25-02-2007 om 16:40 geschreven door mailgroep

Cavia: dit uit Zuid-Amerika afkomstig knaagdiertje is zowel binnen als buiten goed te houden. De meeste mensen zijn er echter van overtuigd dat het tere diertjes zijn die slecht tegen kou kunnen. Dat dit niet zo is, blijkt wel uit het feit dat bij dierenartsen Ebeli en assistente Anita de caafs bij -15°C (februari 2005) nog lekker buiten aan het rondscharrelen waren. Beschutting tegen zon, wind en regen is wel erg belangrijk. Een middagje in de zon op het grasveld kan door oververhitting snel fataal zijn! Hieronder enkele wetenswaardigheden.
De zieke cavia: herken je aan vuile oogjes, geen eetlust (zeer afwijkend dus!), terugtrekken. Wacht niet te lang met langskomen. Een zieke cavia is erg kwetsbaar. Niet eten leidt tot fatale uitdroging. 
Voeding: hooi (van goede kwaliteit) en knaagdiervoer ( 25 gram per dag) aangevuld met vit C tabletjes opgelost in het water zijn de basis van de voeding. Groenvoer (witlof, andijvie, wortelen, paprika) moet ook dagelijks worden gegeven. 
Huisvesting: cavia's zijn onderzoekende beestjes. Geef ze dus een flinke kooi. Een cavia in zijn eentje in een bakje van 40 bij 60 cm is ronduit zielig. Een huisje om in weg te duiken en wilgentakken geven speelmogelijkheden. Als bodemstrooisel kan het beste zaagsel worden gebruikt.
Huidproblemen: zien we bijna dagelijks bij cavia's. Vooral schurft geeft grote problemen: de cavia krabt zich helemaal kapot op de flanken en nek. Schimmel zien we vaak aan de kop en oortjes (en bij de verzorgers, omdat het behoorlijk besmettelijk is voor mensen). Luizen komen we ook regelmatig tegen, doch deze geven minder problemen (en zijn niet overdraagbaar op mensen). Vettige talgklonten op de achterzijde van de rug zien er soms vervelend uit, doch geven zelden problemen. Kortom; heeft uw caaf een huidaandoening, laat hem dan controleren.
Gebit: zowel tanden als kiezen kunnen afwijkend doorgroeien. Een cavia die plots mager wordt, speekselt en moeite heeft met eten moet goed in de bek gekeken worden.  Op de foto is te zien dat de boventanden te lang zijn en binnen de ondertanden vallen.
Tumoren: komen relatief weinig voor bij cavia's. Zwellingen bij cavia's zijn vaker cystes (bijv talgkliercyste op de rug of eierstokcyste in de buik).
Diarree: kan bijvoorbeeld veroorzaakt worden door voedingsovergang.  Wacht niet te lang met langskomen, want diarree die langer dan 24 uur aanhoudt kan dodelijk zijn.
Nagels: zeker aan de voorpootjes kunnen deze krulsgewijs doorgroeien en soms zelfs ingroeien. Korthouden dus.

(Dierenkliniek Buitenmere) 

25-02-2007 om 13:02 geschreven door mailgroep

Ekster

Ekster
Taxonomische indeling
Rijk : Animalia (Dieren) Stam : Chordata (Chordadieren) Klasse : Aves (Vogels) Orde : Passeriformes (Zangvogels) Familie : Corvidae (Kraaiachtigen) Geslacht : Pica
Soort
Pica pica Linnaeus , 1758

De ekster (Pica pica ) komt voor in Europa en een groot gedeelte van Azië . Recent onderzoek heeft aangetoond dat de Koreaanse variant, P. pica sericea , genetisch duidelijk verschilt van de andere Euraziatische vormen en wellicht een aparte soort is. In Nederland is de ekster vrijwel overal algemeen en wordt door naar schatting 100.000 broedparen per jaar vertegenwoordigd.

Het opvallende bonte verenkleed en de lange staart, samen met de luide karakteristieke roep, maken de soort onmiskenbaar. In open landschap trekt de vogel de aandacht door in groepjes van twee of drie met snel bewegende vleugels een voor een langs te vliegen, onderwijl krassend. Als de vogel neerstrijkt wordt de lange staart meteen omhoog getild, en zorgvuldig van de grond gehouden. Kop, nek en borst zijn glanzend zwart met vaak een metaalgroene of -blauwe glans; de buik en schouders zijn zuiver wit; de vleugels hebben een groene weerschijn. De slagpennen hebben witte binnenvlaggen, wat van onderaf zichtbaar is. Poten en snavel zijn zwart. De jongen lijken op de ouders, maar hebben aanvankelijk niet dezelfde weerschijn op de roetzwarte delen van hun verenkleed. Het mannetje is iets groter dan het vrouwtje.

Net als bij andere kraaiachtigen (Corvidae) wandelen ze over de grond, maar als ze worden aangetrokken door voedsel of door een bijzonder voorwerp verplaatsen ze zich met kleine sprongetjes zijwaarts, met de vleugels iets opengespreid. De voorkeur van de hele familie voor blinkende objecten is bekend. De ekster eet vrijwel alles van dierlijke oorsprong; jonge vogels en eieren, kleine zoogdieren en insecten, maar ook eikels , graan en andere plantaardige voedselbronnen worden niet versmaad. In aantallen prooien maken op de grond gevangen insecten ca 70-90% van het dieet uit. Uit onderzoek is tot nu toe niet gebleken dat een gezonde eksterstand ten koste gaat van die van andere kleine zangvogels die op het menu van de ekster staan. De omnivore aard van de ekster heeft er toe geleid dat de naam pica een aanduiding in de geneeskunde is geworden voor het eten van oneetbare dingen.

Nest

Het nest wordt in de vork van een tak van een hoge boom gebouwd, is groot en is van boven overdekt als bescherming tegen predatoren van de opvallend gekleurde kuikens; het heeft tevens een verborgen ingang. Het is versterkt met aarde en klei en gevoerd met dunne wortels.

Als de bladeren vallen worden de grote nesten goed zichtbaar. Als geschikte bomen schaars zijn wordt het nest soms in bosjes of heggen gebouwd.

De (5 á 8, maximaal 10) eieren zijn voor de maat van de vogel aan de kleine kant; ze wisselen wel van kleur maar zijn meestal blauwgroen met een dichte bruine en grijze vlekjestekening. Ze worden in april gelegd, en er wordt per jaar maar 1 nest jongen grootgebracht tenzij een nest vroeg te gronde gaat. In landelijke gebieden is de vogel door bejaging vaak schuw maar in buitenwijken komt hij veel voor. Als hij niet wordt bejaagd lijkt hij zelfs wel bij voorkeur in bewoonde gebieden voor te komen.

Soms vormen twee of drie eksters een groepje dat b.v. katten pest, dwz schijnaanvallen uitvoert op deze dieren, misschien een reactie op de kat als concurrent. In de winter is de ekster meer in groepen te vinden bij het verplaatsen en fourageren, en vaak gezamenlijk overnachtend. In het voorjaar vormen zich grotere groepen voor de paarselectie. Charles Darwin noemde deze groepen 'huwelijksbijeenkomsten' (marriage meetings ).

