Zoals iedereen wel weet die in ons landje van 'melk en honing' woont, is er één ding dat je altijd moet doen: als de zon schijnt er van profiteren en er van genieten!. Binnen de kortste keren verdwijnt dat gezellige en gezonde weer en is regenkledij weer een stuk belangrijker geworden dan de korte broeken en de bain de soleil jurken. De voorspelling was: zwaarbewolkt, regen en wat frisser. Dat is allemaal uitgekomen, het is hier al aan het regenen, en het is wat frisser geworden. Natuurlijk is het nog een dagje winter en mag ik niet klagen. De winter heeft zich van zijn mildste kant laten zien, met als gevolg dat de muggen al massaal aanwezig zijn, vooral 's avonds en dat is natuurlijk een minder leuk aspect van een zachte winter. En vanavond begint er een nieuwe BBC detectieve serie op Canvas "Lynley". Het hoofdpersonage van de thrillerreeks met Thomas Lynley in de hoofdrol samen met Barbara Havers, personages die uit het brein van schrijfster Elisabeth George komen en die per toeval gisteren haar 77e verjaardag vierde. Een favoriete schrijfster van mij, die turven van boeken geschreven heeft waarvan een 22-tal waarin Lynley en Havers de speurders van dienst zijn. Ik verheug me op deze thrillerreeks die niet zo lawaaierig maar minstens even goed zal zijn als de "Ideale Wereld" met Ella Leyers en op VRT 1, "De dag van vandaag" met Bart en Fien. Ik kijk graag naar deze programma's, ze zijn echt goed en ontspannend vóór het slapengaan, alleen maken ze ontzettend veel lawaai. De drie presentatoren hebben een ongeloofelijk luid klinkende en scherpe stem. Ik zie me genoodzaakt om teletekst in te schakelen om de geluidsknop op een stiller volume te zetten en ik toch kan volgen wat er gezegd wordt. Ik ben niet meer gewoon luide en scherpe stemmen te horen en mijn oren zijn bijgevolg heel erg gevoelig geworden voor lawaai dat niet van de natuur komt zoals het zingen van de vogels, de golven van de zee of het ruisen van het riet (van Toon Hermans). En dat is een zin die aantoont dat de quote van Frederich Nietzsche (1844-1900) wel waarheid bevat: "een gedachte komt, wanneer zij wil en niet wanneer ik wil". Dat gezegd zijnde, ga ik toch, ondanks de regen, even buiten met woeffie. Het is hier altijd, 'wie laat wie nu uit'. Soms ben ik de dwingende factor om van mijn stoel te komen, soms is het Raziel. Feit is dat we beiden graag regelmatig eens buiten gaan. Tot morgen