
Iedereen is belangrijk. Wij mensen zijn nog niet zover.
Bron : Dierennieuws DN redactie (RW) DN 28/12/2004
mailgroep huisdieren