Tijdens de balts lichten de mannetjes herhaaldelijk snel de kopveren op, tillen hun staart op en openen en sluiten deze snel als een waaier, en roepen met zachte tonen die duidelijk anders zijn dan hun gebruikelijke geluiden. Korte glijvluchten en achtervolgingen horen bij het baltsritueel.

Bijgeloof en trivia

Ekster op de uitkijk

In de loop der eeuwen duikt de ekster vaak op in het bijgeloof .

Volgens een Waalse en Franse sage had de ekster eerst een prachtig verenkleed, maar toen de vogel met de gekruisigde Jezus spotte, werd hij vervloekt en kregen zijn veren de kleuren van de rouw.

Eksters werden van oudsher al beschouwd als ongeluksvogels, verkondigers van dood en rampzaligheid. Nog zijn er woorden en uitdrukkingen in gebruik die getuigen van dit volksgeloof, zoals bijvoorbeeld 'eksteroog'.

Volgens het volksgeloof kunnen eksters het lot voorspellen. Zo zouden ze een naderende oorlog voorspellen wanneer ze zich in grote aantallen verzamelen en luidruchtiger dan gewoonlijk zijn. Ook het weer zou slechter worden wanneer een ekster luidruchtiger is dan anders.

In het verhaal "A basket of flowers" van Lilian Gask ( 1910 ) steelt een ekster een gouden ring, waardoor een onschuldig dienstmeisje valselijk wordt beschuldigd en jaren in de gevangenis moet doorbrengen. In de opera La Gazza Ladra (de diefachtige ekster) ( 1817 ) van Rossini steelt een ekster een zilveren lepel en wordt een onschuldig dienstmeisje hiervoor ter dood veroordeeld.

We zijn er voor, door en met elkaar ! http://blog.seniorennet.be/mailgroephuisdieren/

24-02-2007 om 22:40 geschreven door mailgroep

24-02-2007 om 22:35 geschreven door mailgroep

Een cavia aanschaffen

Een cavia kan je in de dierenwinkel kopen, maar ook bij kinderboerderijen, particulieren en asielen. Cavia's kosten meestal zo rond de 7 €, waarbij de gladharigen meestal goedkoper zijn als de borstelharigen. Neem de tijd om de cavia die je op het oog hebt goed te observeren. Het moet gezond zijn, schoon en zonder verwondingen of afwijkingen. Kijk bijvoorbeeld ook naar hoe het verblijf waar je het diertje wil kopen er uit ziet en hoe de cavia omgaat met soortgenoten en of hij een levendige indruk maakt. Koop nooit impulsief dieren! Zorg dat je het verblijf thuis klaar hebt staan en goed geïnformeerd bent over de cavia, de benodigdheden en de kosten die hieraan verbonden zijn. Denk ook aan dierenartskosten die mogelijk aan de orde kunnen komen. Qua karakter maakt het niet veel uit of je een mannetje (beer) of vrouwtje (zeug) koopt. Een beer wordt wel groter en ruikt meer dan een vrouwtje. Mensen met verstand van cavia's kunnen makkelijk direct na de geboorte het geslacht bepalen.

Eten en drinken voor uw cavia

Naast hooi hebben cavia's hardvoer nodig dat je bij de supermarkt of in een dierenwinkel kan kopen. Je kan hierbij kiezen tussen geperste graskorrels of gemengd voer. Een nadeel bij gemengd voer is dat de cavia het lekkerste eruit pakt en de rest laat liggen, waardoor hij niet alle voedingsstoffen binnen krijgt, omdat elk verschillend stukje voer een andere samenstelling heeft. Vaak wordt reclame gemaakt dat er extra vitamine C is toegevoegd aan het voer. Dit is dan wel zo, maar dit is echter nog niet toereikend voor de behoefte van de cavia. Om er zeker van te zijn dat de cavia voldoende vitamine C binnen krijgt, kan je elke dag een vitamine C tablet geven van 50 mg. Buiten het hardvoer kan je je cavia ook lekkernijen tussendoor geven, zoals wortel, andijvie, sla, komkommer etc. Doe dit niet te veel anders krijgt de cavia last van zijn buikje door overmatig vocht. Ook kan je knaagdierenlekkernijen in de dierenwinkel kopen, zoals een liksteen, knaagstangen e.d. Geef nooit snoep, koek, chips e.d! Zorg bovendien altijd voor vers, schoon en voldoende water. Het liefst in een fles, zodat de cavia het niet zelf kan bevuilen.

Huisvesting en buitenverblijf

Huisvesting

Voor een cavia dient het verblijf minstens 60 x 45 x 40 cm. (L x B x H) te zijn. Voor twee cavia's 90 x 45 x 40 cm. en voor drie cavia's 110 x 45 x 40 cm. Het is aan te bevelen een verblijf te nemen met een ruif, zodat de cavia altijd beschikt over schoon hooi. Als bodembedekking kan je bijvoorbeeld eerst een laag kranten neerleggen. Zorg hierbij wel voor dat de cavia deze niet kan opeten i.v.m. giftige inkt! Hierover kan je een laag kattenkorrels leggen die de urine absorbeert. Ikzelf leg hierover nog een laag houtzaagsel heen, zodat de cavia zacht kan lopen en liggen. Er moet altijd voldoende schoon hooi aanwezig zijn. De darmen van de cavia moeten namelijk altijd bezig zijn (tegen verrotting) en het eten van hooi zorgt hiervoor. Bovendien kan de cavia zich verstoppen in het hooi en zacht en warm liggen. Cavia's vinden het ook fijn als er een huisje of iets dergelijks aanwezig is waar het zich kan terugtrekken of verstoppen. Het beste is om overdag het huisje uit het verblijf te halen. Dan worden cavia's sneller tam en vluchten ze niet telkens als je ze wilt aanhalen en/of oppakken. Zeker bij een nieuwe cavia is dit erg belangrijk. Het verblijf dient 1 a 2 maal per week te worden schoongemaakt.

Buitenverblijf

Als het wat warmer wordt (boven 10 a 15 graden) kan de cavia best lekker buiten staan. Zorg er wel voor dat de cavia veilig is voor andere dieren zoals katten, roofvogels etc. De cavia moet ook tochtvrij staan en voldoende hooi, voer en water tot zijn beschikking hebben. Zet nooit de cavia in de volle zon! Hij kan hierdoor uitdrogen of een zonnesteek oplopen wat fataal kan zijn. Pas ook op dat de cavia niet kan ontsnappen door kieren in het verblijf en geen giftige planten kan eten. Een cavia kan je niet, zoals een hond, mee naar buiten nemen aan de lijn. Ten eerste zijn de straatstenen veel te grof en hard voor de voetzooltjes van je cavia. Ten tweede zijn er veel te veel gevaren zoals hollende kinderen en verkeer. Ten derde kan de cavia zo bang worden, waardoor hij nooit meer in zijn gewone doen en laten zal komen.

Verdraagzaamheid en karakter

xml:namespace prefix = v ns = "urn:schemas-microsoft-com:vml" />xml:namespace prefix = w ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:word" />Cavia's zijn groepsdieren, maar kunnen desondanks alleen worden gehouden. Als cavia's in een groep worden gehouden, zal er altijd een bepaalde rangorde zijn onderling. Bij geslachtsrijpe beren kunnen er nogal eens problemen ontstaan, omdat zij gaan concurreren met elkaar om met de zeugjes te paren. Hierbij kunnen zij elkaar behoorlijk verwonden. Soms echter gaat het houden van twee mannetjes wel goed. Twee vrouwtjes houden gaat meestal beter. Elke cavia heeft zijn eigen persoonlijkheid en als het niet klikt, dan gaat het fout.

Cavia's zijn van nature zachtaardig en zullen nooit zomaar bijten. Dit gebeurt enkel als ze pijn hebben of er te hardhandig met ze om wordt gegaan. Jonge cavia die pas nieuw zijn in huis, zullen schuw zijn en vaak wegrennen. Benader cavia's altijd van de zijkant i.p.v. de bovenkant. De roofvogel is een van de natuurlijke vijanden en deze valt de cavia van bovenaf aan. De cavia zal jou als een bedreiging zien en wegrennen. Plaats tijdens de wenperiode geen huisje in het verblijf. De cavia zal zich hier vanwege angst in terugtrekken en wordt minder snel handtam.

Cavia-geluiden

Cavia's kunnen vele verschillende geluiden produceren. Maar wat wil nu welk geluid zeggen.

Aandacht vragen: als de cavia aandacht wil of krakende plastic zakjes hoort die hij associeert met eten, zal hij hard gaan piepen. Dit piepen lijkt een beetje op fluiten.

Boos zijn: als de cavia kwaad is, zal hij gaan klappertanden. Dit gebeurt voornamelijk onder soortgenoten.

Zich goed voelen: als de cavia zich op zijn gemak voelt, zal hij een soort van zachte knorrende en piepende geluidjes maken.

Pijn hebben: als de cavia pijn heeft zal hij gaan kreunen en piepen.

Geïrriteerd zijn: als een cavia vervelende geluiden hoort zal hij een kort gebrom maken.


(Al deze geluiden kan je beluisteren op de webiste van http://www.huisdierinfopunt.be/Algemeen.htm   waar je ook de foto's vindt die bij de verschillende kleurslagen en rassen hieronder  horen.

Verschillende kleurslagen

Paren / Dracht / Geboorte / Jongen

Een zeugje wordt eens in de 16 dagen bronstig gedurende 20 tot 24 uur. Tijdens de bronst breekt er een vlies in de vagina waardoor de dekking plaats kan vinden. De paring gebeurd heel discreet en meestal niet in het openbaar. Nadat de beer de zeug gedekt heeft sluit hij haar vagina af met een wasachtige prop, zodat het sperma er niet uit kan lopen. Deze prop laat vanzelf weer los.
Drachtige cavia's kunnen flink in gewicht aankomen (50 tot 75 %), maar je kan dit pas echt zien als de dracht al voor driekwart verstreken is. De dracht duurt 65 a 70 dagen. Laat het vrouwtje i.v.m. stress zo veel mogelijk met rust. De zeug heeft behoefte aan extra vitamine C tijdens haar zwangerschap. Geef haar dus elke dag (als je het al niet doet) 50 mg hiervan.
De geboorte kan gewoon in het verblijf plaatsvinden en in principe kan de beer er ook bij aanwezig zijn. Hij zal zich weinig van de bevalling aantrekken. Wees er wel van bewust dat de zeug al 24 uur na haar bevalling weer paringsbereid is! Ze kan dus meteen weer gedekt worden door de beer. Hierom kan het dus aan te bevelen zijn om de beer even ergens apart te zetten. Gewoonlijk verloopt de bevalling vlot en binnen een kwartier zijn de jongen op de wereld. Als een jong is geboren likt de moeder het vruchtvlies open en bijt de navelstreng door. Raak de jongen niet aan, want hierdoor krijgen ze een vreemde geur en zullen ze verstoten worden!
De jongen komen volkomen ontwikkeld op de wereld: behaard en met de oogjes en oortjes al open. Ook kunnen ze al snel na de geboorte lopen. Zo kunnen ze al meteen vluchten voor gevaar. Hoewel hun maag al meteen ingesteld is op vast voedsel, drinken de jongen nog ongeveer een maand bij de moeder. Hierna worden de jongen verstoten door haar en moeten ze zelf op pad.

Verschillende rassen

Dank aan: De Cavia Tuin

Ziektes en ongemakken

Abortus/miskraam
Aborteren is het verliezen van jongen. Als dit gebeurd voor de zesde week zijn er meestal geen gevolgen. Het is dan beter om de zeug weer onmiddellijk te laten dekken, want vaak gaat de volgende dracht wel goed. Abortus op een later tijdstip kan gevolgd worden door een ontsteking. Dit kan met antibioticum worden verholpen. Dit geld ook bij een baarmoederontsteking. Als de baarmoeder er uitkomt tijdens de bevalling, kan deze, mits het onbeschadigd is, weer door de dierenarts worden teruggestopt 24-02-2007 om 19:24 geschreven door mailgroep

24-02-2007 om 13:25 geschreven door mailgroep

Bij gezondheidsproblemen zoals: Rug en hals problemen Slechte hoofd en of staarthouding Verschillende vormen van kreupelheid Na een val of ander doorgemaakt trauma Problemen bij het hoef uitkrabben Problemen of verzet van het paard, om aan de smid de hoeven te geven. Problemen na het afveulen Problemen bij het rossig worden Heftig hoofd schudden

Bij rij problemen die niets met de ruiter te doen hebben Aanhoudende stijfheid Wil niet aan het bit rijden Weerspannigheid bij ruiterhulpen Niet te verklaren prestatie daling Prestatie verslechtering Takt fouten in alle gangen Problemen bij het verzamelen Hindernis fouten en weigeringen Onregelmatig optreden Wil geen links of rechts volte lopen of verzet hier tegen Idem voor links rechts galop Heftig met de staart slaan Weerstand tegen hoofdstel of opzadelen enz. http://paardenosteopathie.org/basis/main4.html

24-02-2007 om 13:23 geschreven door mailgroep

Veterinaire Osteopathie

24-02-2007 om 13:20 geschreven door mailgroep

Is uw hond niet meer dezelfde?
Artroseklachten?
Algeheel futloos?
Blijvende last na ongeval of operatie?

Of is uw paard
kopschuw?
kreupel?
onwillig?

Hoewel de behandeltechnieken bij dieren kunnen verschillen, zijn er natuurlijk veel anatomische overeenkomsten. Ook honden, katten en paarden kunnen door de osteopaat goed behandeld worden.

Paardenosteopathie
Het hedendaagse paard is er voor ons. Het moet echter allerlei belastingen doormaken die oorspronkelijk niet zo bedoeld zijn. Een paard is een vluchtdier dat het liefst recht toe recht aan op de loop gaat. Er worden in de verschillende onderdelen van de paardensport geheel andere en zwaardere belastingen gevraagd. Denk aan western riding, dressuur, springen en draven met een silky. Elke vorm heeft zijn eigen 'voorkeur' voor blessures. Een paard vertegenwoordigt een aanzienlijke financiële investering en tussen mens en paard bestaat een emotionele band. Bij blessures moeten de kosten worden afgewogen ten opzichte van stal- of weiderust, maar een blokkade in het lichaam wordt met rust alleen niet verholpen.

Er bestaat nauwelijks een sport waarbij twee atleten zo van elkaar afhankelijk zijn en elkaar wederzijds zo beïnvloeden. Alleen als het paard gezond is, kan het goed presteren en alleen dan heeft de ruiter er echt plezier in.
Er bestaan echter tal van situaties, waarbij het plezier voor ruiter en paard minder groot is. Zo kan er sprake zijn van gezondheidsproblemen:

rug- en nekpijn
slechte houding van hoofd en staart
wond- en littekenweefsel
verschillende vormen van kreupel zijn
moeite hebben met het geven van een 'voetje'
complicaties na zwangerschap
bewegingsbeperking na een val of stoot (boxkant, stang in trailer)
sommige vormen van ataxie
Indien zich problemen voordoen is het logisch en noodzakelijk dat alle mogelijke factoren, die de oorzaak kunnen vormen, onderzocht worden. Dit leidt tot de

Holistische benadering bij paarden
Tal van factoren hebben invloed op het welbevinden van een paard. Voorbeelden zijn de beweeglijkheid van de gewrichten in het lichaam, het functioneren van alle orgaan-systemen, het gebit en de voeding. Ook spelen een juiste belasting en daarmee een goed passend zadel en een in balans zittende ruiter een cruciale rol. Bij een holistische benadering wordt met al deze zaken rekening gehouden.

  1. 
  Beweeglijkheid
 
  Allereerst wordt bekeken hoe het paard erbij staat door beoordeling van vitaliteit, kleur, glans en ontlastende houding. Er wordt gekeken naar de beweging in de drie gangen. Vervolgens worden alle gewrichten bewogen om beperkingen op te sporen. Hierbij   
 
worden alle anatomische structuren zoals spieren, gewrichten, pezen en wervelkolom onderzocht. Verder worden ritme en uitslag van de cranio-sacrale mobiliteit beoordeeld.

Gevoeligheid van de darmen en/of blinde darm kan wijzen op een spijsverterings-probleem. Alles wat niet naar behoren beweegt, wordt een laesie genoemd. Laesies kunnen in een bepaald gebied ontstaan door verwondingen of ontstekingen, maar ook door bijvoorbeeld verminderde doorbloeding of een niet optimaal functionerend gebit. De osteopaat kan met behulp van verschillende technieken de beweeglijkheid en daarmee de doorbloeding herstellen. Hiervoor maakt hij gebruik van massage, reflextechnieken, manipulaties, fasciale en craniosacrale technieken en lymfedrainage. Door deze technieken wordt het zelfhelend vermogen aangesproken.
 
  2. 
  Gebit
 
  Het hedendaagse paard leeft niet meer op de steppen en de voeding is veel zachter dan oorspronkelijk. Daardoor ontstaan er haken die de maalbeweging hinderen en het paard kan dan alleen nog op en neer kauwen.   
 
Door het zachte voer hebben de snijtanden hun functie verloren. Het voer wordt alleen nog met de lippen gepakt en de snijtanden slijten niet meer. Omdat de snijtanden wel 3 à 4 mm per jaar groeien, wordt de kaak open gedrukt, raken de kiezen elkaar niet meer en wordt het voedsel geheel niet meer vermalen. Het gevolg hiervan is dat 30% onverteerd eten met de ontlasting naar buiten komt. Het paard moet dus meer eten om aan voldoende energie te komen. Daarbij ontstaat gevaar voor kolieken doordat het hooi niet voldoende vermalen wordt en te lange vezels een goede peristaltiek belemmeren.

Dit brengt de nodige kosten met zich mee. Ook ontstaat er een verkeerde belasting op het kaakgewricht. Dit geeft een fasciale spanning op de hoofd-hals overgang (C0-C1). Deze spanning moet door de rest van het lichaam opgevangen worden en dat veroorzaakt weer spanning op andere plaatsen en daarmee overbelasting, bijvoorbeeld kreupelheid.

Voor een goede tandheelkundige behandeling moeten eerst de snijtanden worden ingekort. Dit kan alleen onder sedatie en daarvoor is een dierenarts noodzakelijk. Verder moeten de haken geraspt worden. Het gebruik van een motorrasp is volkomen ongeschikt omdat daarmee de laatste kiezen niet bereikt kunnen worden. Bovendien wordt het maaloppervlak van de kiezen door het gebruik van een motorrasp te glad. Verder kijkt de paardentandarts natuurlijk ook naar doppen (niet uitgevallen melkkiezen) en naar problemen met wolfs- en hengsttanden. Als die problemen opleveren, kunnen ze geslepen of getrokken worden.
 
  3. 
  Voeding
 
  Paarden kunnen van nature met heel weinig toe. Op de steppen is het voedsel schaars. In de winter kunnen ze leven van hout, schors en takken. In de huidige situatie is hooi over het algemeen voldoende. Vers jong gras bevat veel eiwitten waardoor het lichaam verzuurt. Dat leidt tot verminderde prestaties. Het eerste kuilgras (silage) is dan ook niet het beste. Indien krachtvoer gewenst is, geef dan niet meer dan een hand vol. De Nederlandse paarden op de Olympische spelen van 2000 in Sidney kregen alleen hooi. Voor een combinatie van haver, gerst en maïs geldt de verhouding 4:1:1. Ook van andere voeding als appels en wortels mag niet meer dan een hand vol gegeven worden, omdat die voeding vol zit met suikers die moeten worden omgezet. De buikspeekselklier (pancreas) van het paard is daartoe onvoldoende uitgerust. Verzuring van het lichaam is dan ook een vaak voorkomende oorzaak van problemen, met alle gevolgen van dien zoals stijfheid, spierpijn en kreupelheid.
 
  4. 
  Zadel
 
  Het zadel is de verbinding tussen paard en ruiter. Dit moet dus goed passen, anders hebben zowel paard als ruiter er meer last van dan gemak. Als het zadel op het paard ligt moet de schouder vrij kunnen bewegen. Het zwaartepunt moet ter hoogte van de 16e borstwervel liggen. Bij de schoft moet voldoende ruimte bestaan (4 vingers) en de kamer moet breed genoeg zijn (4 vingers), zodat het paard zijn zijdelingse beweging ongehinderd kan maken. Het achterste deel moet vrij zijn van de rug. Het zadel zelf moet gelijkmatig gepolsterd zijn - niet te hard en niet te zacht - en op de rug van het paard aansluiten, anders ontstaat er een drukbelasting. Het zadel moet recht zijn, omdat een scheef zadel het paard dwingt zich scheef aan te passen.
 
  5. 
  Ruiter
 
  In een optimale situatie wordt ook naar de ruiter gekeken. Indien de ruiter zelf scheef is, zal hij/zij om evenwicht te houden 'aangepast' op het zadel zitten. Dit drukt het zadel scheef met alle gevolgen voor het paard. Zoals eerder gezegd: het is het ultieme samenspel tussen twee atleten.
 

De osteopaat werkt het liefst samen met de dierenarts, hoefsmid, tandarts, trainer en bezitter, zodat de behandeling in goed overleg kan plaatsvinden


www.osteo-aff.concepts-ict.nl/veterinair.html

We zijn er voor, door en met elkaar ! http://blog.seniorennet.be/mailgroephuisdieren/

24-02-2007 om 13:11 geschreven door mailgroep

23-02-2007 om 19:48 geschreven door mailgroep

23-02-2007 om 10:59 geschreven door mailgroep

Grenzen van dierenmanieren, deel 1

22-02-2007: Dieren, met uitzondering van ons eigen mensenras, werden lang voor domme eetbare zool versleten. Honden zijn rechtlijnig trouw; papegaaien konden slechts nabootsen en geen enkel ander dier vertoont intelligentie. Mens als kroon op de schepping, u kent het fabeltje wel... Ook de God uit de christelijke bijbel vertelt dat dieren er slechts zijn als instrument van de mens.  Als Hij het al zegt; wie zijn wij als kroon dan? Het antwoord is eenvoudig: zoekend en onwetend. Een kroon zijn is ook niet alles... Een kort artikel uit een oude Kijk geeft u misschien een indruk waat ik naartoe wil. Leest u even mee? Vogels hebben niet een aangeboren talent om mooi te zingen. Nieuw onderzoek toont aan dat ze heel precies naar hun eigen gefluit luisteren om het helemaal goed te ‘tunen’. Ornithologen gebruiken vaak het geluid van een vogel om te kunnen identificeren om welke soort het gaat. Studie van de Universiteit van Californië in San Francisco toont aan dat zangvogels niet zijn voorgeprogrammeerd met een specifiek geluid, maar dit tijdens hun leven ontwikkelen. Na hun geboorte beginnen de vogels met een soort ‘fluiterig’ gebrabbel. Ze verbeteren hun zangkwaliteiten met de hulp van een leraar. Wanneer ze eenmaal een eigen geluid hebben ontwikkeld gebruiken ze dit om hun territorium af te bakenen of een soortgenoot te verleiden. Kleine verschillen in de melodie onderscheidt de ene zangvogel van de andere. En het kost ze dan ook veel moeite om hun eigen sound hun hele leven vast te houden. Om tot deze conclusies te komen hebben de wetenschappers verschillende proeven met zangvogels gedaan. Eén hiervan was het niet laten functioneren van het gehoor. Hieruit bleek dat na een tijdje het geluid van de vogel steeds verder afweek van het oorspronkelijke deuntje. Volgens de onderzoekers gebruiken vogels dezelfde manieren om hun geluid te produceren en terug te horen als wij. De resultaten van hun studie kunnen hierdoor nieuw licht werpen op het onderzoek naar stotteren bij mensen. (JvdK, 25-09-2006) Met andere woorden: vogels zijn slim of leren hoe dan ook van situaties op een manier die van een zelfbeeld spreekt. Vooralsnog houd ik het even bij één soort vogel: de papegaai. Jaco kon uw kind zijn. Ander onderzoek uit 2006 wijst uit dat papegaaien ook al veel slimmer zijn dan gedacht. Daar kwam men achter door bijna 30 jaar de hersenactiviteit van de Afrikaanse grijze roodstaart papegaai te observeren. Niet voor niets dat die Jaco's bijna zijn uitgestorven. Hoe dan ook blijken de communicatieve vaardigheden van de papegaai overeen te komen met die van een tweejarig kind. Op het gebied van rekenen en herkennen van kleuren en vormen valt zelfs een vergelijking te maken met een kind van vijf á zes jaar. "De allerslimste van de drie vogels waarmee Pepperberg de jongste tijd werkte, de 29-jarige Alex, kan zeven verschillende kleuren benoemen, vijf vormen onderscheiden en tot vijf tellen. Hij herkent, vraagt of weigert zo'n 1000 verschillende voorwerpen en doet ook veel meer dan napraten," aldus de nieuwssite Het Laatste Nieuws. Humor vereist intelligentie? Men zegt wel eens dat slechts slimme mensen in staat zijn tot humor; dat het iets te maken heeft met snel schakelen en het associatief vermogen. Wat dan te denken van een moppen tappende papegaai? Alweer een Afrikaanse grijze roodstaart papegaai is in staat om 950 woorden te herkennen en gebruiken. "Hij formuleert zelfstandig woorden en zelfs hele zinnen als hij met nieuwe situaties wordt geconfronteerd waarin zijn vocabulaire nog niet voorziet. Toen een andere papegaai ondersteboven aan z´n stokje hing riep het beest z´n baasje toe om even snel een fototoestel te pakken. Later lieten de onderzoekers de gevleugelde grappenmaker een foto zien van een dierenverzorger met een aap op z´n arm. Toen daarna de verzorger, nu zonder aap, kwam binnenlopen vroeg de wondervogel waar de verzorger z´n aap had gelaten," aldus Fok.nl. De grote vraag? Dit is natuurlijk slechts deel 1. In een volgend deel breng ik u een verzamelijk van leuke dierenmanieren die tonen dat dieren soms menselijker zijn dan u denkt. De grote vraag is: hoe menselijk precies? Bron grenswetenschap.nl

22-02-2007 om 18:13 geschreven door mailgroep

22-02-2007 om 18:00 geschreven door mailgroep

Mensen vinden dit een vies gezicht. Maar ontlasting bevat nog voeding. Hoe eiwitrijker de ontlasting des te lekker deze voor de hond is. Bovendien zijn konijnenkeutels en paardenmest rijk aan de vitaminen  B, C en K. Poep eten is dus niet ongezond, mits de ontlasting niet van een ziek dier is. De hond kan wel met het eten van ontlasting van andere dieren zich besmetten met eieren van wormen. Voor Bobtails, Canadeze herdershonden, Collies en Shelties is het ook beter dat in de paardenmest niet het wormdodend middel ivermectine zit. Hoe onfris het er ook uit ziet, een hond eet poep voor de lekkere trek en kan hier dik van worden. Poep eten kan een aangeleerd gedrag zijn, een vorm van aandacht vragen zijn, een uiting van verveling zijn, een uiting van stress zijn, ten gevolge van een extreem hongergevoel na castratie of 'sterilisatie', ten gevolge van een extreem hongergevoel door bepaalde medicijnen (b.v. corticosteroïden, phenobarbital of valium) of soms een lichamelijk oorzaak hebben. Voorbeelden van een lichamelijke oorzaak zijn: hormonale stoornissen in de bijnieren (de ziekte van Cushing), de schildklieren (hyperthyreoïdie) en de alvleesklier ( suikerziekte ), een tekort aan eiwitsplitsende enzymen van de alvleesklier, aandoeningen van het maagdarmkanaal (b.v. een ernstige spoelworminfectie ), een verminderde nierfunktie, een verminderde leverfunktie of aandoeningen aan het centrale zenuwstelsel (b.v. een hersentumor). Wat te doen tegen het eten van poep? Zorgen dat de hond er niet bij kan, dus aan de lijn uitlaten. En als de hond los loopt er goed op letten, dat niet stiekem gesnoept wordt. Vooral goed opletten, dat ù het lekkers eerder ziet. En de hond direct aanlijnen zónder dat deze de kans krijgt er een hapje van te nemen. Het duurt maanden, eer uw hond zijn snoepgewoonten verandert. Ook wordt wel geprobeerd uitwerpselen, die men straks met de hond gaat passeren, tijdens het uitlaten onaangenaam te maken door er bijvoorbeeld zout of een misselijkheid oproepende stof (LiCI) tevoren in aan te brengen, zodat 'voedselvermijdingsleren' kan optreden.

21-02-2007 om 20:14 geschreven door mailgroep

21-02-2007 om 00:15 geschreven door mailgroep

20-02-2007 om 17:07 geschreven door mailgroep

Olifant niet van de grond door menselijk haar

In Taiwan is het plan om een olifant op te tillen met menselijk haar niet doorgegaan omdat er te veel protest op kwam. Het museum voor technologie en wetenschap heeft meer dan 6.000 euro gespendeerd om 1,6 miljoen haren aan elkaar te knopen tot een touw dat 8 ton kon optillen.

Het was de bedoeling om de olifant op te tillen zodat hij op een platform kon gaan staan. Omdat er veel protest opkwam, heeft de Zoo besloten het op een andere manier aan te pakken.

20-02-2007 om 14:31 geschreven door mailgroep

20-02-2007 om 14:26 geschreven door mailgroep

De optimale groei van puppies van grote rassen

Vergeleken met andere diersoorten en de mens vertoont het groeiproces bij honden in een relatief korte tijd opmerkelijke veranderingen. In het bijzonder bij grote rassen is de groei in de lengte (groei van lange botten) spectaculair. Op de leeftijd van 16 tot 18 maanden hebben deze honden hun uiteindelijke lichaamsomvang (niet hun uiteindelijke gewicht) bereikt.

  Kouros, onze hond, net volwassen geworden.

Groeischijven

De groei van botten in de lengte vindt plaats in de groeischijven. De botten groeien niet willekeurig, maar alleen in deze groeischijven van kraakbeen, die zich bevinden aan de uiteinden van de botten. Tijdens het groeiproces wordt het kraakbeen gemineraliseerd en omgezet in bot. Dit proces gaat door totdat het bot zijn uiteindelijke lengte heeft bereikt.

Verstoringen die zich tijdens dit proces kunnen voordoen leiden tot skeletaandoeningen die kreupelheid en misvorming van botten tot gevolg hebben. In de meeste gevallen doen deze aandoeningen zich voor in de schouder- en ellebooggewrichten. Ook het kniegewricht, het enkelgewricht en het heupgewricht kunnen worden aangetast.

    Een Shar Pei met zijn rechter pootje die niet helemaal recht      groeit.

Skeletaandoeningen

Onderzoek bij honden van grote rassen in Zweden, de Verenigde Staten, Duitsland, Australië en Nederland heeft aangetoond dat deze aandoeningen het gevolg zijn van abnormale ontwikkeling van het kraakbeen in het gewricht. Deze aandoening bij honden staat bekend als osteochondrose (OC) of osteochondritis dissecans (OCD). Aan de andere kant kan overbelasting van de gewrichten door een te hoog gewicht eveneens tot problemen leiden. Het bekendste voorbeeld hiervan is heupdysplasie (HD).

  Erge heupdysplasie bij een dobberman van 6 jaar oud.

Osteochondrose (OC) en heupdysplasie (HD) zijn aandoeningen die zich ontwikkelen tijdens de groei. Ze zijn erfelijk van aard en kunnen worden beïnvloed door omgevingsfactoren, zoals trauma. HD wordt gekenmerkt door een slecht in elkaar passend heupgewricht, door de vorm van de dijbeenkop of van de kom of van beide. Wanneer een hond geen HD heeft wanneer zijn skelet volgroeid is, zal hij dit nooit krijgen. In het geval dat een hond HD heeft, maar dit niet gediagnosticeerd is toen hij nog jong was, kan dit later gediagnosticeerd worden aan de hand van de daarop volgende artrose. Hetzelfde geldt voor OCD.

In verscheidene studies (waarbij genetische invloeden werden uitgesloten), is aangetoond dat bij opgroeiende puppies een relatief hoog gewicht door overmatige voeding (de puppy is te zwaar ten opzichte van het gewicht dat hij gezien zijn leeftijd zou moeten hebben) een aanzienlijke toename van klinische HD tot gevolg heeft. Een puppy slank grootbrengen geeft een significant resultaat en vanuit orthopedisch gezichtspunt heeft een slanke puppy de voorkeur boven een zwaarlijvige puppy. Overmatig gewicht veroorzaakt misvorming van het heupgewricht (in feite: verhoogt het het risico van HD). De algehele omvang (hoogte aan de schouder) wordt niet beïnvloed door de puppy zo te voeden dat hij slank blijft. Niet de omvang van de puppy groeit langzamer, maar het lichaamsgewicht, wat beter is.

Het risico van een te hoge calciuminname

Calcium is nodig voor de ontwikkeling van gezond botweefsel. Uit uitgebreid onderzoek is gebleken dat calcium de grootste risicofactor is voor de ontwik-keling van OCD. Een te hoge calciuminname verhoogt het risico van de ontwik-keling van klinische aandoeningen bij de hond. Overmatige calciuminname kan zich voordoen a) wanneer calciumsupplementen worden toegevoegd aan een complete en uitgebalanceerde voeding, b) wanneer het dier een complete voeding met een te hoog calciumgehalte krijgt of c) wanneer de eigenaar teveel calcium toevoegt aan een door hemzelf bereide voeding. Toevoeging van calcium aan complete en uitgebalanceerde voedingen dient onder alle omstandigheden vermeden te worden, omdat de hoeveelheid calcium in deze voedingen zorgvuldig is gereguleerd.

Het gevaar van een te hoog caloriegehalte

De ontwikkeling van heupdysplasie (HD) is niet gerelateerd aan de groei van botten in de lengte, maar wordt in hoge mate beïnvloed door voeding. Overmatige voeding (calorieën) tijdens de groei heeft een groter risico op de ontwikkeling van HD tot gevolg. Dit wordt veroorzaakt door de snelle toename van het lichaamsgewicht en het relatief onvolgroeide skelet dat dit lichaamsgewicht moet dragen.

Bij de geboorte bestaat het skelet grotendeels uit kraakbeen, dat geleidelijk wordt omgevormd tot bot. In vergelijking met bot is kraakbeen flexibel en kan en zal van vorm veranderen wanneer dit wordt belast. Wanneer het onvolgroeide skelet, en dus het onvolgroeide heupgewricht, overbelast wordt door het overmatige lichaamsgewicht van de hond (ten opzichte van zijn leeftijd), bestaat het gevaar dat de vorm van zijn heupgewrichten zich daaraan aanpast, wat dysplasie tot gevolg heeft.

HD is echter een erfelijke ziekte en wanneer de genen niet voorkomen in de foklijn, zal een overmatig lichaamsgewicht voor een gegeven leeftijd nooit HD tot gevolg hebben. Aan de andere kant is aangetoond dat, wanneer in de foklijn het risico van HD bestaat, overmatig voeden van de puppy de frequentie en de ernst van de aandoening sterk kan verhogen.

Hetzelfde geldt voor het relatieve risico van OCD en de groep aandoeningen die elleboogdysplasie (ED) genoemd worden. Een te snelle toename van het lichaamsgewicht verhoogt het risico dat deze aandoeningen zich voordoen. Evenwichtige groei in samenhang met een gereguleerde toename van het lichaamsgewicht geeft een optimaal eindresultaat: een gezonde, fitte hond. De juiste dagelijkse hoeveelheid voeding verzekert dat de hond zijn uiteindelijke omvang als volwassen hond bereikt en een optimale lichamelijke conditie verkrijgt.

Het eiwitgehalte heeft geen invloed

Onderzoek naar de groei van de Duitse Dog (Nap RC, Nederland) heeft aangetoond dat het eiwitgehalte in een voeding geen significante invloed heeft op de ontwikkeling van het skelet. Een hoge eiwitinname heeft geen verhoogd risico op de ontwikkeling van OCD of HD tot gevolg en heeft geen invloed op de lengtegroei van bot.

Speciale voeding voor de groei

Gegeven de hoge mate van skeletaandoeningen bij honden van grote rassen, is het goed nieuws dat er voeding beschikbaar is die speciaal is samengesteld om te voorzien in de behoeften van snel groeiende puppies van grote rassen. In deze producten zijn de resultaten van de laatste studies verwerkt, waarin calcium is aangewezen als de grote risicofactor in de voeding van grote rassen en ook verlaging van de algehele energie-inname wordt aanbevolen om gereguleerde groei te bewerkstelligen. Eukanuba Puppy & Junior Grote Rassen is speciaal samengesteld om de hond een lager caloriegehalte en een aangepaste verhouding tussen calcium en energie te bieden om een gezonde groei te ondersteunen. Deze voeding geeft iedere puppy van een groot ras optimale voedingsondersteuning!

© 2003 - dierenkliniek Causus - Oudenburg


We zijn er voor, door en met elkaar ! http://blog.seniorennet.be/mailgroephuisdieren/

20-02-2007 om 13:59 geschreven door mailgroep

Vegetarische kost voor onze honden en katten?

Honden en katten zijn van oorsprong vleeseters. Kunnen we er vegetariërs van maken? Die vraag heeft al tot verhitte discussies geleid tussen de aanhangers van vegetarische en veganistische voeding en mensen die vinden dat een vleeseter een vleeseter moet blijven. 

Spijsverteringsstelsel van de honden en katten

Honden en katten zijn vleeseters en hun spijsverteringsstelsel is op dat
vleesdieet ingesteld. De darmtransit verloopt sneller dan die van planteneters en hun maag verschilt compleet van het echte « gistingsvat » bij de herkauwers, dat helpt om plantaardige stoffen te verteren. Vleeseters hebben bovendien een pancreas die de enzymen produceert die nodig zijn om de spiervezels en de vetten van hun prooien doeltreffend te verteren. De kat is trouwens uit pure noodzaak een vleeseter, want in zijn vleesdieet zitten stoffen die zijn lichaam niet kan aanmaken en die in groenten en granen niet of slechts in te kleine hoeveelheden voorkomen. Het gaat hier meer bepaald om de aminozuren « taurine », « carnitine » en « arginine », sommige essentiële vetzuren en vitamine A et B. In de natuur voeden honden en katten zich dus hoofdzakelijk met dierlijke prooien. Daarnaast krijgen ze ook een beetje groenvoer binnen, de planten die zich namelijk in de maag van hun prooien bevinden.

Voorkeur van honden en katten

De eetgewoonte die poesjes en pups zich meteen na het spenen toe-eigenen,
beïnvloedt hun voedingsvoorkeuren als ze volwassen zijn. Als ze een welbepaalde voeding gewend zijn, nemen ze over het algemeen elke dag met datzelfde dieet genoegen, hun leven lang. Als je daarvan uitgaat, zou je kunnen denken dat de honden en katten die gewend zijn om vegetarische voeding te krijgen, ook zonder dierlijke vetten en eiwitten best wel tevreden zullen zijn. Maar er is nog het aspect gezondheid, en tot dusver heeft nog geen enkele studie bewezen dat een hond of een kat vegetarische of veganistische voeding geven onschadelijk is voor hun gezondheid!

Vegetarische voeding: vermijd tekorten!

Honden en katten die vegetarisch of veganistisch eten, moeten absoluut
voedingssupplementen krijgen waarin essentiële veturen, aminozuren en vitamines zitten. Die stoffen hebben ze nodig en zitten niet in groenten en/of graanproducten.
Studies hebben aangetoond dat sommige in de handel te krijgen vegetarische
producten voor honden en katten voedingstekorten en gezondheidsproblemen
veroorzaken. Regelmatige controle van de urine van de dieren is bovendien heel belangrijk, want een vegetarisch dieet bevat minder eiwitten dan een dieet met
vlees. Het gevolg is dat de zuurtegraad van de urine van deze vleeseters gaat
dalen, wat dan weer de vorming van urinekristallen bevordert. Deze laatste kunnen een blaasontsteking en een obstructie van de urinewegen veroorzaken.
 

20/02/2007
Anne Pensis, dierenarts



We zijn er voor, door en met elkaar ! http://blog.seniorennet.be/mailgroephuisdieren/

20-02-2007 om 12:23 geschreven door mailgroep

19-02-2007 om 23:43 geschreven door mailgroep

xml:namespace prefix = v ns = "urn:schemas-microsoft-com:vml" />Wandelen met de hond is toch heerlijk. Oké soms heb je misschien geen zin maar het is altijd gezond voor je. Dus als je je er even overheen zet, is het echt zo erg nog niet. Zeker niet als je eenmaal aan het wandelen bent. Minimaal drie keer per dag zo'n twintig minuutjes. Dat is wat onze Angel krijgt... soms wat meer en soms wat minder. Het hangt ook een beetje van haar eigen bui af en of we gebald of geskeelerd met haar hebben. Dan heeft die gekke hond meer dan genoeg energie kwijt gekund, geloof me maar. Soms is het voor wat oudere mensen niet meer mogelijk om lange wandelingen te maken of soms zijn mensen gewoon lui. Vergeet dan niet dat je hond wel zijn energie kwijt moet kunnen en investeer je geld in een honden loopband. Op die manier hoef jij niet de deur uit maar krijgt je hond toch de nodige beweging. Ik persoonlijk vind het verschrikkelijk hoor. Dat arme beest moet lekker vrij kunnen rennen, ravotten, met andere honden spelen en lekker achter de bal aankunnen. Waar men in Japan al niet oplossingen voor bedenkt. Onvoorstelbaar... oh ennuh... als je hem wilt bestellen mag je wel eerst je Japans even bijspijkeren Bron: Honden.Blogo.nl

19-02-2007 om 23:35 geschreven door mailgroep

19-02-2007 om 23:33 geschreven door mailgroep

19-02-2007 om 17:50 geschreven door mailgroep

Eens iets meer te weten komen over een "wilde hond"? Veel leesplezier!
Afrikaanse wilde hond         

Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Mammalia (Zoogdieren)
Orde: Carnivora (Roofdieren)
Familie: Canidae (Hondachtigen)
Geslacht: Lycaon 
 
De Afrikaanse wilde hond of hyenahond (Lycaon pictus) is een wilde hondachtige uit de orde der roofdieren (Carnivora). Alhoewel de soort veel lijkt op de hond, zijn de twee geen nauwe verwanten. De hond is meer verwant aan de wolf en de jakhalzen dan aan de hyenahond.

Uiterlijke kenmerken
De Afrikaanse wilde hond is een grote, gevlekte hond met een lang, slank lichaam en lange poten, grote afgeronde oren en een lange, volle staart. De kop is vrij kort en breed, met krachtige kaken. Hij heeft een donkerbruine tot zwarte vacht met onregelmatige roomkleurige, witte en geelbruine vlekken. Het vlekkenpatroon en de kleur van de vlekken verschilt zeer per individu, maar onder verwante dieren en dieren uit dezelfde regio zijn gelijkenissen te vinden. De staartpunt is bijna altijd wit, en de snuit meestal zwart. Jonge dieren zijn meer zwart van kleur met verspreid enkele witte vlekken, voornamelijk op de poten.

De Afrikaanse wilde hond heeft een sterke, herkenbare geur. De gemiddelde Afrikaanse wilde hond heeft een kop-romplengte van 76 tot 112 cm, een staartlengte van 30 tot 41 cm en weegt zo'n 15 tot 36 kg.

Verspreiding en leefgebied
De Afrikaanse wilde hond leeft in savannes, licht beboste streken, steppen en graslanden, zowel in laagland als in bergen. Hij kwam oorspronkelijk algemeen voor in een groot deel van Afrika ten zuiden van de Sahara, in alle gebieden met voldoende prooidieren. Hij ontbrak enkel in de dichte bossen in West- en Centraal-Afrika. Door toedoen van de mens is zijn leefgebied echter versnipperd geraakt. Deze versnippering is een grote bedreiging voor deze diersoort, die namelijk veel ruimte nodig heeft.

Voedsel     

De Afrikaanse wilde hond jaagt voornamelijk op middelgrote antilopen als impala, Thomsongazelle, blauwe gnoe en grote koedoe. Hij is echter ook in staat grotere dieren als zebra's te doden. Afrikaanse wilde honden jagen gezamenlijk op hun prooi. Ze jagen voornamelijk in de schemering. Hun specialiteit is niet zozeer snelheid maar uithoudingsvermogen. Hij kan over een afstand van vijf kilometer een gelijkmatig tempo van 48 km/u volhouden. In een korte sprint kunnen ze snelheden van 60 km/u bereiken.

De troep achtervolgt een prooi en hapt naar de achterzijde en de flanken van het prooidier totdat deze vermoeid raakt. In tegenstelling tot katachtigen zoals de leeuw grijpen de Afrikaanse wilde honden hun prooi niet bij de keel maar in de buik. Ze rukken de ingewanden eruit en hierdoor komen de prooidieren niet door verstikking maar meestal door een shocktoestand om het leven. Dit klinkt barbaars en daarom werden Afrikaanse wilde honden tot in het recente verleden beschouwd als verderfelijk. Recent onderzoek heeft echter aangetoond dat de prooien van Afrikaanse wilde honden sneller overlijden dan die van leeuwen en luipaarden.

Sociaal gedrag en voortplanting
Het zijn zeer sociale dieren, die een strikte hiërarchie in hun groep hebben. De kern van een groep is een dominant paartje. Enkel het dominante paartje mag zich voortplanten en het territorium met urine markeren. Andere volwassen dieren helpen mee met de zorg voor de jongen, onder andere door voedsel op te braken.

Een groep bestaat tegenwoordig meestal uit ongeveer zes volwassen mannetjes en vier volwassen vrouwtjes. Vroeger waren groepen veel groter, en zijn er groepen waargenomen van enkele honderden wilde honden. Grotere groepen hebben grotere territoria dan kleinere groepen. Ook hebben welpen in grotere groepen een hogere overlevingskans. Het territorium van een groep kan zeer groot zijn, 200 tot 2000 km². In groepsverband doorkruizen ze het territorium.

De Afrikaanse wilde hond is meestal zwijgzaam. Als contactroep dient een laag, doordringend en herhalend krassend geluid, bij opwinding in de groep laat hij een staccato gepiep horen.

Een volwassen Afrikaanse wilde hond vertoont in zijn omgang met andere wilde honden binnen een groep opvallend vaak infantiel gedrag als bedelen. Op deze manier kan een wilde hond bij een potentieel agressief dier meer zorgzame reacties teweegbrengen, waardoor dit niet zal aanvallen.

De Afrikaanse wilde hond krijgt van alle hondachtigen de grootste worpen: gemiddeld tien welpen per worp. De meeste welpen worden geboren aan het einde van de regentijd in een ondergronds hol, meestal het verlaten hol van een aardvarken. De welpen zijn bij de geboorte blind en hulpeloos. Na een maand komen ze voor het eerst buiten het hol. Na vijf weken gaan ze van moedermelk over op opgebraakt voedsel. Na negen weken gaan ze met de andere volwassen honden mee op jacht, en na een jaar zijn ze volgroeid.

Na het ontwaken, vroeg in de ochtend of laat in de middag, ontstaat er een soort samenkomstceremonie, waarbij jonge wilde honden samenscholen en andere dieren lastigvallen door om ze heen te cirkelen. Dieren die niet lastiggevallen willen worden sluiten tijdelijke vriendschappen met andere dieren, waarbij ook zij samenscholen in grotere groepen. Deze ceremonie zorgt voor het mobiliseren en verbinden van individuele dieren in een jachttroep.

De Afrikaanse wilde hond wordt meestal niet oud: veel dieren sterven voor hun tiende levensjaar.

Bedreiging
Van alle grote Afrikaanse roofdieren is de verspreiding van de Afrikaanse wilde hond de laatste jaren het sterkst afgenomen. Een belangrijke bedreiging is het afnemen van geschikte habitat door de oprukkende landbouw, met versnippering tot gevolg. Behalve de versnippering van het leefgebied heeft hij ook veel te lijden van ziekten die zij opdoen van de gedomesticeerde hond, en wordt er op de soort gejaagd omdat hij wel eens vee vangt. Er zijn niet meer dan 2500 volwassen exemplaren over en de soort wordt tegenwoordig als bedreigd beschouwd.

(Wikipedia)


We zijn er voor, door en met elkaar !

http://blog.seniorennet.be/mailgroephuisdieren/

19-02-2007 om 17:34 geschreven door mailgroep

19-02-2007 om 17:30 geschreven door mailgroep